نود؛ استقلال و باز هم یک تساوی خارج از خانه! به نظر می‌رسد استقلال روند برد یک در میان در بازی‌های خانگی را پیش گرفته و هر چه سعی می‌کند از این شرایط خارج شود، شدنی نیست!
پیش از شروع فصل، خیلی می‌گفتند، صمد مرفاوی پس از در اختیار گرفتن تیم قهرمان راهی بس دشوار را در پیش دارد. آنها بحق می‌گفتند، استقلال قهرمان شد، قلعه نویی را از دست داد و دستیارش را در اختیار گرفت، بعدها نظر آن خیلی عوض شد، آنها معتقد بودند، مرفاوی تیمی کهکشانی را در اختیار دارد، بازیکنانی که هر مربی خواستار آنهاست و این یعنی، خوش شانسی مرفاوی. همه بازیکنانی که او خواست به خدمت استقلال در آمدند، اما همه تصورها اشتباه از آب در آمد، این کهکشانی‌ها در کنار هم قرار گرفتند. و این مسأله بیشتر از این که به نفع استقلال باشد، به ضرر استقلال و صمد تمام شد.
استقلال در خط دفاع مشکل آنچنانی ندارد؛ بازیکنان شرایط بدی ندارند و انتقاد آنچنانی وارد نیست، اما درون دروازه، اشکالاتی به صمد وارد است. اصرار به بازی وحید طالب لو اصولی نیست، او باید برای طالب لو انگیزه ایجاد کند، همه این چند سال برای او بس نبود!؟ طالب لو همیشه بدون رقیب بوده و این یعنی بودن به هر قیمتی! در این که وحید نوسان کمی دارد و گلر خوبی است، هیچ شکی نیست، اما او باید حضور محمد محمدی را در کنار خود احساس کند، او باید احساس کند محمدی هست و اگر او کمترین لغزشی داشته باشد، به چشم خواهد آمد و باید نیمکت نشین شود. احساسی که طالب لو ندارد!
در خط میانی اما شرایط دیگری حاکم است، صمد، جباری را از دست داده و جان واریو هم فیکس نیست، او هنوز به شرایط ایده‌آل نرسیده و بازیکن سرحال 90 دقیقه نیست، اما صمد باز هم اصرار به استفاده از شرایط غیر اصولی دارد، رحمتی در ترکیب استقلال حضور دارد و کاظمی نیمکت نشین می‌شود، کاظمی که آماده است. رحمتی بازیکن خوبی است، اما اگر بد بود، نیمکت نشین شود. او طی پنج هفته گذشته عالی بود، اما مقابل تراکتور آماده نبود، اما 90 دقیقه بازی کرد. به نظر می‌رسد صمد از ایجاد تغییر می‌ترسد! و این ترس برای او گران تمام شده است، او باید از داشته‌هایش نهایت استفاده را ببرد. استفاده درست از توانایی بازیکنان، اقدامی که در استقلال کمتر اتفاق افتاده و همین است که استقلال یک در میان می‌برد، خیلی خوب و زیبا فوتبال بازی نمی‌کند و حتی از دورن تیم مشکل دارد.
در خط حمله اما این مسأله بیشتر نمود می‌کند. حضور 5 مهاجم که هر کدام آقای گل شدند، ستاره هستند، گران‌قیمتند و مدعی! و این یک مشکل بزرگ دیگر.
حضور 5 بازیکن همسطح در یک پست نمی‌تواند خیلی مثمر ثمر باشد، اگر از بین این 5 مهاجم چند نفری، در سطح پایین‌تر فنی قرار داشتند، حالا این همه حرف و حدیث پشت این پست نبود و پای هیچ کدام از مهاجمان قفل نمی‌شد! مهاجمان استقلال در زمین مسابقه استرس دارند، چشم آنهایی که بازی می‌کنند به نیمکت است، لب‌های آنهایی که روی نیمکت هستند، دائم جویده می‌شود و زیر لب می‌گوید، چرا من نباید بازی کنم؟ چرا، مگر من چه چیزی کمتر از او دارم که در زمین را می‌رود و گل هم نمی‌زند؟! این است داستان، سرمربی که در کوه مشکلات محاصره شده و مقصر اصلی خود اوست.
استقلال باید چاره‌ای بیندیشد برای از بین بردن این مشکلات. بازیکنی که برای گلزنی به میدان می‌رود، باید آرامش داشته باشد، صمد باید ترکیب خط حمله‌اش را بشناسد و به آن اعتماد کند، حتی اگر استقلال توسط مهاجمانش دو ـ سه هفته به گل نرسد، در عوض، ترکیب ایده‌آل صمد با آرامش به نتیجه موردنظر خواهد رسید. مرفاوی نباید بترسد، باید هراس را از خود دور کند و اگر نمی‌تواند باید مجوز ترانسفر یکی ـ دو بازیکن خط حمله‌اش را صادر کند. در حقیقت او باید بداند که چه می‌کند!
پیش از شروع فصل، خیلی می‌گفتند، صمد مرفاوی پس از در اختیار گرفتن تیم قهرمان راهی بس دشوار را در پیش دارد. آنها بحق می‌گفتند، استقلال قهرمان شد، قلعه نویی را از دست داد و دستیارش را در اختیار گرفت، بعدها نظر آن خیلی عوض شد، آنها معتقد بودند، مرفاوی تیمی کهکشانی را در اختیار دارد، بازیکنانی که هر مربی خواستار آنهاست و این یعنی، خوش شانسی مرفاوی. همه بازیکنانی که او خواست به خدمت استقلال در آمدند، اما همه تصورها اشتباه از آب در آمد، این کهکشانی‌ها در کنار هم قرار گرفتند. و این مسأله بیشتر از این که به نفع استقلال باشد، به ضرر استقلال و صمد تمام شد.
استقلال در خط دفاع مشکل آنچنانی ندارد؛ بازیکنان شرایط بدی ندارند و انتقاد آنچنانی وارد نیست، اما درون دروازه، اشکالاتی به صمد وارد است. اصرار به بازی وحید طالب لو اصولی نیست، او باید برای طالب لو انگیزه ایجاد کند، همه این چند سال برای او بس نبود!؟ طالب لو همیشه بدون رقیب بوده و این یعنی بودن به هر قیمتی! در این که وحید نوسان کمی دارد و گلر خوبی است، هیچ شکی نیست، اما او باید حضور محمد محمدی را در کنار خود احساس کند، او باید احساس کند محمدی هست و اگر او کمترین لغزشی داشته باشد، به چشم خواهد آمد و باید نیمکت نشین شود. احساسی که طالب لو ندارد!
در خط میانی اما شرایط دیگری حاکم است، صمد، جباری را از دست داده و جان واریو هم فیکس نیست، او هنوز به شرایط ایده‌آل نرسیده و بازیکن سرحال 90 دقیقه نیست، اما صمد باز هم اصرار به استفاده از شرایط غیر اصولی دارد، رحمتی در ترکیب استقلال حضور دارد و کاظمی نیمکت نشین می‌شود، کاظمی که آماده است. رحمتی بازیکن خوبی است، اما اگر بد بود، نیمکت نشین شود. او طی پنج هفته گذشته عالی بود، اما مقابل تراکتور آماده نبود، اما 90 دقیقه بازی کرد. به نظر می‌رسد صمد از ایجاد تغییر می‌ترسد! و این ترس برای او گران تمام شده است، او باید از داشته‌هایش نهایت استفاده را ببرد. استفاده درست از توانایی بازیکنان، اقدامی که در استقلال کمتر اتفاق افتاده و همین است که استقلال یک در میان می‌برد، خیلی خوب و زیبا فوتبال بازی نمی‌کند و حتی از دورن تیم مشکل دارد.
در خط حمله اما این مسأله بیشتر نمود می‌کند. حضور 5 مهاجم که هر کدام آقای گل شدند، ستاره هستند، گران‌قیمتند و مدعی! و این یک مشکل بزرگ دیگر.
حضور 5 بازیکن همسطح در یک پست نمی‌تواند خیلی مثمر ثمر باشد، اگر از بین این 5 مهاجم چند نفری، در سطح پایین‌تر فنی قرار داشتند، حالا این همه حرف و حدیث پشت این پست نبود و پای هیچ کدام از مهاجمان قفل نمی‌شد! مهاجمان استقلال در زمین مسابقه استرس دارند، چشم آنهایی که بازی می‌کنند به نیمکت است، لب‌های آنهایی که روی نیمکت هستند، دائم جویده می‌شود و زیر لب می‌گوید، چرا من نباید بازی کنم؟ چرا، مگر من چه چیزی کمتر از او دارم که در زمین را می‌رود و گل هم نمی‌زند؟! این است داستان، سرمربی که در کوه مشکلات محاصره شده و مقصر اصلی خود اوست.
استقلال باید چاره‌ای بیندیشد برای از بین بردن این مشکلات. بازیکنی که برای گلزنی به میدان می‌رود، باید آرامش داشته باشد، صمد باید ترکیب خط حمله‌اش را بشناسد و به آن اعتماد کند، حتی اگر استقلال توسط مهاجمانش دو ـ سه هفته به گل نرسد، در عوض، ترکیب ایده‌آل صمد با آرامش به نتیجه موردنظر خواهد رسید. مرفاوی نباید بترسد، باید هراس را از خود دور کند و اگر نمی‌تواند باید مجوز ترانسفر یکی ـ دو بازیکن خط حمله‌اش را صادر کند. در حقیقت او باید بداند که چه می‌کند!