ماجرای تلخ جانبازی که شناخته نشد

آن زمان که دشمن تا پشت دروازه های اهواز پیش آمده بود و نعره می کشید. زمانی که جنایات آن چنان وحشتناک را در سوسنگرد و اطراف سوسنگرد در حق خانواده های بی دفاع انجام داد. آنوقتی که مردم دزفول در خواب بودند و موشکهای روسی دشمن آنها را به خاک و خون نشاند. آن موقعی که مردم مظلوم سردشت و حلبچه با بمب های شیمیایی قتل عام شدند. در آن موقع چه کسانی شهامت، غیرت و مردانگی از خود نشان دادند. جلوی اشغال آبادان را گرفتند. خرمشهر راآزاد کردند. آیا اینها یادمان رفته است؟!

من به عنوان یک ایرانی وقتی این گزارش را خواندم به حال و روز خودمان گریه کردم و یاد روزهایی افتادم که رفتن به جبهه ها هنر مردان بزرگ بود و امروز من جا مانده از قافله باید برای این بزرگ گریه کنم

شب گذشته کانال اول سیما فیلمی از مسکو را به نمایش گذاشت که برای من خیلی جالب بود. خیابانهای مسکو و کاخ کرملین و بناها و سازه هایی که بعنوان یادبود مبارزین و کشته های جنگ جهانی بنا شده بود و جالب تر اینکه همین بناها و سازه ها هنوز هم یکی از پر ببیننده ترین و زیبا ترین مکانهای مسکو بحساب می آید یعنی با گذشت این همه سال هنوز مردم برای ادای احترام در این مکانها جمع می شوند و خاطرات دوران سخت را زنده نگه می دارند.

امام فرمود نگذارید پیشکسوتان خون وشهادت درپیج وخم زندگی فراموش شوند.

با سلام آقای عزبز مگر فقط آقای علی اعلمی دارای مشکل موج انفجار است و به حال خود رها شده است؛ من برادرم هم جانباز اعصاب و روان است در منطقه فاو دچار موج انفجار شد و پرونده هم دارد، برای او چه کارکردند که برای این بنده خدای بدون مدرک کاری کنند. بخدا قسم حتی یک ذره هم کمکش نکرده اند و اگر من و خانواده ام نبودیم سرنوشتی شاید بدتر از آقای اعلمی داشت؟؟؟ در عوض... یاد دوران جنگ بخیر که اینها گل سر سبد بودند وبرای دفاع از دین و مملکت سلامتی خود را دادند. یا حق

با سلام و عرض ادب و احترام به پیشگاه تمامی رزمندگان 8 سال دفاع مقدس با خواندن این گزارش اشک در چشمانم حلقه زده و یاد و خاطره آنهمه دلاوری و رشادت مردان خدا در ذهنم نقش بسته است در زمانیکه تمامی سیاسیون محترم در هیاهو و تقلا برای راه یافتن به صحن مجلس هستند با کمی اندیشیدن به وضعیت جانبازان و یادگاران دفاع مقدس باید آگاه باشند که همت این مردان مرد بود که آنان هم اکنون آسوده خاطر و با امنیت کامل مشغول دنیا شده اند. امیدوارم مسئولین محترم از خواب غفلت بیدارشده و قبل از وقوع واقعه علاج آن را بیابند. با تشکر

جالبه که بیش از 3500 نفر تا به حال این خبر رو خوندند اما ... من واقعا می خوام چیزی رو بگم. بابا جان ول کنید این بنیاد و آن بنیاد رو حداقل انسان است این بشر ما که در مشهد نیستیم ولی بهزیستی و کمیته امداد و گرمخانه های شهرداری که آنجا هست مطلع کنید در ضمن روشی را برای کمک افراد خارج از مشهد برای این رزمنده دلاور و شهید زنده تشکیل دهیم ، همه مان هی می گوییم دولت و بنیاد و جبهه و فلان ووو باغیرتها همان طوری که این عزیر عاشقانه رفت جبهه و دنبال مدرک و سند و رتبه دنیایی نبود بیایید چند نفر جمع شویم و مشکلات این عزیران را حل کنیم مگر همچین کسی در ماه چقدر هزینه می خواهد مگر در کل کشور چند نفر مثل او هستند. جهاد آن زمان آن طور بود و جهاد امروز این طور، بیاید همت کنیم و انشاالله تشکلی ایجاد کنیم تا به مواردی مثل این عزیر کمک شود جای دوری نمی رود والهی . مطمن هستم در مراحل بعدی دولت و دیگران هم کمک خواهند کرد انشاالله . همت کنید دوستان بسم الله بنده به عنوان یک ایرانی آمادگی دارم در این زمینه پیشقدم شوم. ایمیل من در سایت تابناک ثبت گردیده است. نفرات بعدی هم بیایند.

واقعا شرم آور است. اصلا جانباز نیست آدم که هست بابا شاید دوباره نیاز بشه به حضور مردم در صحنه ها مختلف از جنگ گرفته تا انتخابات، راهپیمائی واقعا این حق کسی است که رفته جبهه برای راحتی من و امثال من. این مسئله مرا یاد برخورد بد بنیاد شهید با یکی از شهدای سرباز می اندازد که مادرش بدنبال اثبات شهادت او بود. شما فکر جوان شما از بین رفته یکی می گوید شهید است یکی می گوید بدون اجازه رفته قس علی هذا.

با سلام واحترام به تمامی کسانی که به بچه های جبهه عشق میورزند ؛ اینجانب از دو چشم مجروح شیمیایی شده ام و حالا کسی بدادمان نمیرسد فقط شانس آوردم که درسم را خواندم تا چه رسد به آدمی مثل ایشان یادمان نرود "از ماست که بر ماست" با تشکر

پیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت هیچ کس غصه این را که چه می کرد نداشت چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت!

از اینکه شما هم به این موضوع پرداختید و به آن اهمیت دادید از طرف بچه های مسجد امیرالمومنین(ع) تشکر میکنم و نظر شما را به یادداشت سردبیر محترم روزنامه خراسان هم در همین رابطه و در همین روز (29/11/86) جلب میکنم.

حکایت تلخ جانبازان بی نام ونشان بسیار است .هستند جانبازانی که در گمنامی گذران امور می کنند و با داشتن همسر و چند فرزند بدون داشتن سرپناه به سختی و با بدن رنجور و در فقر کامل زندگی می کنند. البته ماجرای علی اعلمی دل هر انسان آزاده ای را بدرد می آورد . مسوولان محترم بایدبدانندکه در قبال این جانبازان مسوولیت بسی سنگین دارند وامور آنان به مراتب واجب تر از ورود به مناقشات سیاسی است . چگونگی تعامل مسوولان در قبال این افراد نشانه میزان پایبندی واقعی به اصولگرایی و پاسداری از سرمایه های انقلاب اسلامی است .برای من که خود از نزدیک رنجها و مشقتهای برخی از جانبازان جنگ تحمیلی را نظاره گر هستم باورنکردنی است که این سرمایه ها به ورطه فراموشی سپرده شده اند و این یکی از نقاط تاریک عملکرد مسوولان بشمار می آید . آیا واقعا کشورهای دیگر با قهرمانان کشور خود اینگونه برخورد می کنند؟ به اعتقاد من خود بچه های بسیج باید با ایجاد بنیاد های خیریه محلی به اینگونه مسایل رسیدگی کنند و اجازه دهند مسوولان محترم بیش از پیش به امورات سیاسی بپردازند!!

...من به عنوان یک ایرانی که مدت 21 ماه د ر میدان های نبرد حضور داشته و دوبار مجروح شد ه ام واقعا از خواندن این مطلب به گریه افتادم . ببینید با علی چه می کنند . برخی این مسوولان غرق در سیاستند و علی ها رافراموش کرده اند . خدا از تقصیر شان نگذرد. خدا روح سردار حمید باکری را با مولایش محشور گرداند ، که این روز را برای ما رزمندگان پیش بینی کرده بود .

آدمایی مثل اون هستن که ادعایی ندارن نه کسایی که داعیه بی ادعاییشون گوش فلک رو کر کرده. جملات بعدی که میگم بخاطر ادعا نیست چون خوشبختانه اینجا هیچکس کسیو نمیشناسه، یادمه که 16 سال بیشتر نداشتم تو شلمچه مجروح شدم فقط اینو میدونم که وقتی مادرم در حیاط رو باز کرد دید که پسر بچش با سرو صورت خونین و لباس کثیف و خاکی جلو در حیاط ایستاده. الان که پدر شدم میفهمم اصلا وضعیت خوبی واسه اون نبوده. حالا موندم که کی یه بچه زخمی رو همینجوری بدون هیچ پرونده‌ای و پولی در جیب فرستاده خونش. خدا خیرش بده اون کسی که واسم بلیت گرفت و راننده تاکسی که منو مفتکی رسوند در خونه.

من یکی از رزمندگان تخریب هستم که از سال61 تا پایان جنگ در جبهه بودم (بطور مستمر)بعد آن هم مشغول پاکسازی مناطق آلوده ، در سال 81 بازنشسته شدم بگذریم ازاینکه چه بی مهریهایی را دیدم ولی بعد از بازنشستگی حدود پنج سال است که حتی یکنفر هم از تشکیلات تماس نگرفته تا ببیند ما زنده ایم یا مرده . در برنامه ایی از سیما دیدم که در یک کشور اروپایی از یک بازنشسته آتش نشانی بدلیل نجات دو نفر از مرگ چطور تجلیل شد و مدال شجاعت گرفت و در مقابل اولین روزی که بازنشست شدیم نامه دادند که هرچه سریعتر منزل سازمانی را خالی کنیم!! دیده اید که ورزشکار یا هنرمندی که در جایی درخششی داشته باهماهنگی سازمان مربوطه در جمعی خصوصی خدمت مقام رهبری میرسد ، تشکیلات بسیج و...حداقل کاری که میتوانستند انجام دهند هماهنگی حضور بود در جمع چند نفره تا ضمن دیدار حداقل دردلی گفته میشد که نشد .

بنام خدا امید آن دارم مسئولین محترم وجدان بیداری برایشان مانده باشد که با مشکل این برادر بسیجی جا مانده از قافله شهدا رسیدگی کنن امید انکه در زرق و برق زندگی شهری و پست و مقام وظیفه اداری خود را فراموش نکرده باشند داشتن صورت سانحه جبهه شاید قانون باشد ولی راه کار برای آن هم وجود دارد آن کسانی که از جبهه و جانبازی خود پل ساختند تا به دنیا برسند تمام شده اند و اکنون در زندگی آلوده مادی خود غرقند بنیاد جانبازان باید به فکر اینگونه جانبازان که کم نیستند باشد تا خدای نکرده مشمول نفرین شهدا و خانواده ایثارگران قرار نگیرد. فردی بازمانده از قافله شهدا

فقط میتوانم بگویم افسوس افسوس از من وامانده از قافله عشق و افسوس از ....

از سایت محترم تابناک خواهش میکنم این جریان را پیگیری کند و اگر مسوولان فکری به حال ایشان نکردند لطفا شماره حساب معرفی کنید. با اینکه به همین سکه ای که قرار است مثلا به عنوان عیدی به ما کارمندان بدهند نیاز دارم ، اما بنده به نوبه خودم حاضرم این سکه را تقدیم کنم.

درحالی که میلیاردها دلار پول نفت کشور بدون حساب وکتاب مشخص هدر میرود مدافعان بی تمنای ناموس این مردم اینچنین به فراموشی سپرده می شوند باید مسئول بود تا احساس مسئولیت داشت ولی متاسفانه هرگز نمی توانند افرادی مثل علی اعلمی رادرک کنند.

با سلام. خدمتتان عارضم که مثل علی اعلمی زیادند که نه تنها از یاد رفته اند بلکه برای جبهه و جنگ رفتنشان تمسخر هم میشوند و شاید اینگونه بهتر باشد که بگویم با گذشت این سالها مرده وزنده بودن رزمندگان آن برهه هیچ تفاوتی برای هیچکس ندارد و من خود از همان بسیجیانی هستم که پس از اتمام جنگ تا کنون یک نفر سراغ مرا که در سال 65 در منطقه اروند رود شیمیائی شده ام نگرفته است و با درد و رنج خودم مدارا میکنم و حدود 16سال است خودم با درامد ناچیزی که دارم مشغول مداوایم هستم و فقط یک بار در سال 70 به بنیاد مراجعه کردم که فقط آدرس یک پزشک را به من بدهند که متاسفانه با برخورد بدی که با من شد رفتم و دیگر پشت سرم را نگاه نکردم و خدا را شاکرم که از هیچ امتیاز جبهه و جانبازی استفاده نکرده ام و به مانند خیلی از همرزمانم به انتظار روزی هستم که ترک دنیا کنم و از این رنج و سختی نجات یابم. هیچ منتی هم بر سر کسی ندارم چرا که با نیت قلبی و به عشق امام حسین ع رفتم ولی دریغا که لیاقت زیارت قبرش را نیز پیدا نکردم. آری در مملکت ما امثال اعلمی ها فراوانند که اگر از درون دلشان بگویند کتابها نوشته میشود و فقط از خدا بخواهید که به من و امثال من صبر عنایت کند. انشاالله

شک نکنیدکه همه ما چه مردم وچه دولت اول به عنوان یک انسان وبعد به عنوان یک مسلمان مسئولیم وسعی نکنیم خودمان را گول بزنیم.یا علی بگوئیم واقدام موثری انجام دهیم.انشاا...

این رزمنده عزیز از دسته ای است که در تقسیم بندی شهید باکری باید خون دل بخورد رزمنده ای را سراغ دارم 40 ماه جبهه داوطلبانه دارد 28 ماه هم خدمت کرده و در گوشه از شهر قم یک کلبه ی آرایشگری دارد و یک بار هم به بسیج مراجعه نکرده که گواهی جبهه بگیرد.

من فرزند یک سرتیپ شهید این مملکتم. خدا توفیق داد تا در 14 سالگی و در اواخر جنگ روزگاری اندک را در جمع ملائک خاکی باشم. روزی به یکی از دوستان با سابقه و از رزمندگان اهل علم صحبتی داشتم. او گفت ممکن است روزی بیاید که من و تو را به عدد روزهای حضور در جنگ شلاق بزنند. علی و امثال علی شلاق من و امثال من را الان می خورد.

در واقع امثال علی اعلمی هنوز هم به ما نیازی ندارند (یا لااقل چنین احساسی ندارند) بلکه این ما هستیم که به آنها، روحیاتشان، سرگذشتشان، ایثار و مردانگیشان، و از همه مهمتر به غرور همزمان با فروتنیشان نیازمندیم.

کجا هستند آنهایی که از صدقه سر این بزرگواران به نام و نانی رسیدند و هم اکنون هم برای مال و جاه رگهای گردنشان برمی خیزد. تابناکی های عزیز، بانی خیر بشین و یک شماره حساب اعلام کنین. فکر نمی کنم انسانیت و مسلمونی توی این مملکت مرده باشه. ما در خدمتیم.

من خود و تک تک سلولهایم را مدیون این ملت و ولی نعمتان خود نظیر ایشان میدانم و بدهکار این مملکت بوده و هستم، آما این حق ادای این گلایه و شکوه از مسئولین مربوطه را برای خود محفوظ میدارم که چرا باید با این سربازان جان بر کف وطن که تنها مایملک با ارزش خود ،جانشان،را در طبق اخلاص گذاشته اندچنین رفتار شود.اگر اطلاع نداشته باشند که عذر بدتر ازگناه خواهند بود .اطمینان دارم اگر نیازی هم باشد فی الواقع ما نیازمند این عزیزان هستیم اما با کمال میل و پذیرش منت، من آماده ام تا به قدر وسعم(تمام دارائی موجودم )در خدمت این عزیز باشم.موجب سعادت است به نحو مقتضی منعکس و به بنده اطلاع داده شود.

ماجرای علی دو باره ما را به مکان نوروهدایت دلیری پاکی شجاعت وشهادت مردان بی ادعا برد.توصیه من به بسیجیان مسجد امیرالمومنین این است که خود آستین بالا زده از مرد میدان نگهداری کنند.اگر حسابی جهت کمک باز کردید اعلام کنید تا همگی کمک کنیم.

فقط خدا میداند که دردهای ناگفتنی امثال این عزیزان ، چقدر زیاد است. و فقط خدا میداند که امثال این عزیز ، چقدر زیاد هستند. بنده نیز یکی از همانها هستم ، با دردها و آسیبهای مختلف. و چون برای ثبت در تاریخ به جنگ نرفته بودم و از 33 ماه از حضورم در جنگ فقط 14 ماه آن ثبت شده (بدلیل اشتباه تعاون لشگر ما در آن زمان). بنیاد هم مرا به عنوان جانباز نمیشناسد و برگه سانحه میخواهد. و ده‌ها کاغذبازی دیگر. باز جای شکرش باقیست که هنوز سربار و مزاحم کسی نشده‌ام.

درخواست صورت سانحه از جانبازی که دچار مصدومیت ومجرحیت و صدمات فراوانی جسمی وروحی شده آنهم از منطقه عملیاتی فاو!!!! و علیرغم تائید مجروحیت ایشان توسط پزشکان بیمارستان بقیه ا.. و تائید فرماندهان وقت ایشان بازهم میگویند نمی شود صورت سانحه بایستی باشد