بباف مویت را ؛ محسن چاوشی

بباف مویت را مگر مرا آن مو طناب دار شود
مرا بکش بالا چونان که عاطفه‌ات جریحه دار شود
مرا بخندان ای مرا بگریان ای که مرده ایست قلیل
کسی که حاضر نیست نه شادمان شود و نه سوگوار شود
کسی به شدت تو به صخره‌ام کوبید و من فرو رفتم
به قعر دریاها که قعر دریاها پر از مزار شود
بباف دارم را و روزگارم را سیاه کن آنگاه
مرا بکش بالا چونان که خرخره ام جریحه‌دار شود
علاج دلتنگی زیارت است و غم است و ناامید شدن
جهان مگر با غم به ناامید شدن امیدوار شود
به دست مرگ مگر تو را هوس نکنم که زنده ایست علیل
گناهکاری که به توبه میخواهد درستکار شود
زبان چموش من است بگو پیاده شود کسی که میترسد
گوش قطار من است به هر که سیلی نیست بگو سوار شود
بباف دارم راه و روزگارم را سیاه کن آنگاه
مرا بکش بالا چونانکه خرخره‌ام جریحه‌دار شود