مارتای برزیلی با تنها 23 سال سن در دل تاریخ فوتبال قرار گرفته است.به نوشته اعتماد؛ زن سال فوتبال جهان همپا با رشد فراوان فوتبال بانوان برزیل، قدرت مچ اندازی با بهترین بازیکنان تیم های بزرگی مانند سوئد و امریکا را به دست آورد و حالا به عنوان عامل اصلی قهرمانی سانتوس در اولین دوره جام لیبرتادورس در بخش زنان، بالای آسمان موفقیت برای امثال کلی اسمیت انگلیسی دست تکان می دهد. او در گفت وگو با سایت فیفا علاوه بر مرور سال کاری گذشته از جایزه ویژه خود و سال های پیش رو گفت.
---
-تبریک مارتا، وقتی برای چهارمین بار پیاپی زن سال فوتبال دنیا نام گرفتی، چه احساسی داشتی؟
شگفت زده شدم. از خداوند به عنوان معمار اتفاقات زندگی ام و همچنین هم تیمی هایم در تیم ملی برزیل، لس آنجلس گالکس و سانتوس تشکر می کنم. بدون کمک آنها قادر به کسب هیچ جایزه یی نبودم. امیدوارم چهار جایزه پیاپی من باعث رشد فوتبال زنان شود.
-قبل از تو هیچ زنی موفق نشده بود چهار بار نفر اول انتخابات آخر سال فیفا نام بگیرد. تاریخ سازی چه طعمی دارد؟
دستاورد من برای زنان فوتبالیست برزیل معنای زیادی دارد. البته هیچ چیز تغییر نکرده است. برای حضور مجدد در گونجر هاوس زوریخ (محل برگزاری مراسم فیلاگالا) باید سخت تلاش کنم.
-وقتی اسمت را خواندند، چه عکس العملی نشان دادی؟
خب، مانند تمام اتفاقات زندگی افکار زیادی به ذهنم هجوم آورد. در این گونه مواقع تنها می توانید اولین جملاتی که به ذهن شما خطور می کند، بر زبان بیاورید بدون اینکه بدانید چه می گویید. خوشبختانه بارها لحظه تاریخی نامیده شدن به عنوان بهترین بازیکن جهان را تجربه کرده ام. کار سخت، تکرار موفقیت را آسان جلوه می دهد.
-از حضور کنار جمعی از نخبه های فوتبال دنیا چه احساسی داشتی؟
خوشحال بودم. خیلی از حاضران در مراسم دوست دارند جای من باشند.
-رقابت را چطور ارزیابی می کنی؟
همه آنها بازیکنان بزرگی هستند و استحقاق دریافت جایزه زن سال فوتبال دنیا را داشتند. این عنوان را با رقبایم تقسیم می کنم.
-از امسال در لیگ حرفه یی امریکا حضور دارید. فوتبال در ینگه دنیا چگونه پیگیری می شود؟
در مهد فوتبال زنان، تجربه مثبتی را پشت سر گذاشتم. همراه گالکسی فصل خوبی داشتم اما به آینده فکر می کنم. تیم ما نه تنها در لیگ امریکا روند مطلوب فعلی را ادامه می دهد بلکه در رقابت های فراوطنی هم حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت.
-جام لیگ را از دست دادید...
بله، تا اواخر فصل در صدر جدول قرار داشتیم اما در نهایت نتوانستیم مزد سپری کردن یک فصل خوب را بگیریم. تنها ناکامی، عدم قهرمانی بود. همیشه بهترین ها در صدر قرار نمی گیرند. با این حال من به فاتح لیگ تبریک می گویم. در پایان یک فصل غرورآمیز جامی نبردیم. البته سال آینده اوضاع متفاوت خواهد بود چون قطعاً بهتر می شویم.
-با حضور در جام لیبرتادورس سال پرمشغله شما تکمیل شد...
بازگشت به برزیل آن هم پس از سال ها بازی در خارج لذت بخش به نظر می رسید. این رقابت ها به گسترش فوتبال زنان امریکای جنوبی کمک می کند. استقبال کم نظیر هواداران در هر بازی ما را به سمت فتوحات مختلف سوق می دهد. سانتوس خواست و توانست. برای من سالی بهتر از این امکان نداشت.
-از زمان شروع دوران حرفه یی تو، فوتبال زنان برزیل رشد سریع را تجربه کرد...
برای رسیدن به جایگاه فعلی سال های سال
جان کندیم. هواداران، رسانه ها، پوشش تصویری، اسپانسرها و... در پیشرفت فوتبال زنان برزیل نقش انکارناپذیری داشته اند. امثال من، کریستینه و فورمیگا به خارج رفتیم و حالا برگشته ایم تا باعث سربلندی کشورمان شویم. وقتی دوباره لژیونر نام بگیریم، کوچک ترین تردیدی درباره ادامه موفقیت های فعلی نخواهیم داشت.
-در سوئد و امریکا هم بازی کرده اید. تطابق یافتن با سبک کدام یک از این دو لیگ آسان تر است؟
در امریکا اوضاع جوی مساعدتر به نظر می رسد و از طرفی آنجا تعداد زیاد اهل امریکای جنوبی مرا دلگرم می کرد.گویی در وطنم بودم. پنج سال بازی در سوئد روزهای خوبی برایم رقم زد، هر چند زیاد سرما می خوردم. در لس آنجلس زندگی راحتی داشتم.