تمام پروژه های بزرگ جهان با «گروه» به سرانجام رسیدند. افرادی با توانایی های مختلف کنار هم جمع می شوند «ایده» می دهند، «ایده» را عملی می کنند و سرانجام ورژن پخته شده «ایده» را به مرحله نهایی اش می رسانند. با توجه به حرکتی که می کنند، از آنها خاطره خوب باقی می ماند. روزنامه ها تا سال ها از کارهایشان می نویسند و مردم عکس هایشان را جمع می کنند.
به نوشته قدس؛ مردانی که سال 69 میلادی آپولوی معروف را به فضا فرستادند، جدا از اینکه تا چه حد صاحب اراده و انگیزه وحشتناک برای ثبت شدن نامشان در تاریخ بودند، به عنوان «گروه» شناخته می شدند. امروز که 40 سال از آن موفقیت می گذرد همچنان ستایش می شوند و اگر در جستجوی گوگل سری به مقاله های «نیویورک تایمز» یا «نیوزویک» بزنید، می بینید چطور اصل چیزی به نام «گروه» در مورد این افراد ستایش می شود با وجود اینکه همیشه شخصی در یک گروه هست که نسبت به سایر افراد پیشروست و نامش چند قدم جلوتر قرار می گیرد.
اصلا خوراک رسانه برای تدوین یک گزارش جذاب با چنین اصلی شکل می گیرد. اینکه وقتی از جمعی و موفقیتشان صحبت می شود، لیدری باشد که جلوتر از دیگران روی جلد خودنمایی کند و قهرمان گروه نام بگیرد. اما خب در اکثر موارد این مساله باعث نمی شود فلسفه پدیده ای به نام «گروه» فراموش شود.
چنین داستانی در فوتبال هم وجود دارد. اینکه یک نسل در کنار هم «گروه» می شوند و خاطرات شیرینی را رقم می زنند. رایان گیگز 36 ساله دو روز پیش در مصاحبه ای گفته بود حس می کند هم او و هم استاد کهنه کارش سر الکس، به آخرین قدم های فوتبالشان نزدیک می شوند، در شرایطی که حداقل 20 سال است کنار هم در یک «گروه» فعالیت دارند.
گیگز، نویل، بکام، اسکولز که نسلی از نوجوانان اوایل دهه نود میلادی بودند، در ادامه راه به گروهی ستایش شده تبدیل شدند. نیوکمپ 99 جلوی بایرن مونیخ، سرانجام شیرین این «گروه» بود. این وسط همیشه اختلاف هایی هم پیش می آید. اما واقعا باعث می شود یک عمر دست به تخریب بزنند؟ بکام و فرگوسن تا درگیری فیزیکی پیش می روند اما هر دو در سال های بعد بارها از خاطرات خوبی که داشتند صحبت می کنند.
حالا یک سؤال؟ در فوتبال ایران امکان رقم خوردن چنین خاطرات شیرینی وجود دارد؟ اینکه نسلی، گروهی بیایند حرکت بزرگی کنند و بعد با کم ترین اختلاف ممکن از هم جدا شوند. یادآوری تاریخ فوتبال ایران نشان می دهد نیمه ای از راه که مربوط به خاطرات شیرین شکل گیری یک نسل در کنار هم و سرانجام موفقیتشان است، رقم خورده اما نیمه دیگری از این راه اگر پایانش باشد، فوتبال ایران در اکثر موارد در آن ناکام بوده است.
بعد از 30 سال همچنان تخریب می کنند و همچنان دشمن باقی ماندند. کافی است تنها روزی 10 دقیقه روزنامه های ورزشی را ورق بزنید... .
به نوشته قدس؛ مردانی که سال 69 میلادی آپولوی معروف را به فضا فرستادند، جدا از اینکه تا چه حد صاحب اراده و انگیزه وحشتناک برای ثبت شدن نامشان در تاریخ بودند، به عنوان «گروه» شناخته می شدند. امروز که 40 سال از آن موفقیت می گذرد همچنان ستایش می شوند و اگر در جستجوی گوگل سری به مقاله های «نیویورک تایمز» یا «نیوزویک» بزنید، می بینید چطور اصل چیزی به نام «گروه» در مورد این افراد ستایش می شود با وجود اینکه همیشه شخصی در یک گروه هست که نسبت به سایر افراد پیشروست و نامش چند قدم جلوتر قرار می گیرد.
اصلا خوراک رسانه برای تدوین یک گزارش جذاب با چنین اصلی شکل می گیرد. اینکه وقتی از جمعی و موفقیتشان صحبت می شود، لیدری باشد که جلوتر از دیگران روی جلد خودنمایی کند و قهرمان گروه نام بگیرد. اما خب در اکثر موارد این مساله باعث نمی شود فلسفه پدیده ای به نام «گروه» فراموش شود.
چنین داستانی در فوتبال هم وجود دارد. اینکه یک نسل در کنار هم «گروه» می شوند و خاطرات شیرینی را رقم می زنند. رایان گیگز 36 ساله دو روز پیش در مصاحبه ای گفته بود حس می کند هم او و هم استاد کهنه کارش سر الکس، به آخرین قدم های فوتبالشان نزدیک می شوند، در شرایطی که حداقل 20 سال است کنار هم در یک «گروه» فعالیت دارند.
گیگز، نویل، بکام، اسکولز که نسلی از نوجوانان اوایل دهه نود میلادی بودند، در ادامه راه به گروهی ستایش شده تبدیل شدند. نیوکمپ 99 جلوی بایرن مونیخ، سرانجام شیرین این «گروه» بود. این وسط همیشه اختلاف هایی هم پیش می آید. اما واقعا باعث می شود یک عمر دست به تخریب بزنند؟ بکام و فرگوسن تا درگیری فیزیکی پیش می روند اما هر دو در سال های بعد بارها از خاطرات خوبی که داشتند صحبت می کنند.
حالا یک سؤال؟ در فوتبال ایران امکان رقم خوردن چنین خاطرات شیرینی وجود دارد؟ اینکه نسلی، گروهی بیایند حرکت بزرگی کنند و بعد با کم ترین اختلاف ممکن از هم جدا شوند. یادآوری تاریخ فوتبال ایران نشان می دهد نیمه ای از راه که مربوط به خاطرات شیرین شکل گیری یک نسل در کنار هم و سرانجام موفقیتشان است، رقم خورده اما نیمه دیگری از این راه اگر پایانش باشد، فوتبال ایران در اکثر موارد در آن ناکام بوده است.
بعد از 30 سال همچنان تخریب می کنند و همچنان دشمن باقی ماندند. کافی است تنها روزی 10 دقیقه روزنامه های ورزشی را ورق بزنید... .