من یک سال دیگر با پرسپولیس قرارداد دارم و چون بازیکن حرفه ای هستم، به قراردادم پایبندم. من در پرسپولیس می مانم؛ چون قرارداد دارم و می خواهم پاسخ محبت هواداران را بدهم. من شایستگی هایم را ثابت کردم و هیچ بهانه ای باقی نگذاشتم. من هر جایی بروم، شایستگی هایم را نشان می دهم. هیچ وقت از قابلیتهای فنی ام کم نمی شود و دوست دارم به تیم کمک کنم.
به نوشته قدس؛ من به پرسپولیس خدمت کردم و کاش رفتارشان با بازیکنان قدیمی، شایسته تر بود و اول با آنها صحبت می کردند، ولی باز هم من حرفی ندارم و جز یک باری که با انصاری فرد حرفم شد، دیگر اختلافی با هم نداشتیم. آقاجان! اصلاً من حاشیه را دوست دارم، اگر محبوب بودن و تو چشم بودن این است که من بازیکن حاشیه داری هستم. آره! ولی هیچ وقت در زمین کم نگذاشتم.
بعضی ها می خواهند من را مقابل هواداران قرار دهند که موفق نمی شوند، چون من تیمم و هوادارانش را دوست دارم. بازیکنی مثل بکام هم حاشیه داشت و دارد. خوشحالم که تا حالا یک استقلالی به من توهین نکرده است و هنوز محبوبم. در این 3 سال که در پرسپولیس بودم، به علت مالیات 150 ، 160 میلیون از پولم را نگرفتم، اما حرفی ندارم؛ چون هواداران را دوست دارم. فقط یک بار سر پول حرفم شد که دلم نمی خواهد در این مورد حرف بزنم.
اگر سرمربی تیم ملی بودم، صد در صد خودم را به تیم ملی دعوت می کردم؛ چون می توانستم در بین 50 نفر دعوت شده باشم. متأسفانه به نام حاشیه، شایستگی ها را نمی بینند؛ چون بازیکن بزرگی ام، اراده می کنم تیتر یک می شوم. فعلاً هم قصد خداحافظی ندارم و شاید تا 38 سالگی بازی کنم. تا هر وقت بتوانم، بازی می کنم.
***
این مطالبی که خواندید، بخشی از حرفهای علیرضا واحدی نیکبخت با یکی از روزنامه های ورزشی بود که در روز تولدش زده بود. حرفهایی که جای تأمل و تفکر زیادی دارد و بهتر است برای روشن شدن ذهن علاقه مندان به فوتبال و بویژه هواداران پرسپولیس، نقدی بر حرفهای او بنویسیم.
نیکبخت که ادعای حرفه ای بودن دارد و به قراردادش پایبند است، چطور به خودش اجازه می دهد که در روزهای حساس و سرنوشت ساز پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا، از شرکت در تمرینات این تیم خودداری نماید و علیه مدیرعامل باشگاه مصاحبه های جنجالی کند و در دفتر باشگاه حاضر شود و با مدیرعامل پرسپولیس به صورت فیزیکی درگیر گردد.
او که می گوید در پرسپولیس می مانم تا پاسخ محبت هواداران را بدهم، بهتر است یک نگاهی به کارنامه خودش در لیگ هشتم حرفه ای بیندازد و متوجه شود که 20 هفته برای پرسپولیس نتوانست گل بزند و پاس گل بدهد. در واقع هرگاه در زمین بود، کابوس پرسپولیس محسوب می شد و یکی از عوامل بزرگ ناکامی سرخپوشان در لیگ هشتم محسوب می شد.
او که مدعی است به پرسپولیس خدمت کرده و خودش را بازیکن قدیمی تیم می داند، بهتر است بداند که خدمات او در پرسپولیس آنقدر زیاد است که هواداران پرسپولیس در دو ماه آخر لیگ دعا می کردند که او مصدوم یا محروم شود و در تیم نباشد تا پرسپولیس نفس بکشد؛ زیرا به سکته تیم در زمین تبدیل شده بود. در مورد قابلیتهای نیکبخت هم باید بگوییم در بازی پرسپولیس مقابل سپاهان در جام حذفی، پاس رو به عقب او نزدیک بود سرخپوشان را در همان مرحله حذف کند که این یک اشتباه از مجموعه اشتباه های ریز و درشت او بود.
در مورد بازیکن قدیمی هم باید بگوییم بهادر عبدی هم 3 سال در پرسپولیس سابقه دارد و اگر این طوری باشد، او هم برای تیم باید شاخ و شانه بکشد. هر چند که همین بهادر عبدی در بازی پرسپولیس مقابل بنیاد کار با تعصب ترین بازیکن پرسپولیس بود و ستاره تیمش شد تا بیشترین حجم تشویق را به خودش اختصاص دهد.
شماره 10 پرسپولیس مدعی شده به جز یک باری که با انصاری فرد حرفش شده، دیگر اختلافی با هم نداشته اند که دوست ندارد در مورد آن صحبت کند. بله، هر وقت که به نفع آقای سوپر استار! نباشد، ترجیح می دهد در این باره صحبت نکند؛ چون نمی تواند بگوید به خاطر دوزار پول زمین و زمان را به هم دوخته بود و تمرین تیم را تحریم کرد و نزدیک بود تو گوش مدیرعامل باشگاه هم بزند و با این کارهایش پرسپولیس را در حساس ترین روزها به حاشیه برد و تیم را به چالش بزرگی کشید.
اینکه او می گوید حاشیه را دوست دارد و اعلام می کند که دیوید بکام هم حاشیه داشته و دارد هم در نوع خودش جالب است. برادر عزیز! دیوید بکام یک بازیکن بزرگ در منچستر یونایتد، رئال مادرید و تیم ملی انگلیس بوده و در حال حاضر هم بازیکن تأثیرگذار تیم ملی کشورش است. اگر بکام بخواهد افتخاراتش را بشمارد و تو هم از افتخاراتت! بگویی، جلوی بکام از خجالت ذوب می شوی. راستی بزرگترین افتخار ورزشی که نیکبخت به دست آورده، چیست؟
او اعلام کرده که بعضی ها می خواهند او را مقابل هواداران قرار دهند، آقای نیکبخت! اصلاً نیازی به این کار نیست. اگر در بازیهای پرسپولیس دو فصل گذشته، گوشهایت را خوب باز می کردی، متوجه می شدی و می شنیدی که هواداران پرسپولیس چقدر از تو انتقاد می کنند، اما حیف که گوش و حواست فقط به همان جایگاهی بود که دوستانت در آن حضور داشتند و تو را تشویق می کردند.
در مورد اینکه نیکبخت گفته، خوشحال است که تاکنون یک استقلالی به او توهین نکرده هم هیچ حرفی نداریم جز اینکه نمی دانیم بعد از داربی های تهران نیکبخت با چه رویی تو چشم خانواده اش نگاه کرده است. شاید هم او آنقدر روی بازی تمرکز داشته که شعارهای هواداران استقلال را نشنیده است و شاید هم شنیده، ولی... .
اما مالیات 150 - 160 میلیونی که نیکبخت منت آن را سر هواداران می گذارد و می گوید که به خاطر هواداران در این باره حرفی ندارم، در نوع خودش جالب و بی نظیر است. این یک مسأله کاملاً طبیعی است. وقتی قراردادهای چند صد میلیونی می بندی، باید مالیات آن را هم بدهی. در واقع نیکبخت وظیفه اش را انجام داده و معلوم نیست چرا منت آن را سر هواداران پرسپولیس می گذارد.
دعوت شدن نیکبخت به تیم ملی توسط خودش هم خیلی جالب است. «من هم اگر سرمربی تیم ملی بودم، خودم را به تیم ملی دعوت می کردم.» هر کسی باشد خودش را دعوت می کند، اما باید به درد تیم ملی بخورد یا نه، کارایی داشته باشی یا نه؟ ضمن اینکه نیکبخت شأن و حرمت پیراهن تیم ملی را نگه نداشت که خودش خوب می داند چه می گوییم و به همین دلیل از حضور در تیم ملی ایران محروم شده است. دیگر حرفی باقی نمی ماند و مسأله کاملاً روشن است.
در پایان حرفهای نیکبخت به این نکته می رسیم که او خودش را بازیکن بزرگی می داند و اعلام کرده که فعلاً قصد خداحافظی ندارد و تا 38 سالگی بازی می کند. نیکبخت با توجه به کدام افتخاری که به دست آورده، خودش را بازیکن بزرگی می داند. اگر او بزرگ است، علی دایی، خداداد عزیزی، مهدی مهدوی کیا، علی کریمی، جواد نکونام، مسعود شجاعی و وحید هاشمیان پس چی هستند.
نیکبخت کدام یک از افتخارات این بازیکنان را به دست آورده که خودش را بازیکن بزرگی می داند. کسی که در 20 هفته به کابوس بزرگ پرسپولیس در زمین تبدیل می شود، بازیکن بزرگی است؟ اما سن بازیگری نیکبخت هم خیلی جالب است. او در 28 سالگی آنقدر سنگین و تنبل شده که در استارتها 20 متر عقب می ماند و به خنثی ترین بازیکن پرسپولیس تبدیل شده بود.
حالا حساب کنید اگر او در 38 سالگی قرار باشد بازی کند، احتمالاً با عصا یا ویلچر وارد زمین خواهد شد. آدم خوب نیست این قدر هم خود شیفته باشد. نامها دیگر در زمین بازی نمی کنند؛ نیکبخت هم مدتهاست که فقط نامش در میادین فوتبال است.
به نوشته قدس؛ من به پرسپولیس خدمت کردم و کاش رفتارشان با بازیکنان قدیمی، شایسته تر بود و اول با آنها صحبت می کردند، ولی باز هم من حرفی ندارم و جز یک باری که با انصاری فرد حرفم شد، دیگر اختلافی با هم نداشتیم. آقاجان! اصلاً من حاشیه را دوست دارم، اگر محبوب بودن و تو چشم بودن این است که من بازیکن حاشیه داری هستم. آره! ولی هیچ وقت در زمین کم نگذاشتم.
بعضی ها می خواهند من را مقابل هواداران قرار دهند که موفق نمی شوند، چون من تیمم و هوادارانش را دوست دارم. بازیکنی مثل بکام هم حاشیه داشت و دارد. خوشحالم که تا حالا یک استقلالی به من توهین نکرده است و هنوز محبوبم. در این 3 سال که در پرسپولیس بودم، به علت مالیات 150 ، 160 میلیون از پولم را نگرفتم، اما حرفی ندارم؛ چون هواداران را دوست دارم. فقط یک بار سر پول حرفم شد که دلم نمی خواهد در این مورد حرف بزنم.
اگر سرمربی تیم ملی بودم، صد در صد خودم را به تیم ملی دعوت می کردم؛ چون می توانستم در بین 50 نفر دعوت شده باشم. متأسفانه به نام حاشیه، شایستگی ها را نمی بینند؛ چون بازیکن بزرگی ام، اراده می کنم تیتر یک می شوم. فعلاً هم قصد خداحافظی ندارم و شاید تا 38 سالگی بازی کنم. تا هر وقت بتوانم، بازی می کنم.
***
این مطالبی که خواندید، بخشی از حرفهای علیرضا واحدی نیکبخت با یکی از روزنامه های ورزشی بود که در روز تولدش زده بود. حرفهایی که جای تأمل و تفکر زیادی دارد و بهتر است برای روشن شدن ذهن علاقه مندان به فوتبال و بویژه هواداران پرسپولیس، نقدی بر حرفهای او بنویسیم.
نیکبخت که ادعای حرفه ای بودن دارد و به قراردادش پایبند است، چطور به خودش اجازه می دهد که در روزهای حساس و سرنوشت ساز پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا، از شرکت در تمرینات این تیم خودداری نماید و علیه مدیرعامل باشگاه مصاحبه های جنجالی کند و در دفتر باشگاه حاضر شود و با مدیرعامل پرسپولیس به صورت فیزیکی درگیر گردد.
او که می گوید در پرسپولیس می مانم تا پاسخ محبت هواداران را بدهم، بهتر است یک نگاهی به کارنامه خودش در لیگ هشتم حرفه ای بیندازد و متوجه شود که 20 هفته برای پرسپولیس نتوانست گل بزند و پاس گل بدهد. در واقع هرگاه در زمین بود، کابوس پرسپولیس محسوب می شد و یکی از عوامل بزرگ ناکامی سرخپوشان در لیگ هشتم محسوب می شد.
او که مدعی است به پرسپولیس خدمت کرده و خودش را بازیکن قدیمی تیم می داند، بهتر است بداند که خدمات او در پرسپولیس آنقدر زیاد است که هواداران پرسپولیس در دو ماه آخر لیگ دعا می کردند که او مصدوم یا محروم شود و در تیم نباشد تا پرسپولیس نفس بکشد؛ زیرا به سکته تیم در زمین تبدیل شده بود. در مورد قابلیتهای نیکبخت هم باید بگوییم در بازی پرسپولیس مقابل سپاهان در جام حذفی، پاس رو به عقب او نزدیک بود سرخپوشان را در همان مرحله حذف کند که این یک اشتباه از مجموعه اشتباه های ریز و درشت او بود.
در مورد بازیکن قدیمی هم باید بگوییم بهادر عبدی هم 3 سال در پرسپولیس سابقه دارد و اگر این طوری باشد، او هم برای تیم باید شاخ و شانه بکشد. هر چند که همین بهادر عبدی در بازی پرسپولیس مقابل بنیاد کار با تعصب ترین بازیکن پرسپولیس بود و ستاره تیمش شد تا بیشترین حجم تشویق را به خودش اختصاص دهد.
شماره 10 پرسپولیس مدعی شده به جز یک باری که با انصاری فرد حرفش شده، دیگر اختلافی با هم نداشته اند که دوست ندارد در مورد آن صحبت کند. بله، هر وقت که به نفع آقای سوپر استار! نباشد، ترجیح می دهد در این باره صحبت نکند؛ چون نمی تواند بگوید به خاطر دوزار پول زمین و زمان را به هم دوخته بود و تمرین تیم را تحریم کرد و نزدیک بود تو گوش مدیرعامل باشگاه هم بزند و با این کارهایش پرسپولیس را در حساس ترین روزها به حاشیه برد و تیم را به چالش بزرگی کشید.
اینکه او می گوید حاشیه را دوست دارد و اعلام می کند که دیوید بکام هم حاشیه داشته و دارد هم در نوع خودش جالب است. برادر عزیز! دیوید بکام یک بازیکن بزرگ در منچستر یونایتد، رئال مادرید و تیم ملی انگلیس بوده و در حال حاضر هم بازیکن تأثیرگذار تیم ملی کشورش است. اگر بکام بخواهد افتخاراتش را بشمارد و تو هم از افتخاراتت! بگویی، جلوی بکام از خجالت ذوب می شوی. راستی بزرگترین افتخار ورزشی که نیکبخت به دست آورده، چیست؟
او اعلام کرده که بعضی ها می خواهند او را مقابل هواداران قرار دهند، آقای نیکبخت! اصلاً نیازی به این کار نیست. اگر در بازیهای پرسپولیس دو فصل گذشته، گوشهایت را خوب باز می کردی، متوجه می شدی و می شنیدی که هواداران پرسپولیس چقدر از تو انتقاد می کنند، اما حیف که گوش و حواست فقط به همان جایگاهی بود که دوستانت در آن حضور داشتند و تو را تشویق می کردند.
در مورد اینکه نیکبخت گفته، خوشحال است که تاکنون یک استقلالی به او توهین نکرده هم هیچ حرفی نداریم جز اینکه نمی دانیم بعد از داربی های تهران نیکبخت با چه رویی تو چشم خانواده اش نگاه کرده است. شاید هم او آنقدر روی بازی تمرکز داشته که شعارهای هواداران استقلال را نشنیده است و شاید هم شنیده، ولی... .
اما مالیات 150 - 160 میلیونی که نیکبخت منت آن را سر هواداران می گذارد و می گوید که به خاطر هواداران در این باره حرفی ندارم، در نوع خودش جالب و بی نظیر است. این یک مسأله کاملاً طبیعی است. وقتی قراردادهای چند صد میلیونی می بندی، باید مالیات آن را هم بدهی. در واقع نیکبخت وظیفه اش را انجام داده و معلوم نیست چرا منت آن را سر هواداران پرسپولیس می گذارد.
دعوت شدن نیکبخت به تیم ملی توسط خودش هم خیلی جالب است. «من هم اگر سرمربی تیم ملی بودم، خودم را به تیم ملی دعوت می کردم.» هر کسی باشد خودش را دعوت می کند، اما باید به درد تیم ملی بخورد یا نه، کارایی داشته باشی یا نه؟ ضمن اینکه نیکبخت شأن و حرمت پیراهن تیم ملی را نگه نداشت که خودش خوب می داند چه می گوییم و به همین دلیل از حضور در تیم ملی ایران محروم شده است. دیگر حرفی باقی نمی ماند و مسأله کاملاً روشن است.
در پایان حرفهای نیکبخت به این نکته می رسیم که او خودش را بازیکن بزرگی می داند و اعلام کرده که فعلاً قصد خداحافظی ندارد و تا 38 سالگی بازی می کند. نیکبخت با توجه به کدام افتخاری که به دست آورده، خودش را بازیکن بزرگی می داند. اگر او بزرگ است، علی دایی، خداداد عزیزی، مهدی مهدوی کیا، علی کریمی، جواد نکونام، مسعود شجاعی و وحید هاشمیان پس چی هستند.
نیکبخت کدام یک از افتخارات این بازیکنان را به دست آورده که خودش را بازیکن بزرگی می داند. کسی که در 20 هفته به کابوس بزرگ پرسپولیس در زمین تبدیل می شود، بازیکن بزرگی است؟ اما سن بازیگری نیکبخت هم خیلی جالب است. او در 28 سالگی آنقدر سنگین و تنبل شده که در استارتها 20 متر عقب می ماند و به خنثی ترین بازیکن پرسپولیس تبدیل شده بود.
حالا حساب کنید اگر او در 38 سالگی قرار باشد بازی کند، احتمالاً با عصا یا ویلچر وارد زمین خواهد شد. آدم خوب نیست این قدر هم خود شیفته باشد. نامها دیگر در زمین بازی نمی کنند؛ نیکبخت هم مدتهاست که فقط نامش در میادین فوتبال است.