مدیران باشگاه ها میلیارد، میلیارد پول خرج می کنند و مربیان در تمام طول تابستان از خط خوردن فلان تیم مدعی از جمع نامزدهای کسب جام می گویند.
به نوشته اعتماد و به نقل از ساکرنت، این دقیقاً تعریف فوتبال مدرن است. در فوتبال فرانسه اصولاً لیون رقیبی ندارد و سرمربی این تیم برخلاف همتایانش در سایر لیگ ها از نعمت کرکری خواندن بی بهره خواهد بود. شاید این فصل در روی همان پاشنه نچرخد. می توان امیدوار بود؟ اگر روزنامه های سرزمین گل را ورق زده باشید، می توانید در محافل ورزشی از پاری سن ژرمن به عنوان تهدید دائمی لیون نام ببرید.
پیروزی چهار بر یک مقابل نانت با برتری دو بر یک بر سنت اتین توام شد و تیم پایتخت به رتبه دوم صعود کرد.
لودویک ژولی هافبک آماده پاری سن ژرمن در این باره گفت؛ «اگر در پایان فصل سوم شویم هم کار بزرگی صورت داده ایم. رویای حضور در لیگ قهرمانان تنها در پایان فصل عملی می شود.» پس از دو فصل ناکامی زیر نظر لوگوئن، بازی در معتبرترین رقابت های باشگاهی اروپا پاداش ویژه یی برای صبر روسای قرمز و سرمه یی پوشان خواهد بود.
لوگوئن اعتقاد دارد تیمش به اندازه لیون و بوردو مرد رقابت نیست و همنشینی با این بزرگان نباید باعث ایجاد غرور کاذب شود. قد و اندازه یک باشگاه معیار مناسبی برای قضاوت نیست. در این نما پاری سن ژرمن برای شانه ساییدن به نامش محتاج افزایش قوای جسمانی ژولی و ماکلله است. سسکنون و هرائو (بهترین گلزن پی اس جی) عصای دست مربی تلقی می شوند اما هنوز... جنجال در مورد انتخاب رئیس جدید پایان نیافته بود که خبر رسید ماتیا کژمان به دلیل محرومیت باید 15 روز را دور از میادین سپری کند.
ستاره صربستانی هنگام تعویض در جریان بازی اول فوریه مقابل بوردو در جام اتحادیه پیراهنش را به سمت دوستداران باشگاه پرتاب کرد و از آنجا که حرکتش نوعی بی احترامی تلقی شد، حکم کمیته انضباطی باشگاه را مقابل خود دید.
به اعتقاد تانژه سرمربی والنسین و کومبوئو مدافع سابق، پاری سن ژرمن قهرمان فصل 1994-1993 لوشامپیونا تنها در صورت لغزش های فراوان لیون و بوردو شانس قهرمانی دارد. کسب مقام سوم دور از دسترس نیست اما پاری سن ژرمن بهترین تیم حال حاضر فوتبال فرانسه محسوب نمی شود.
بوردو هم با اینکه در دو مسابقه مقابل پاری سن ژرمن مجموعاً هفت گل زد و دروازه اش را بسته نگه داشت، شش امتیاز کمتر از لیون و دو امتیاز کمتر از پی اس جی دارد. اطلسی پوشان در شب اولین گل گرونوبل در سال 2009، مقابل این حریف تازه دسته اولی شده تن به تساوی دادند، شاید این لغزش نتیجه غیبت گورکوف بود. بازیکن طلایی فوتبال فرانسه به احتمال زیاد پایان فصل یک قرارداد قطعی با سران بوردو امضا کند؛ آنچه پاداش تطبیق سریع با سبکی متفاوت است. پس از زیدان شاماخ (زننده یک گل به خودی در جریان شکست بوردو از مارسی) نیز نظر روزنامه اکیپ را تایید کرد؛ «می توانیم لیون را به زیر بکشیم.» البته نمایش های اخیر بوردو ادعای پایان دادن به افسانه برتری تیم منطقه آرهونی را در حد موضع گیری متناقض دولت تونی بلر در
قبال صدام حسین خنده دار جلوه می دهد. مارسی هم با اریک گرتس به جمع مدعیان اضافه شده است. گل کانه، برتری بر موناکو و حفظ اختلاف پنج امتیازی با لیون را در پی داشت اما گرتس از به زبان آوردن عبارت «ما در کورس قهرمانی هستیم» ابا دارد. شاید این محافظه کاری نتیجه سه ناکامی پیاپی در رسیدن به صدر جدول باشد. آنها آخرین بار اکتبر گذشته با شکست چهار - دو مقابل پاری سن ژرمن از تکیه زدن بر رتبه اول محروم شدند. بنوشیرو برادر برونو در یک اظهار نظر جالب گفت؛« وقتی پشت به دیوار هستیم، قوی تر به نظر می رسیم.» ویلتورد از زمان ترک رن در ژانویه به ذخیر ه طلایی مارسی تبدیل شده و براندائو واقعاً خوب می درخشد.
رودریگس هم پس از بهبود آسیب دیدگی می درخشد، با این حال مصائب موجود اجازه نمی دهد گرتس به رتبه یی فراتر از دومی فکر کند. تولوز در پایان بازی با لوهاور، برای نخستین بار در پنج رقابت خانگی گذشته به برتری دست یافت. هواداران تیم جنوبی پس از اواسط سپتامبر در حال لبخند زدن دیده می شوند. با تمام این تفاصیل، قهرمان کیست؟ خب، لیون. چرا؟ چون حتی با وجود مصدومان فراوان، به لطف استحکام بومسونگ و کریس از یک خط دفاعی قدرتمند بهره می برد. هوگو لوریس سنگربان این تیم با روزهای اوج فاصله دارد، هر چند قادر است برای تصاحب پیراهن تیم ملی فرانسه، مانداندا را کنار زده و خود را به دومنک تحمیل کند.
جونینیو عضو ثابت تیم فاتح هفت دوره پیاپی لوشامپیونا حرف آخر را بر زبان آورد؛ «کمتر از گذشته در رقیبان وحشت ایجاد می کنیم.» حق با او و گوو است اما دوستداران لیون فارغ البال، یک قهرمانی دیگر را حق مسلم خود می پندارند.
به نوشته اعتماد و به نقل از ساکرنت، این دقیقاً تعریف فوتبال مدرن است. در فوتبال فرانسه اصولاً لیون رقیبی ندارد و سرمربی این تیم برخلاف همتایانش در سایر لیگ ها از نعمت کرکری خواندن بی بهره خواهد بود. شاید این فصل در روی همان پاشنه نچرخد. می توان امیدوار بود؟ اگر روزنامه های سرزمین گل را ورق زده باشید، می توانید در محافل ورزشی از پاری سن ژرمن به عنوان تهدید دائمی لیون نام ببرید.
پیروزی چهار بر یک مقابل نانت با برتری دو بر یک بر سنت اتین توام شد و تیم پایتخت به رتبه دوم صعود کرد.
لودویک ژولی هافبک آماده پاری سن ژرمن در این باره گفت؛ «اگر در پایان فصل سوم شویم هم کار بزرگی صورت داده ایم. رویای حضور در لیگ قهرمانان تنها در پایان فصل عملی می شود.» پس از دو فصل ناکامی زیر نظر لوگوئن، بازی در معتبرترین رقابت های باشگاهی اروپا پاداش ویژه یی برای صبر روسای قرمز و سرمه یی پوشان خواهد بود.
لوگوئن اعتقاد دارد تیمش به اندازه لیون و بوردو مرد رقابت نیست و همنشینی با این بزرگان نباید باعث ایجاد غرور کاذب شود. قد و اندازه یک باشگاه معیار مناسبی برای قضاوت نیست. در این نما پاری سن ژرمن برای شانه ساییدن به نامش محتاج افزایش قوای جسمانی ژولی و ماکلله است. سسکنون و هرائو (بهترین گلزن پی اس جی) عصای دست مربی تلقی می شوند اما هنوز... جنجال در مورد انتخاب رئیس جدید پایان نیافته بود که خبر رسید ماتیا کژمان به دلیل محرومیت باید 15 روز را دور از میادین سپری کند.
ستاره صربستانی هنگام تعویض در جریان بازی اول فوریه مقابل بوردو در جام اتحادیه پیراهنش را به سمت دوستداران باشگاه پرتاب کرد و از آنجا که حرکتش نوعی بی احترامی تلقی شد، حکم کمیته انضباطی باشگاه را مقابل خود دید.
به اعتقاد تانژه سرمربی والنسین و کومبوئو مدافع سابق، پاری سن ژرمن قهرمان فصل 1994-1993 لوشامپیونا تنها در صورت لغزش های فراوان لیون و بوردو شانس قهرمانی دارد. کسب مقام سوم دور از دسترس نیست اما پاری سن ژرمن بهترین تیم حال حاضر فوتبال فرانسه محسوب نمی شود.
بوردو هم با اینکه در دو مسابقه مقابل پاری سن ژرمن مجموعاً هفت گل زد و دروازه اش را بسته نگه داشت، شش امتیاز کمتر از لیون و دو امتیاز کمتر از پی اس جی دارد. اطلسی پوشان در شب اولین گل گرونوبل در سال 2009، مقابل این حریف تازه دسته اولی شده تن به تساوی دادند، شاید این لغزش نتیجه غیبت گورکوف بود. بازیکن طلایی فوتبال فرانسه به احتمال زیاد پایان فصل یک قرارداد قطعی با سران بوردو امضا کند؛ آنچه پاداش تطبیق سریع با سبکی متفاوت است. پس از زیدان شاماخ (زننده یک گل به خودی در جریان شکست بوردو از مارسی) نیز نظر روزنامه اکیپ را تایید کرد؛ «می توانیم لیون را به زیر بکشیم.» البته نمایش های اخیر بوردو ادعای پایان دادن به افسانه برتری تیم منطقه آرهونی را در حد موضع گیری متناقض دولت تونی بلر در
قبال صدام حسین خنده دار جلوه می دهد. مارسی هم با اریک گرتس به جمع مدعیان اضافه شده است. گل کانه، برتری بر موناکو و حفظ اختلاف پنج امتیازی با لیون را در پی داشت اما گرتس از به زبان آوردن عبارت «ما در کورس قهرمانی هستیم» ابا دارد. شاید این محافظه کاری نتیجه سه ناکامی پیاپی در رسیدن به صدر جدول باشد. آنها آخرین بار اکتبر گذشته با شکست چهار - دو مقابل پاری سن ژرمن از تکیه زدن بر رتبه اول محروم شدند. بنوشیرو برادر برونو در یک اظهار نظر جالب گفت؛« وقتی پشت به دیوار هستیم، قوی تر به نظر می رسیم.» ویلتورد از زمان ترک رن در ژانویه به ذخیر ه طلایی مارسی تبدیل شده و براندائو واقعاً خوب می درخشد.
رودریگس هم پس از بهبود آسیب دیدگی می درخشد، با این حال مصائب موجود اجازه نمی دهد گرتس به رتبه یی فراتر از دومی فکر کند. تولوز در پایان بازی با لوهاور، برای نخستین بار در پنج رقابت خانگی گذشته به برتری دست یافت. هواداران تیم جنوبی پس از اواسط سپتامبر در حال لبخند زدن دیده می شوند. با تمام این تفاصیل، قهرمان کیست؟ خب، لیون. چرا؟ چون حتی با وجود مصدومان فراوان، به لطف استحکام بومسونگ و کریس از یک خط دفاعی قدرتمند بهره می برد. هوگو لوریس سنگربان این تیم با روزهای اوج فاصله دارد، هر چند قادر است برای تصاحب پیراهن تیم ملی فرانسه، مانداندا را کنار زده و خود را به دومنک تحمیل کند.
جونینیو عضو ثابت تیم فاتح هفت دوره پیاپی لوشامپیونا حرف آخر را بر زبان آورد؛ «کمتر از گذشته در رقیبان وحشت ایجاد می کنیم.» حق با او و گوو است اما دوستداران لیون فارغ البال، یک قهرمانی دیگر را حق مسلم خود می پندارند.