ده سال پیش، برزیل کشوری بود که در فقر، بدهی و بدبختی‌های فراوان دست و پا می‌زد. رکود اقتصادی، تورم وحشتناک و بیکاری موجب شده بود تا دولت این کشور بارها دست به اقدامات عجیبی بزند. آنها در یکی از اقدام‌های نجات‌بخش خود، چند صفر از جلوی واحد پولشان حذف کردند تا اوضاع اقتصادی کشورشان سروسامان بگیرد.
به نوشته گل؛ پس از انتخاب لوییس لولا داسیلوا به عنوان ریاست جمهوری این کشور، او عزم خود را جزم کرد تا بحران اقتصادی را از کشورش بیرون کند. اقدامات ریز و درشتی در این چند ساله به دست او انجام گرفت و حالا پس از نزدیک به 10 سال از شروع آن بحران وحشتناک، برزیل به جمع 10 کشور برتر صنعتی جهان پاگذاشته است.
البته بی‌شک اقدامات زیربنایی فراوانی که در جهت بهبود وضع معیشتی و اوضاع اقتصادی برزیل انجام شده مختص لولا داسیلوا نیست ولی او با ارج نهادن به اقدامات سران قبلی جمهوری برزیل، سعی کرد تمام کارهای مثبت را جهت داده و با تزریق روحیه و امیدواری بیشتر به مردم کشورش، آنها را برای نبرد با سختی‌ها آماده کند.
برزیل در زمان صدارت او میزبانی جام جهانی فوتبال در سال 2014 را به دست آورد و حالا چند روزی می‌شود که شوق دستیابی به عنوان میزبان المپیک2016 را نیز که در ریودوژانیرو انجام خواهد شد به جامعه بزرگ این کشور آمریکای جنوبی ارزانی داشته است.
به نوشته گل؛ برزیلی‌ها که برای به چنگ آوردن میزبانی المپیک، غول‌هایی چون اسپانیا، ژاپن و آمریکا را پشت سر گذاشتند به خوبی می‌دانستند که چگونه باید از ظرفیت‌های موجود در کشورشان برای به دست آوردن میزبانی المپیک بهره بگیرند.
شهر ساحلی ریودوژانیرو که با ساحل مشهور کوپاکابانایش در جهان شناخته می‌شود، بهترین فرصت را برای برزیلی‌ها فراهم کرد تا از جاذبه‌های توریستی این شهر زیبا برای به چنگ آوردن میزبانی المپیک استفاده کنند. آنها با دیدن چهره شدن بارسلون زیبا، پس از برگزاری بازی‌های المپیک در سال 1992، به خوبی فهمیده بودند که دنیای جدید، تشنه زیبایی، نشاط و شادمانی است.
موج مثبت اندیشه برزیلی‌ها چنان بود که از چند روز پیش از برگزاری انتخابات پایانی و تعیین شهر میزبان المپیک، کارناوال‌های شادی در سواحل ریو به راه افتاده بود و با تکثیر انرژی مثبت، موج تازه‌ای از مبارزه‌جویی علیه رقبای برزیل به مقابله با آنها برمی‌خاست.
شور و شوق خاص حاکم بر تیم برزیلی حاضر در مراسم انتخابات و حضور شانه به شانه رییس جمهور لولا در کنار چهره‌های اسطوره‌ای بزرگی چون پله و پائولو کائلیو نشان می‌داد که آنها برای به دست آوردن پیروزی، علاوه بر شور و شوق، ساز و برگ‌های دیگری هم به همراه دارند و آن سلاح پنهان، استفاده مناسب از تمام ظرفیت‌های موجود ورزشی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌شان بود.
آن رییس جمهوری که عصر جمعه در مراسم پایانی انتخابات کمیته بین‌المللی المپیک اشک می‌ریخت، با سپاهی کامل به دانمارک رفته بود. او به خوبی می‌دانست ورزش به عنوان یکی از بزرگترین پدیده‌های بشری حال حاضر در جهان، چنان کاری می‌کند که چشم تمام جهان به برزیل و برزیلی‌ها دوخته خواهد شد.
او به خوبی می‌دانست صنعتی شدن و پیوستن به جمع 10 کشور برتر صنعتی جهان به تنهایی کافی نیست و به همین خاطر هم بود که به صراحت گفت: «برزیل تنها کشور صنعتی است که تا به حال المپیک را برگزار نکرده و این مسوولیت مرا سنگین‌تر می‌کند.»
او به خوبی می‌دانست که زیرساخت‌های بهبود یافته ناشی از آماده‌سازی کشورش برای میزبانی جام جهانی 2014، می‌تواند به او برای برگزاری المپیک هم کمک کند. حالا برزیلی‌ها مجبورند ساختارهای زیربنایی بزرگی چون راه‌ها، فرودگاه‌ها، هتل‌ها، صنعت حمل‌ونقل و بسیاری دیگر از امکانات زیربنایی‌شان را نوسازی کنند و چه فرصتی از این بهتر که کشوری به بهانه برگزاری یک رویداد ورزشی، نوتر و به روزتر هم بشود؟
روند بازسازی‌های برزیلی‌ها در ساختارهای زیربنایی و امور آماده‌سازی برای کاندیداتوری میزبانی المپیک چنان بود که تنها در ماه گذشته میلادی، حدود 240 هزار موقعیت شغلی در این کشور خلق شد. بنابراین پدیده‌ای که می‌تواند ظرف کمتر از یک ماه، 240 هزار مرد بیکار را نان‌آور سفره‌های خالی خانه‌هایی کند که امید از آنها رخت بربسته، بسیار بسیار مهم، حیاتی و با ارزش است.
* * *
ایران ما ظرفیت‌های بالقوه فراوانی دارد که می‌توان با بهره‌گیری از آنها، عرصه‌های مختلفی را که تاکنون موفق به فتح آنها نشده‌ایم، پیروزمندانه به تسخیر درآورد. گرچه تاکنون تلاش‌هایی در جهت بهبود زیرساخت‌های ورزشی و ایجاد فضاهای بیشتر ورزشی در کشور عزیزمان انجام شده ولی برای رسیدن به جایی که کشورهایی چون برزیل حالا به آنجا رسیده‌اند، کار سخت، طولانی و طاقت‌فرسایی در پیش است.
اگر کشوری فقیر چون برزیل دهه 90، پس از دو دهه تلاش و ممارست می‌تواند به جمع 10 کشور صنعتی جهان راه یابد و میزبانی جام جهانی و المپیک را هم به عهده بگیرد، چرا ما با این همه امکانات و ظرفیت‌های مشهود نتوانیم؟
آنها با تلاش و کوشش و به فعل نزدیک کردن ادعاهای بزرگ و کوچک خود، ساحل فقیر و درمانده ریودوژانیرو را به ساحل خوشبختی و عاملی برای تزریق شادی و نشاط به جامعه خود تبدیل کردند ولی ما در اینجا، شب و روزمان را با دامن زدن به اختلافات بیهوده، جنگ‌های فرسایشی مدیریتی، اتهام زدن به این و آن و شانه خالی کردن از زیر بار مسوولیت به هم می‌رسانیم و جالب اینجاست که هنوز هم بعضی‌هایمان به شدت معتقدیم راهی که می‌رویم درست است و کاری که آنها می‌کنند، جز بالا‌آوردن بدهی‌های بیشتر و تلف کردن وقت، سودی برایشان ندارد!
به نوشته گل؛ پس از انتخاب لوییس لولا داسیلوا به عنوان ریاست جمهوری این کشور، او عزم خود را جزم کرد تا بحران اقتصادی را از کشورش بیرون کند. اقدامات ریز و درشتی در این چند ساله به دست او انجام گرفت و حالا پس از نزدیک به 10 سال از شروع آن بحران وحشتناک، برزیل به جمع 10 کشور برتر صنعتی جهان پاگذاشته است.
البته بی‌شک اقدامات زیربنایی فراوانی که در جهت بهبود وضع معیشتی و اوضاع اقتصادی برزیل انجام شده مختص لولا داسیلوا نیست ولی او با ارج نهادن به اقدامات سران قبلی جمهوری برزیل، سعی کرد تمام کارهای مثبت را جهت داده و با تزریق روحیه و امیدواری بیشتر به مردم کشورش، آنها را برای نبرد با سختی‌ها آماده کند.
برزیل در زمان صدارت او میزبانی جام جهانی فوتبال در سال 2014 را به دست آورد و حالا چند روزی می‌شود که شوق دستیابی به عنوان میزبان المپیک2016 را نیز که در ریودوژانیرو انجام خواهد شد به جامعه بزرگ این کشور آمریکای جنوبی ارزانی داشته است.
به نوشته گل؛ برزیلی‌ها که برای به چنگ آوردن میزبانی المپیک، غول‌هایی چون اسپانیا، ژاپن و آمریکا را پشت سر گذاشتند به خوبی می‌دانستند که چگونه باید از ظرفیت‌های موجود در کشورشان برای به دست آوردن میزبانی المپیک بهره بگیرند.
شهر ساحلی ریودوژانیرو که با ساحل مشهور کوپاکابانایش در جهان شناخته می‌شود، بهترین فرصت را برای برزیلی‌ها فراهم کرد تا از جاذبه‌های توریستی این شهر زیبا برای به چنگ آوردن میزبانی المپیک استفاده کنند. آنها با دیدن چهره شدن بارسلون زیبا، پس از برگزاری بازی‌های المپیک در سال 1992، به خوبی فهمیده بودند که دنیای جدید، تشنه زیبایی، نشاط و شادمانی است.
موج مثبت اندیشه برزیلی‌ها چنان بود که از چند روز پیش از برگزاری انتخابات پایانی و تعیین شهر میزبان المپیک، کارناوال‌های شادی در سواحل ریو به راه افتاده بود و با تکثیر انرژی مثبت، موج تازه‌ای از مبارزه‌جویی علیه رقبای برزیل به مقابله با آنها برمی‌خاست.
شور و شوق خاص حاکم بر تیم برزیلی حاضر در مراسم انتخابات و حضور شانه به شانه رییس جمهور لولا در کنار چهره‌های اسطوره‌ای بزرگی چون پله و پائولو کائلیو نشان می‌داد که آنها برای به دست آوردن پیروزی، علاوه بر شور و شوق، ساز و برگ‌های دیگری هم به همراه دارند و آن سلاح پنهان، استفاده مناسب از تمام ظرفیت‌های موجود ورزشی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی‌شان بود.
آن رییس جمهوری که عصر جمعه در مراسم پایانی انتخابات کمیته بین‌المللی المپیک اشک می‌ریخت، با سپاهی کامل به دانمارک رفته بود. او به خوبی می‌دانست ورزش به عنوان یکی از بزرگترین پدیده‌های بشری حال حاضر در جهان، چنان کاری می‌کند که چشم تمام جهان به برزیل و برزیلی‌ها دوخته خواهد شد.
او به خوبی می‌دانست صنعتی شدن و پیوستن به جمع 10 کشور برتر صنعتی جهان به تنهایی کافی نیست و به همین خاطر هم بود که به صراحت گفت: «برزیل تنها کشور صنعتی است که تا به حال المپیک را برگزار نکرده و این مسوولیت مرا سنگین‌تر می‌کند.»
او به خوبی می‌دانست که زیرساخت‌های بهبود یافته ناشی از آماده‌سازی کشورش برای میزبانی جام جهانی 2014، می‌تواند به او برای برگزاری المپیک هم کمک کند. حالا برزیلی‌ها مجبورند ساختارهای زیربنایی بزرگی چون راه‌ها، فرودگاه‌ها، هتل‌ها، صنعت حمل‌ونقل و بسیاری دیگر از امکانات زیربنایی‌شان را نوسازی کنند و چه فرصتی از این بهتر که کشوری به بهانه برگزاری یک رویداد ورزشی، نوتر و به روزتر هم بشود؟
روند بازسازی‌های برزیلی‌ها در ساختارهای زیربنایی و امور آماده‌سازی برای کاندیداتوری میزبانی المپیک چنان بود که تنها در ماه گذشته میلادی، حدود 240 هزار موقعیت شغلی در این کشور خلق شد. بنابراین پدیده‌ای که می‌تواند ظرف کمتر از یک ماه، 240 هزار مرد بیکار را نان‌آور سفره‌های خالی خانه‌هایی کند که امید از آنها رخت بربسته، بسیار بسیار مهم، حیاتی و با ارزش است.
* * *
ایران ما ظرفیت‌های بالقوه فراوانی دارد که می‌توان با بهره‌گیری از آنها، عرصه‌های مختلفی را که تاکنون موفق به فتح آنها نشده‌ایم، پیروزمندانه به تسخیر درآورد. گرچه تاکنون تلاش‌هایی در جهت بهبود زیرساخت‌های ورزشی و ایجاد فضاهای بیشتر ورزشی در کشور عزیزمان انجام شده ولی برای رسیدن به جایی که کشورهایی چون برزیل حالا به آنجا رسیده‌اند، کار سخت، طولانی و طاقت‌فرسایی در پیش است.
اگر کشوری فقیر چون برزیل دهه 90، پس از دو دهه تلاش و ممارست می‌تواند به جمع 10 کشور صنعتی جهان راه یابد و میزبانی جام جهانی و المپیک را هم به عهده بگیرد، چرا ما با این همه امکانات و ظرفیت‌های مشهود نتوانیم؟
آنها با تلاش و کوشش و به فعل نزدیک کردن ادعاهای بزرگ و کوچک خود، ساحل فقیر و درمانده ریودوژانیرو را به ساحل خوشبختی و عاملی برای تزریق شادی و نشاط به جامعه خود تبدیل کردند ولی ما در اینجا، شب و روزمان را با دامن زدن به اختلافات بیهوده، جنگ‌های فرسایشی مدیریتی، اتهام زدن به این و آن و شانه خالی کردن از زیر بار مسوولیت به هم می‌رسانیم و جالب اینجاست که هنوز هم بعضی‌هایمان به شدت معتقدیم راهی که می‌رویم درست است و کاری که آنها می‌کنند، جز بالا‌آوردن بدهی‌های بیشتر و تلف کردن وقت، سودی برایشان ندارد!