هنوز مشخص نشده لیگ نهم، برنامه نود خواهد داشت و حداقل این برنامه مجری اش عادل فردوسی پور است یا نه...این مسأله تبدیل به یک سوژه مهم در جامعه فوتبال شده و این وسط هیچ کس از خودش نمی پرسد واقعاً این فوتبال نیاز به برنامه های چالشی دارد ؟
به نوشته قدس؛ وقتی محمد مایلی کهن به صورت انتحاری به قلب فساد حمله می کند و آخرش هیچ اتفاقی نمی افتد و خودش پنج جلسه محروم می شود، این فوتبال چه نیازی دارد به چالش فکری و رسانه ای و بحث و جدل فنی؟ مربیانی که به وضوح فساد دارند، آزادانه دارند کارشان را می کنند و حتی پس از باخبر شدن فدراسیون و جامعه فوتبال از کارهایشان، هیچ اتفاقی نمی افتد و اتفاقاً آن کسی که بخواهد با این جریانات مبارزه کند، مجبور به عقب نشینی و انزوا می شود.
در این شرایط چه اصراری است به برنامه چالشی؟ شاید بهتر باشد دوشنبه هر هفته صحنه های حساس بازیهای لیگ پخش شود و یک موزیک هم روی تصاویر بگذارند تا مردم چند دقیقه ای مجله بازیهای آن هفته را تماشا کنند و لذت ببرند. این جوری نه سیخ می سوزد، نه کباب؛ نه مجری نگران عبور از خط قرمز می شود و نه سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال، چند هفته یک بار به برنامه و مجری اش حمله رسانه ای می کنند و او را تحت فشار می گذارند.
در واقع این فوتبال مدتهاست دوست دارد به سمتی برود که دستمال دور سرش نبندد، آن هم در حالی که بشدت دچار سردرد است و می داند که اصلاً حالش خوب نیست.
خب حالا که از دستمال فرار می کنید، چرا اصرار دارید به ادامه اجرای برنامه ای که ذاتاً اهل چالش و نقد است و بدون اینها، نمی تواند زندگی کند؟ بهتر است استیل این فوتبال را حفظ کنید، یعنی همین طور که در پرونده مایلی کهن ثابت کردید دنبال فسادزدایی نیستید، در مورد برنامه نود هم صورت مسأله را پاک کنید و دستمالی دور سرتان نبندید.
اصلاً برنامه نود پخش بشود برای چی؟ غیر از اینکه ذره بین دستش بگیرد و روی ضعفهای مختلف نور بیندازد تا بتدریج برخی مشکلات کلی یا جزئی این فوتبال حل شود؟ خب شما که حتی با علم به وجود فساد، نمی روید سراغ سالم سازی فوتبال، نود یا هر محصول رسانه ای منتقد را می خواهید چه کار؟
این فوتبال بدون نود هم به زندگی پرشور و جذابش ادامه می دهد؛ زندگی ای که پر از حاشیه و دعوا و بزن بزن و فحش و بد و بیراه و خالی از هرگونه پیشرفت است. بگذارید این فوتبالی که مدتها برای درست شدنش زحمت کشیدید، در همان مسیر همیشگی حرکت کند؛ مسیری که نقد خودش را نمی پذیرد و با قدرت به سمت پرتگاه حرکت می کند و از همه می خواهد کاری به کارش نداشته باشیم تا با خیال راحت سقوط کند.
به نوشته قدس؛ وقتی محمد مایلی کهن به صورت انتحاری به قلب فساد حمله می کند و آخرش هیچ اتفاقی نمی افتد و خودش پنج جلسه محروم می شود، این فوتبال چه نیازی دارد به چالش فکری و رسانه ای و بحث و جدل فنی؟ مربیانی که به وضوح فساد دارند، آزادانه دارند کارشان را می کنند و حتی پس از باخبر شدن فدراسیون و جامعه فوتبال از کارهایشان، هیچ اتفاقی نمی افتد و اتفاقاً آن کسی که بخواهد با این جریانات مبارزه کند، مجبور به عقب نشینی و انزوا می شود.
در این شرایط چه اصراری است به برنامه چالشی؟ شاید بهتر باشد دوشنبه هر هفته صحنه های حساس بازیهای لیگ پخش شود و یک موزیک هم روی تصاویر بگذارند تا مردم چند دقیقه ای مجله بازیهای آن هفته را تماشا کنند و لذت ببرند. این جوری نه سیخ می سوزد، نه کباب؛ نه مجری نگران عبور از خط قرمز می شود و نه سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال، چند هفته یک بار به برنامه و مجری اش حمله رسانه ای می کنند و او را تحت فشار می گذارند.
در واقع این فوتبال مدتهاست دوست دارد به سمتی برود که دستمال دور سرش نبندد، آن هم در حالی که بشدت دچار سردرد است و می داند که اصلاً حالش خوب نیست.
خب حالا که از دستمال فرار می کنید، چرا اصرار دارید به ادامه اجرای برنامه ای که ذاتاً اهل چالش و نقد است و بدون اینها، نمی تواند زندگی کند؟ بهتر است استیل این فوتبال را حفظ کنید، یعنی همین طور که در پرونده مایلی کهن ثابت کردید دنبال فسادزدایی نیستید، در مورد برنامه نود هم صورت مسأله را پاک کنید و دستمالی دور سرتان نبندید.
اصلاً برنامه نود پخش بشود برای چی؟ غیر از اینکه ذره بین دستش بگیرد و روی ضعفهای مختلف نور بیندازد تا بتدریج برخی مشکلات کلی یا جزئی این فوتبال حل شود؟ خب شما که حتی با علم به وجود فساد، نمی روید سراغ سالم سازی فوتبال، نود یا هر محصول رسانه ای منتقد را می خواهید چه کار؟
این فوتبال بدون نود هم به زندگی پرشور و جذابش ادامه می دهد؛ زندگی ای که پر از حاشیه و دعوا و بزن بزن و فحش و بد و بیراه و خالی از هرگونه پیشرفت است. بگذارید این فوتبالی که مدتها برای درست شدنش زحمت کشیدید، در همان مسیر همیشگی حرکت کند؛ مسیری که نقد خودش را نمی پذیرد و با قدرت به سمت پرتگاه حرکت می کند و از همه می خواهد کاری به کارش نداشته باشیم تا با خیال راحت سقوط کند.