جایی برای خسته‌ها نیست

از فردا بار دیگر فوتبال، مورینیو، داربی میلان، سوپر جام اروپا و قرعه‌کشی لیگ قهرمانان موقتا به دست فراموشی سپرده می‌شوند و همه به انتظار یک رافا- راجر دیگر هفته‌ای را با تنیس سپری خواهند کرد.
به نوشته خراسان؛ سال گذشته همه برای راجر فدرر افسوس می‌خوردند. اسطوره سوئیسی ستاره‌ای زمین خورده تلقی می‌شد که در دام نادال به خود باختگی عجیبی رسیده بود. حالا اما اوضاع کاملا متفاوت جلوه می‌کند. فدرر دوباره با بوسه زدن بر جام‌های گوناگون آشتی کرده و نه نادال بلکه اندی مورای بریتانیایی را رقیب اصلی خود می‌بیند.
وقتی اوپن آمریکا شروع شود، از سؤال‌هایی که در مقطع فعلی جوابی ندارد، رمز‌گشایی می‌شود. خیلی‌ها می‌پرسند چرا پارسال فدرر بعد از نیم دهه افتخارآفرینی تا آن حد افت کرد. او حتی در قالب یک انسان پیرو منطق (حداقل در مقایسه با نادال) هم ابتدا احساسات آن دوران را به یاد می‌آورد: «روزهای سختی را پشت سر می‌گذاشتم اما خون‌سردی‌ام را حفظ می‌کردم. هواداران حرف‌های دلگرم کننده‌ای می‌زدند و اعتقاد داشتند من دوباره به روزهای اوج بازخواهم گشت.»
فدرر با قهرمانی در 3 تورنمنت از 4 رقابت مهم اخیر جایگاه قبلی را از نادال پس گرفت و اگر روزگاری همسر و هوادارانش را دل‌نگران خود می‌دید، اکنون انگیزه‌ای به اندازه سرمشق شدن برای دوقلوهای تازه متولد شده‌اش دارد. راجر از تحول دمادم می‌گوید: «همیشه در حال تغییر هستید. گاهی به 9 ساعت خواب نیاز دارید اما هنگامی که بزرگ‌تر می‌شوید، 5 ساعت استراحت را کافی قلمداد می‌کنید.»
فدرر در صورت قهرمانی در اوپن آمریکا بعد از رود لاور آمریکایی به اولین تنیسور فاتح 3 تورنمنت پیاپی در طول یک سال تبدیل می‌شود. قهرمان 5 دوره اخیر رقابت‌ها همچنین می‌‌تواند به رکورد بیل تیلدین (برنده 6 دوره پی در پی اوپن آمریکا) دست یابد.
نادال دوباره بازگشته اما همه می‌دانند آمادگی گذشته را ندارد. او گفته هیچ چیز غیرممکن نیست؛ حتی ایستادن بالای سر راجر فدرر. نادال که برای تکمیل موفقیت‌هایش به جام اوپن آمریکا نیاز مبرمی دارد، گفت: «میزان آمادگی جسمانی من تنها در حین انجام رقابت‌ها مشخص می‌شود.»
آیا همه نگاه‌ها به راجر فدرر و رافائل نادال خواهد بود؟ حداقل با توجه به اتفاق‌های اخیر، نه. اندی مورای به عنوان نفر دوم رنکینگ جهانی امیدوار است کار ناتمام پارسال را تمام کند. او در رقابت‌های سال گذشته اولین حضور در فینال یک گرنداسلم را تجربه کرد و حالا می‌خواهد قدم آخر را محکم‌‌تر بردارد: «سال گذشته تا آستانه قهرمانی پیش رفتم. اطمینان داشته باشید امسال بهتر از همیشه عمل خواهم کرد.»
اندی رادیک، قهرمان سال 2003 اوپن آمریکا انگار تازه از مادر متولد شده است! او در فینال فصل گذشته ویمبلدون بازنده طولانی‌‌ترین ست پنجم تاریخ رقابت‌ها نام گرفت. بحث، بحث عناوین و نکات جالب توجه نیست. شگفتی‌سازها هم می‌توانند دردسرساز شوند.
جو ویلفرد تیسونگا و خوان مارتین دل پوتروی آرژانتینی هم می‌توانند بین نادال و فدرر (فاتحان 16 تورنمنت از 17 رقابت بزرگ قبلی دنیای تنیس) فاصله بیندازند.
دنیایی دیگر
در بخش زنان هم مدعیان مصائب خاص خود را دارند. دینارا سافینا به عنوان بازنده 3 فینال تورنمنت‌های مهم قصد طلسم‌شکنی دارد.
طبق معمول خواهران ویلیامز را هم فراموش نکنید. ماریا شارپووا در یک مقاطعی خبر دنیای تنیس را از انحصار سرنا ویلیامز خارج کرد؛ هر چند به خاطر آسیب‌دیدگی در آستانه اوپن آمریکا 2008 مراحل سقوط را با سرعت ویژه‌ای پشت سر گذاشت. در این بین کیم کلیجسترز شرایط خاصی دارد. او مانند فدرر اخیرا فرزندی را در اطراف خود می‌بیند و شاید لبخندهای پسرش نوار ناکامی‌های متوالی او را پاره کند.
به بخش مردان بازگردیم؛ جایی که راجر فدرر قصد اهدای هدیه‌ای به ارزش فتح جام را به دوقلوهایش دارد، نادال روزنه امید را می‌جوید و مورای به دنبال راهی برای رسیدن به رتبه اول، دردسرها را به جان خواهد خرید.
آن‌چه باید از اوپن آمریکا بدانید
آخرین گرنداسلم سال از فردا در استادیوم ملی بیل جان کینگ آغاز می‌شود و با برگزاری فینال بخش مردان در 13 سپتامبر خاتمه می‌یابد. فدرر که در فینال سال گذشته در 5 ست مورای را شکست داد، چنان‌چه تا پایان رقابت‌ها به 34 پیروزی متوالی فعلی خود امتداد دهد یکی از تنها 2 فاتح 6 دوره پیاپی اوپن آمریکا نام می‌گیرد و جایزه 21 میلیون دلاری را تصاحب می‌کند. سرنا ویلیامز، قهرمان بخش زنان نیز هدف مشابهی دارد!