قدس نوشت؛ نقدی که روزی روزگاری نه چندان دور از سوی همین رؤسای فدراسیون فوتبال بر مدیریت محمد دادکان وارد می شد، سختگیری های وی بر زیر مجموعه اش و نظارت بیش از حدی بود که بر تک تک اتاقها و کمیته های فدراسیون فوتبال داشت. همان سختگیری های دادکان در روزهای مدیریتش، نه تنها مورد ستایش مردانی که برای رسیدن به اتاقهای مدیریتی فدراسیون فوتبال چنگ و دندان تیز کرده بودند، قرار نگرفت که حتی با هجمه ای بی پایه همراه بود.
محمد دادکان جای خود را به همان مردان داد. علی کفاشیان که به عنوان قائم مقام سازمان و بعدتر در قامت دبیرکل کمیته ملی المپیک، خود را به یکی از منتقدان دادکان مبدل کرده بود، بر جای او نشست و البته مهدی تاج (که دقیقاً در روزهای ناکامی و شکست تیمهای ملی خود را از انظار پنهان می کند و در زمان اعلام تبریک به رژیم صهیونیستی به سایه ها فرار می کند) توانست تا اتاق نایب رئیسی پیش برود.
این بهترین فرصت بود برای ایجاد فضای دوستانه و هچل هفتی که همان مدیران در پی اش می دویدند. آیا امروز از وجود چنین فضای مدیریتی در فوتبال ایران لذت نمی برید؟
طبیعی است که در فدراسیونی که مهدی تاج تمامی وقت خود را متوجه مصاحبه با رسانه ها یا تشکیل جلسه در اتاق رئیس- زمانی که علی کفاشیان در ساختمان فدراسیون فوتبال حضور ندارد- می کند و رئیس هم کمترین توجهی به ایرادهای وارد بر زیرمجموعه اش ندارد، نمی توان متوقع شد که مسؤول کمیته روابط بین الملل فدراسیون فوتبال برای عرض تبریک به رژیم اشغالگر قدس، نامه تبریک به فدراسیون فوتبال اسرائیل ارسال نکند!
طبیعی است وقتی اشتباه های داوری به اوج خود رسیده و علی کفاشیان با خنده از کنار همه چیز می گذرد، نباید انتظار عملکردی مطلوب را از کمیته داوران داشت. طبیعی است وقتی روابط عمومی فدراسیون فوتبال از اصول اولیه کار رسانه ای کمترین شناختی ندارد، تمامی مراودات و ارتباطاتش با اصحاب رسانه دچار چالش می شود تا جایی که او به دلیل قهرهای کودکانه اش با خبرنگاران، از ارسال نمابرها به تعداد زیادی از روزنامه (که مهمترین وظیفه اوست) خودداری می کند.
طبیعی است وقتی محمد عظیم زاده مسؤولیت خود را فراموش می کند و به جای مذاکره با فدراسیونهای خارجی، این مسؤولیت را به دوش قطبی می اندازد تا سرمربی تیم ملی هم از طریق واسطه ها و دلالهایش در پی یافتن آژانسهای نقل و انتقالات و تیم یابی بدود، نمی توان انتظار داشت نامه تبریک فدراسیون فوتبال به دست رژیم صهیونیستی نرسد!
اوج وقاهت جایی شکل می گیرد که مسؤولین فدراسیون فوتبال، از عظیم زاده گرفته تا کفاشیان و تاج که یکی می خندد و دیگری پشت خنده رئیس اش پنهان می شود، حتی بابت چنین اشتباهی از مردم ایران عذرخواهی نمی کنند! نکته جالب این است که لابه لای هیچ یک از اظهارنظرها، به جز فرار از مسؤولیت و لاپوشانی و وارونه کردن حقیقت، نه پشیمانی می بینیم و نه تلاشی برای جبران!
فدراسیون فوتبال، این مهد کودک دلخواه رئیس و نایب رئیس، پس از تمامی فجایعی که در روند نتیجه گیری تیم ملی به بار آورد و بدون ارائه کوچکترین برنامه ای برای آینده، به پیش می رود، حالا به چنین نتیجه ای رسید که باید نه به صورت رسمی که جداگانه از سوی هر مقام مسؤول به تمامی کشورهای حاضر در دنیا، سال جدید میلادی را تبریک بگوید.
***
کفاشیان گفته بود نباید از شکستهای تیم ملی ترسید! انگار امروز نوبت ترسیدن از رفتارهای مسؤولان فدراسیون فوتبال است! مسؤولانی که با دو دست میزهای ریاست خود را چسبیده اند و نه تنها استعفایی نمی نویسند که حتی حاضر به یک عذرخواهی شفاهی هم نیستند!
محمد دادکان جای خود را به همان مردان داد. علی کفاشیان که به عنوان قائم مقام سازمان و بعدتر در قامت دبیرکل کمیته ملی المپیک، خود را به یکی از منتقدان دادکان مبدل کرده بود، بر جای او نشست و البته مهدی تاج (که دقیقاً در روزهای ناکامی و شکست تیمهای ملی خود را از انظار پنهان می کند و در زمان اعلام تبریک به رژیم صهیونیستی به سایه ها فرار می کند) توانست تا اتاق نایب رئیسی پیش برود.
این بهترین فرصت بود برای ایجاد فضای دوستانه و هچل هفتی که همان مدیران در پی اش می دویدند. آیا امروز از وجود چنین فضای مدیریتی در فوتبال ایران لذت نمی برید؟
طبیعی است که در فدراسیونی که مهدی تاج تمامی وقت خود را متوجه مصاحبه با رسانه ها یا تشکیل جلسه در اتاق رئیس- زمانی که علی کفاشیان در ساختمان فدراسیون فوتبال حضور ندارد- می کند و رئیس هم کمترین توجهی به ایرادهای وارد بر زیرمجموعه اش ندارد، نمی توان متوقع شد که مسؤول کمیته روابط بین الملل فدراسیون فوتبال برای عرض تبریک به رژیم اشغالگر قدس، نامه تبریک به فدراسیون فوتبال اسرائیل ارسال نکند!
طبیعی است وقتی اشتباه های داوری به اوج خود رسیده و علی کفاشیان با خنده از کنار همه چیز می گذرد، نباید انتظار عملکردی مطلوب را از کمیته داوران داشت. طبیعی است وقتی روابط عمومی فدراسیون فوتبال از اصول اولیه کار رسانه ای کمترین شناختی ندارد، تمامی مراودات و ارتباطاتش با اصحاب رسانه دچار چالش می شود تا جایی که او به دلیل قهرهای کودکانه اش با خبرنگاران، از ارسال نمابرها به تعداد زیادی از روزنامه (که مهمترین وظیفه اوست) خودداری می کند.
طبیعی است وقتی محمد عظیم زاده مسؤولیت خود را فراموش می کند و به جای مذاکره با فدراسیونهای خارجی، این مسؤولیت را به دوش قطبی می اندازد تا سرمربی تیم ملی هم از طریق واسطه ها و دلالهایش در پی یافتن آژانسهای نقل و انتقالات و تیم یابی بدود، نمی توان انتظار داشت نامه تبریک فدراسیون فوتبال به دست رژیم صهیونیستی نرسد!
اوج وقاهت جایی شکل می گیرد که مسؤولین فدراسیون فوتبال، از عظیم زاده گرفته تا کفاشیان و تاج که یکی می خندد و دیگری پشت خنده رئیس اش پنهان می شود، حتی بابت چنین اشتباهی از مردم ایران عذرخواهی نمی کنند! نکته جالب این است که لابه لای هیچ یک از اظهارنظرها، به جز فرار از مسؤولیت و لاپوشانی و وارونه کردن حقیقت، نه پشیمانی می بینیم و نه تلاشی برای جبران!
فدراسیون فوتبال، این مهد کودک دلخواه رئیس و نایب رئیس، پس از تمامی فجایعی که در روند نتیجه گیری تیم ملی به بار آورد و بدون ارائه کوچکترین برنامه ای برای آینده، به پیش می رود، حالا به چنین نتیجه ای رسید که باید نه به صورت رسمی که جداگانه از سوی هر مقام مسؤول به تمامی کشورهای حاضر در دنیا، سال جدید میلادی را تبریک بگوید.
***
کفاشیان گفته بود نباید از شکستهای تیم ملی ترسید! انگار امروز نوبت ترسیدن از رفتارهای مسؤولان فدراسیون فوتبال است! مسؤولانی که با دو دست میزهای ریاست خود را چسبیده اند و نه تنها استعفایی نمی نویسند که حتی حاضر به یک عذرخواهی شفاهی هم نیستند!