شماره 10 در فوتبال عدد خاصی به شمار می‌رود. معمولا این شماره به ستاره‌های تیم‌ها و نفرات برتر باشگاه می‌رسد. پوشیدن این شماره در تیم‌های بزرگ نشان از قدرت بالای تکنیکی، کنترل توپ، پاس و شوت دارد و تیم‌های باشگاهی و ملی با وسواس خاصی این شماره را به بازیکنان خود می‌دهند.
به نوشته تهران امروز؛ در تاریخ فوتبال ستاره‌های بزرگی چون پله، مارادونا، میشل پلاتینی، روبرتو باجو، زیکو و زین‌الدین زیدان با پوشیدن شماره 10 درخشش زیادی در ترکیب تیم‌های خود داشتند. در ادامه به بررسی 10 بازیکنی می‌پردازیم که هیچ‌گاه نباید پیراهن شماره 10 تیم خود را بر تن می‌کردند و این پیراهن برای آنها به‌نوعی گشاد بود.
10- جان کارو (استون‌ویلا): یکی از ابتدایی‌ترین قوانین پوشیدن پیراهن شماره 10 این است که در خط حمله یکی از گزینه‌های اصلی باشید اما در حال حاضر جان کارو خطر جانشینانش را احساس می‌کند و شاید به‌زودی این پیراهن به پیتر کراوچ، لوکاتونی و امیل هسکی برسد.
9- هوگو ویانا (پرتغال): در سال 2002 ویانا دوران نوجوانی‌اش در اسپورتینگ لیبسون را می‌گذراند و تیم‌های بزرگی به‌دنبال خرید او بودند اما تصمیم‌گیری ناشیانه او در پیوستن به نیوکاسل آسیب زیادی به او زد. با این حال در جام‌جهانی 2006 در حضور ستاره‌هایی چون لوئیس فیگو، کریس رونالدو و دکو شماره 10 را پوشید و تنها در دو مسابقه به‌عنوان یار تعویضی به میدان آمد و در پیروزی تیمش مقابل انگلیس در یک‌چهارم نهایی یک ضربه پنالتی را از دست داد.
8- اولیور نیوویل (آلمان): در فوتبال مدرن پوشیدن پیراهن شماره 10 تیم‌ملی آلمان برای یک مهاجم 35 ساله می‌تواند بسیار دردسرساز باشد. نمایش ضعیف او در یورو 2008 ستاره‌های سابق ژرمن‌ها که این پیراهن را می‌پوشیدند را ناامید کرد.
7- خوزه آنتونیو ریس (اسپانیا): ریس هیچ‌گاه نتوانست دوران جوانی‌اش در سه‌ویا را تکرار کند. با این حال در جام‌جهانی 2006 پیراهن شماره 10 به او رسید. تصمیمی که کمی عجیب به‌نظر می‌رسید و در حضور ستاره‌هایی چون ژاوی، فابرگاس، رائول، داوید ویا و فرناندو تورس او فرصت چندانی برای بازی نداشت.
6- رودفن نیستلروی (هلند): ماشین گلزنی هلندی‌ها در یک دهه اخیر اما او شماره 9 تیم است و یک مهاجم هدف به‌شمار می‌رود که از شش قدم دروازه رقبا را باز می‌کند. دیدن دیوید تزرگه یا پیپواینزاگی با این پیراهن عجیب به‌نظر می‌رسد. نیستلروی در یورو 2004 شماره 10 هلند را پوشید در حالی که سیدورف، اشنایدر، فن درفارت و حتی روبن برای پوشیدن این پیراهن شایسته‌تر بودند.
5- لاسانا دیارا (رئال‌مادرید): دیارا هافبک دفاعی فوق‌العاده‌ای است اما دلیل نمی‌شود پیراهن شماره 10 باشگاهی مثل رئال به او برسد آن هم وقتی نفراتی مثل کاکا، رائول، گوتی و رونالدو در تیم حضور دارند.
4- نیکولا برتی (ایتالیا): ایتالیا در سال 1990 میزبان جام‌جهانی بود اما در نهایت در نیمه‌نهایی مغلوب آرژانتین شد در حالی که بسیار بدشانس و بی‌سیاست بود. اگر ایتالیا شماره 10 تیم خود را به‌جای سپردن به هافبکی که هیچ‌گاه محبوبیتی میان هواداران نداشت به باجو، جیانینی یا روبرتو نادونی می‌داد شاید اوضاع کاملا متفاوت می‌‌شد.
3- سیدنی گو وو (فرانسه): البته این چندان عجیب نیست چرا که وقتی ریمون دومنک، سرمربی تیم است هر اتفاق عجیبی را می‌توان انتظار داشت. یورو 2008 برای دومنک یک کابوس بود او نفراتی مثل ترزگه و سباستین فری را با خود به یورو نبرد و تیمش در دور نخست تنها یک امتیاز کسب کرد. از همه بدتر اینکه شماره 10 را نیز به گو وو سپرد اما ثمری ندید.
2- آندری ورونین (لیورپول): لیورپول در خرید نفرات عجیب‌و‌غریب و فاجعه شهرت دارد. نفراتی چون دیوید انگوگ، لوکاس، آندره آدوسنا و از همه بدتر آندره ورونین. این مهاجم اوکراینی در دو دوره حضورش در آنفیلد در بیش از 30 مسابقه تنها شش گل به‌ثمر رسانده اما بنیتس که استاد نقل‌و‌‌انتقالات است شماره 10 را به او داده، احتمالا رافا دیوانه شده است!
1- ویلیام گالاس (آرسنال): پس از خداحافظی دنیس برگ کمپ از فوتبال در سال 2006، ویلیام گالاس، مدافع فرانسوی آرسنال نخستین بازیکنی بود که این پیراهن را پوشید. اگرچه او مدافع خوبی است اما پوشیدن پیراهن شماره 10 برای یک مدافع میانی مثل این است که گوردون براون، نخست‌وزیر انگلیس در خانه شماره 10 ساکن شود. این غیرممکن است.
به نوشته تهران امروز؛ در تاریخ فوتبال ستاره‌های بزرگی چون پله، مارادونا، میشل پلاتینی، روبرتو باجو، زیکو و زین‌الدین زیدان با پوشیدن شماره 10 درخشش زیادی در ترکیب تیم‌های خود داشتند. در ادامه به بررسی 10 بازیکنی می‌پردازیم که هیچ‌گاه نباید پیراهن شماره 10 تیم خود را بر تن می‌کردند و این پیراهن برای آنها به‌نوعی گشاد بود.
10- جان کارو (استون‌ویلا): یکی از ابتدایی‌ترین قوانین پوشیدن پیراهن شماره 10 این است که در خط حمله یکی از گزینه‌های اصلی باشید اما در حال حاضر جان کارو خطر جانشینانش را احساس می‌کند و شاید به‌زودی این پیراهن به پیتر کراوچ، لوکاتونی و امیل هسکی برسد.
9- هوگو ویانا (پرتغال): در سال 2002 ویانا دوران نوجوانی‌اش در اسپورتینگ لیبسون را می‌گذراند و تیم‌های بزرگی به‌دنبال خرید او بودند اما تصمیم‌گیری ناشیانه او در پیوستن به نیوکاسل آسیب زیادی به او زد. با این حال در جام‌جهانی 2006 در حضور ستاره‌هایی چون لوئیس فیگو، کریس رونالدو و دکو شماره 10 را پوشید و تنها در دو مسابقه به‌عنوان یار تعویضی به میدان آمد و در پیروزی تیمش مقابل انگلیس در یک‌چهارم نهایی یک ضربه پنالتی را از دست داد.
8- اولیور نیوویل (آلمان): در فوتبال مدرن پوشیدن پیراهن شماره 10 تیم‌ملی آلمان برای یک مهاجم 35 ساله می‌تواند بسیار دردسرساز باشد. نمایش ضعیف او در یورو 2008 ستاره‌های سابق ژرمن‌ها که این پیراهن را می‌پوشیدند را ناامید کرد.
7- خوزه آنتونیو ریس (اسپانیا): ریس هیچ‌گاه نتوانست دوران جوانی‌اش در سه‌ویا را تکرار کند. با این حال در جام‌جهانی 2006 پیراهن شماره 10 به او رسید. تصمیمی که کمی عجیب به‌نظر می‌رسید و در حضور ستاره‌هایی چون ژاوی، فابرگاس، رائول، داوید ویا و فرناندو تورس او فرصت چندانی برای بازی نداشت.
6- رودفن نیستلروی (هلند): ماشین گلزنی هلندی‌ها در یک دهه اخیر اما او شماره 9 تیم است و یک مهاجم هدف به‌شمار می‌رود که از شش قدم دروازه رقبا را باز می‌کند. دیدن دیوید تزرگه یا پیپواینزاگی با این پیراهن عجیب به‌نظر می‌رسد. نیستلروی در یورو 2004 شماره 10 هلند را پوشید در حالی که سیدورف، اشنایدر، فن درفارت و حتی روبن برای پوشیدن این پیراهن شایسته‌تر بودند.
5- لاسانا دیارا (رئال‌مادرید): دیارا هافبک دفاعی فوق‌العاده‌ای است اما دلیل نمی‌شود پیراهن شماره 10 باشگاهی مثل رئال به او برسد آن هم وقتی نفراتی مثل کاکا، رائول، گوتی و رونالدو در تیم حضور دارند.
4- نیکولا برتی (ایتالیا): ایتالیا در سال 1990 میزبان جام‌جهانی بود اما در نهایت در نیمه‌نهایی مغلوب آرژانتین شد در حالی که بسیار بدشانس و بی‌سیاست بود. اگر ایتالیا شماره 10 تیم خود را به‌جای سپردن به هافبکی که هیچ‌گاه محبوبیتی میان هواداران نداشت به باجو، جیانینی یا روبرتو نادونی می‌داد شاید اوضاع کاملا متفاوت می‌‌شد.
3- سیدنی گو وو (فرانسه): البته این چندان عجیب نیست چرا که وقتی ریمون دومنک، سرمربی تیم است هر اتفاق عجیبی را می‌توان انتظار داشت. یورو 2008 برای دومنک یک کابوس بود او نفراتی مثل ترزگه و سباستین فری را با خود به یورو نبرد و تیمش در دور نخست تنها یک امتیاز کسب کرد. از همه بدتر اینکه شماره 10 را نیز به گو وو سپرد اما ثمری ندید.
2- آندری ورونین (لیورپول): لیورپول در خرید نفرات عجیب‌و‌غریب و فاجعه شهرت دارد. نفراتی چون دیوید انگوگ، لوکاس، آندره آدوسنا و از همه بدتر آندره ورونین. این مهاجم اوکراینی در دو دوره حضورش در آنفیلد در بیش از 30 مسابقه تنها شش گل به‌ثمر رسانده اما بنیتس که استاد نقل‌و‌‌انتقالات است شماره 10 را به او داده، احتمالا رافا دیوانه شده است!
1- ویلیام گالاس (آرسنال): پس از خداحافظی دنیس برگ کمپ از فوتبال در سال 2006، ویلیام گالاس، مدافع فرانسوی آرسنال نخستین بازیکنی بود که این پیراهن را پوشید. اگرچه او مدافع خوبی است اما پوشیدن پیراهن شماره 10 برای یک مدافع میانی مثل این است که گوردون براون، نخست‌وزیر انگلیس در خانه شماره 10 ساکن شود. این غیرممکن است.