هنوز معلوم نیست جان واریو به بازی مقابل سایپا می رسد یا نه، اما شرایط استقلال به گونه ای است که بشدت به یک هافبک هنرمند در میانه میدان نیاز دارد و با توجه به سیستم بازی سایپا که 2 - 5 - 3 است، صمد مرفاوی حتی نسبت به چند بازی پیش هم مشکلات بیشتری با مثلث کیانوش رحمتی، حیدری و روانخواه خواهد داشت.
به نوشته قدس؛ سایپای مایلی کهن که مجری سیستم 2 - 5 - 3 است، ضعفهای فرمی خود را با تراکم نیرو در یک سوم میانی کاور می کند و سعی دارد «کمیت» را جایگزین کیفیت سیستمی کند؛ کاری که در فصل گذشته استقلال با امیر قلعه نویی انجام می داد و به دلیل عقب ماندگی فنی فوتبال ایران، به موفقیت هم رسید.
در واقع فوتبال ایران هنوز در سطحی است که اغلب در آن بی نظمی، بر نظم پیروز می شود و نظم را به بی نظمی سوق می دهد. در این شرایط تیمی که می خواهد فوتبال را منظم بازی کند، مقابل تیمی با تفکرات محمد مایلی کهن به مشکل خواهد خورد، مگر آنکه چند نکته مهم را رعایت و اجرا کند.
استقلال اگر با سیستم 3 - 3 - 4 بازی کند، باید مثلثی توپ نگه دار در وسط زمین داشته باشد؛ زیرا مقابله با مثلث میانی سایپا که دو پیستون طولی هم به آنها اضافه می شوند، نیاز به تراکم و حفظ توپ مطلوبی دارد. شاید یک گزینه خوب استفاده همزمان از کیانوش رحمتی و حسین کاظمی باشد. البته در این صورت استقلال باید از سیستم 1 - 3 - 2 - 4 استفاده کند.
با توجه به اینکه خسرو حیدری 48 ساعت پیش از بازی امشب، در تاشکند 90 دقیقه مقابل ازبکستان بازی کرده، می توان او را روی نیمکت نشاند و روانخواه را جلوی کاظمی و رحمتی قرار داد. در این صورت مثلث رحمتی، کاظمی، روانخواه با رأس جلو تشکیل خواهد شد تا با مثلث سایپا مقابله کند و دو سپر کناری استقلال هم باید مقابل دو پیستون کناری سایپا بایستند.
البته سپرهای کناری هم باید مثل پیستونهای سایپا، رفت و برگشتهای طولی متعدد داشته باشند تا اجازه بازی سازی از آنها گرفته شود. پس روته مولر و مرفاوی می توانند با تغییری کوچک در سیستم و چیدمانی که تا اینجا استفاده کرده اند، هم از نظر هندسی جلوی سایپا را بگیرند و هم قدرت خود را حفظ کنند و دست به تغییرات کلی و ریشه ای نزنند.
حالا که قرار است، سپرهای کناری استقلال، رونده و مؤثر در کار دفاعی باشند، باید به گزینه هایی با این خصوصیات فکر کرد؛ مثلاً سیاوش اکبرپور می تواند با دوندگی زیاد، یکی از نیروهای مؤثر در دفاع و حمله باشد و پیستون چپ یا راست سایپا را هم تا حدودی مهار کند. اما در جناح دیگر نیروی آماده ای دیده نمی شود چه اینکه خسرو حیدری و برهانی خسته از سفر به تاشکند و همراهی تیم ملی هستند و بعید است بتوانند این بار سنگین را در طول 90 دقیقه تحمل کنند.
می ماند فرهاد مجیدی که البته توان هوازی و قدرت دفاعی چندانی ندارد و در صورت استفاده از او، باید برنامه ریزی کرد تا فضای پشت او و بخشی از وظایف دفاعی اش، به امید روانخواه سپرده شود تا او با شیفت عرضی، در فاز دفاع کار مجیدی را انجام دهد و مجیدی به عمق برود و به دو هافبک دفاعی تیمش نزدیک شود و به آنها کمک کند.
به هر حال استقلال برای مقابله با فوتبال خاص سایپا که اتفاقاً استقلال هم تا فصل پیش، مجری اش بود، به جزئیات فنی مهمی نیاز دارد تا نه به سمت بی نظمی برود و نه ابتکار تاکتیکی را از دست بدهد.
به نوشته قدس؛ سایپای مایلی کهن که مجری سیستم 2 - 5 - 3 است، ضعفهای فرمی خود را با تراکم نیرو در یک سوم میانی کاور می کند و سعی دارد «کمیت» را جایگزین کیفیت سیستمی کند؛ کاری که در فصل گذشته استقلال با امیر قلعه نویی انجام می داد و به دلیل عقب ماندگی فنی فوتبال ایران، به موفقیت هم رسید.
در واقع فوتبال ایران هنوز در سطحی است که اغلب در آن بی نظمی، بر نظم پیروز می شود و نظم را به بی نظمی سوق می دهد. در این شرایط تیمی که می خواهد فوتبال را منظم بازی کند، مقابل تیمی با تفکرات محمد مایلی کهن به مشکل خواهد خورد، مگر آنکه چند نکته مهم را رعایت و اجرا کند.
استقلال اگر با سیستم 3 - 3 - 4 بازی کند، باید مثلثی توپ نگه دار در وسط زمین داشته باشد؛ زیرا مقابله با مثلث میانی سایپا که دو پیستون طولی هم به آنها اضافه می شوند، نیاز به تراکم و حفظ توپ مطلوبی دارد. شاید یک گزینه خوب استفاده همزمان از کیانوش رحمتی و حسین کاظمی باشد. البته در این صورت استقلال باید از سیستم 1 - 3 - 2 - 4 استفاده کند.
با توجه به اینکه خسرو حیدری 48 ساعت پیش از بازی امشب، در تاشکند 90 دقیقه مقابل ازبکستان بازی کرده، می توان او را روی نیمکت نشاند و روانخواه را جلوی کاظمی و رحمتی قرار داد. در این صورت مثلث رحمتی، کاظمی، روانخواه با رأس جلو تشکیل خواهد شد تا با مثلث سایپا مقابله کند و دو سپر کناری استقلال هم باید مقابل دو پیستون کناری سایپا بایستند.
البته سپرهای کناری هم باید مثل پیستونهای سایپا، رفت و برگشتهای طولی متعدد داشته باشند تا اجازه بازی سازی از آنها گرفته شود. پس روته مولر و مرفاوی می توانند با تغییری کوچک در سیستم و چیدمانی که تا اینجا استفاده کرده اند، هم از نظر هندسی جلوی سایپا را بگیرند و هم قدرت خود را حفظ کنند و دست به تغییرات کلی و ریشه ای نزنند.
حالا که قرار است، سپرهای کناری استقلال، رونده و مؤثر در کار دفاعی باشند، باید به گزینه هایی با این خصوصیات فکر کرد؛ مثلاً سیاوش اکبرپور می تواند با دوندگی زیاد، یکی از نیروهای مؤثر در دفاع و حمله باشد و پیستون چپ یا راست سایپا را هم تا حدودی مهار کند. اما در جناح دیگر نیروی آماده ای دیده نمی شود چه اینکه خسرو حیدری و برهانی خسته از سفر به تاشکند و همراهی تیم ملی هستند و بعید است بتوانند این بار سنگین را در طول 90 دقیقه تحمل کنند.
می ماند فرهاد مجیدی که البته توان هوازی و قدرت دفاعی چندانی ندارد و در صورت استفاده از او، باید برنامه ریزی کرد تا فضای پشت او و بخشی از وظایف دفاعی اش، به امید روانخواه سپرده شود تا او با شیفت عرضی، در فاز دفاع کار مجیدی را انجام دهد و مجیدی به عمق برود و به دو هافبک دفاعی تیمش نزدیک شود و به آنها کمک کند.
به هر حال استقلال برای مقابله با فوتبال خاص سایپا که اتفاقاً استقلال هم تا فصل پیش، مجری اش بود، به جزئیات فنی مهمی نیاز دارد تا نه به سمت بی نظمی برود و نه ابتکار تاکتیکی را از دست بدهد.