عصر ایران؛ با نگاهی به برنامه های ورزشی که در طول برگزاری تورنمنتی بزرگ و جهانی مثل جام جهانی فوتبال پخش می شود در می یابیم که این برنامه ها از کیفیت مناسبی برخوردار نیست برای مثال در برنامه ویژه جام جهانی که با نام یک جهان یک جام برگزار می شود ، علی رغم اینکه بازی ها را به طور مستقیم برای تماشاگران پخش می کند ، ولی به طور کلی در مقایسه با تلویزیون های عربی حاشیه خلیج فارس حتی قابل رقابت هم نیست.
در خلال برنامه یک جهان یک جام بخشی را گنجانده اند که به گزارشات مردمی و همچنین نظرخواهی از آنان اختصاص دارد. جالب اینجاست که در نظر خواهی های متفاوت از قشر های مختلف همه از این برنامه رضایت کامل دارند و آن را بسیار بی نقص عنوان می کنند.
این در حالی است که در دل جامعه کسانی هستند که ضعف ها را ببیند و بخواهند مطرح کنند. آیا هیچ کس از این که یک نفر در حین برنامه بیاید و اپراتورهای تلفن همراه را به شکل کاملاً تجاری تبلیغ کند نارضایتی ندارد و یا آیا کسی از رنگ نامناسب دکور این برنامه گله ای ندارد؟
باید از مسئولان این برنامه پرسید که آیا کسی در میان مصاحبه شوندگان نیست که از گزارش بد و بسیار جانبدارانه برخی از گزارشگران انتقاد کند؟
آیا کسی در این جامعه آماری تلویزیون پیدا نمی شود که بگوید برخی از کارشناسانی که به این برنامه می آیند اصلاً از فوتبال روز دنیا سر در نمی آورند. آیا پخش زنده بزرگترین رویداد فوتبالی جهان برای مردم کشوری که خود را از پیشگامان کشورهای در حال توسعه می نامند ودارای رشد بالای اقتصادی اند ، توقع زیادی است ؟
به حق مگر مردم ایران چه کم از عرب ها دارند. مگر نه این که همین جوانان فوتبال دوست وقتی یک نماینده از ایران در جام باشگاه های آسیا شرکت می کند رکورد حضور تماشاگران در استادیوم را می شکنند.
در همان مقطع در ورزشگاه های کشور های عرب زبان شاهدیم که حتی نیمی از استادیوم هایشان هم پر نمی شود.
چرا باید در کشورهای کوچکی همچون امارات و قطر که حتی مساحت و جمعیت شان از یک محله تهران هم کمتر است ، برنامه های ویژه با کارشناسانی مطرح برای جام جهانی وجود داشته باشد؛ ولی ما با در اختیار داشتن این همه جوانان عشق فوتبال و پرشور با منت فوتبال ها را برایشان پخش کنیم.
بی شک تمام جوانان این سرزمین علاقه مند ند که تیم ملی کشورشان در این فستیوال بزرگ فوتبال حضور داشته باشد، ولی حالا که این امر تحقق نیافته است می توان طوری برایشان برنامه ریزی و برنامه سازی کنیم که سرگرم شوند و از لحظات خود لذت ببرند اما دریغا.... در بخش های مختلف اخبار ورزشی هم شاهد عجول بودن اخبار گویان و همچنین مختصر بودن این اخبار هستیم.
در خلال بخش های خبری غیر ورزشی دقایق طولانی به تحلیل اخبار سیاسی و اقتصادی اختصاص می یابد و خیلی با حوصله مسائل را موشکافی می کنند ولی وقتی نوبت به اخبار ورزشی می رسد نه تنها تمام اخبار گفته نمی شود ، بلکه همان تعداد کمی هم که گفته می شود با عجله و مختصر گفته می شود.
حال سوال اساسی اینجاست، آیا کشوری مانند ایران با این جمعیت جوان به سهم خود برای اطلاع از وقایع ورزشی دست یافته است ؟
آیا نیاز پرداختن به این موضوع در سطوح بالای مدیریتی رسانه در کشورمان احساس نمی شود ؛ مگر چند برنامه ورزشی و سرگرم کننده برای جوانان در طول هفته پخش می شود که حالا بخواهیم سهم خبر ورزشی را هم فدای تحلیل های سیاسی روز کنیم؟
پس از پایان یافتن جام جهانی و آغاز لیگ برتر فوتبال ایران هم همین روند طی می شود و شاید به جرات بتوان گفت که تنها برنامه ای که می تواند تا حد زیادی رضایت مخاطبان را جلب کند برنامه 90 است ،زیرا باقی برنامه های ورزشی فاقد جذابیت های لازم هستند.
برای مثال برنامه ورزش و مردم که با گذر سال های طولانی از پخش تنها در روز پخش خود از یک شنبه شب ها به صبح های جمعه تغییر حاصل نموده است؛ یا در جایگاهی دیگر برنامه ورزش از نگاه دو که با تمامی تلاش هایی که از جانب مسئولانش برای رقابت با برنامه نود صورت می گیرد ، باز هم از جهات مختلفی نمی تواند با آن برنامه رقابت کند.
همچنین برنامه های غیر جذاب و بسیار سفارشی مانند توپ طلایی، که از فرط اخلاق گرا بودن بیننده را پس می زند و وی را تا مرز نفرت پیش می برد.
از تمام این حرف ها گذشته باید گفت که لزوم تاسیس یک شبکه مختص ورزش بسیار ضروری به نظر می آید چرا که با این کار نه تنها می شود رضایت جوانان را جلب کرد بلکه شبکه ورزش می تواند کمک شایانی به ورزش هایی که کمتر بر روی آنها تبلیغ شده است نمود و باعث پیشرفت آنها شد.
باید دید که مسئولان ورزش چه وقت به فکر عملی کردن چنین ایده ای می افتند؟
در خلال برنامه یک جهان یک جام بخشی را گنجانده اند که به گزارشات مردمی و همچنین نظرخواهی از آنان اختصاص دارد. جالب اینجاست که در نظر خواهی های متفاوت از قشر های مختلف همه از این برنامه رضایت کامل دارند و آن را بسیار بی نقص عنوان می کنند.
این در حالی است که در دل جامعه کسانی هستند که ضعف ها را ببیند و بخواهند مطرح کنند. آیا هیچ کس از این که یک نفر در حین برنامه بیاید و اپراتورهای تلفن همراه را به شکل کاملاً تجاری تبلیغ کند نارضایتی ندارد و یا آیا کسی از رنگ نامناسب دکور این برنامه گله ای ندارد؟
باید از مسئولان این برنامه پرسید که آیا کسی در میان مصاحبه شوندگان نیست که از گزارش بد و بسیار جانبدارانه برخی از گزارشگران انتقاد کند؟
آیا کسی در این جامعه آماری تلویزیون پیدا نمی شود که بگوید برخی از کارشناسانی که به این برنامه می آیند اصلاً از فوتبال روز دنیا سر در نمی آورند. آیا پخش زنده بزرگترین رویداد فوتبالی جهان برای مردم کشوری که خود را از پیشگامان کشورهای در حال توسعه می نامند ودارای رشد بالای اقتصادی اند ، توقع زیادی است ؟
به حق مگر مردم ایران چه کم از عرب ها دارند. مگر نه این که همین جوانان فوتبال دوست وقتی یک نماینده از ایران در جام باشگاه های آسیا شرکت می کند رکورد حضور تماشاگران در استادیوم را می شکنند.
در همان مقطع در ورزشگاه های کشور های عرب زبان شاهدیم که حتی نیمی از استادیوم هایشان هم پر نمی شود.
چرا باید در کشورهای کوچکی همچون امارات و قطر که حتی مساحت و جمعیت شان از یک محله تهران هم کمتر است ، برنامه های ویژه با کارشناسانی مطرح برای جام جهانی وجود داشته باشد؛ ولی ما با در اختیار داشتن این همه جوانان عشق فوتبال و پرشور با منت فوتبال ها را برایشان پخش کنیم.
بی شک تمام جوانان این سرزمین علاقه مند ند که تیم ملی کشورشان در این فستیوال بزرگ فوتبال حضور داشته باشد، ولی حالا که این امر تحقق نیافته است می توان طوری برایشان برنامه ریزی و برنامه سازی کنیم که سرگرم شوند و از لحظات خود لذت ببرند اما دریغا.... در بخش های مختلف اخبار ورزشی هم شاهد عجول بودن اخبار گویان و همچنین مختصر بودن این اخبار هستیم.
در خلال بخش های خبری غیر ورزشی دقایق طولانی به تحلیل اخبار سیاسی و اقتصادی اختصاص می یابد و خیلی با حوصله مسائل را موشکافی می کنند ولی وقتی نوبت به اخبار ورزشی می رسد نه تنها تمام اخبار گفته نمی شود ، بلکه همان تعداد کمی هم که گفته می شود با عجله و مختصر گفته می شود.
حال سوال اساسی اینجاست، آیا کشوری مانند ایران با این جمعیت جوان به سهم خود برای اطلاع از وقایع ورزشی دست یافته است ؟
آیا نیاز پرداختن به این موضوع در سطوح بالای مدیریتی رسانه در کشورمان احساس نمی شود ؛ مگر چند برنامه ورزشی و سرگرم کننده برای جوانان در طول هفته پخش می شود که حالا بخواهیم سهم خبر ورزشی را هم فدای تحلیل های سیاسی روز کنیم؟
پس از پایان یافتن جام جهانی و آغاز لیگ برتر فوتبال ایران هم همین روند طی می شود و شاید به جرات بتوان گفت که تنها برنامه ای که می تواند تا حد زیادی رضایت مخاطبان را جلب کند برنامه 90 است ،زیرا باقی برنامه های ورزشی فاقد جذابیت های لازم هستند.
برای مثال برنامه ورزش و مردم که با گذر سال های طولانی از پخش تنها در روز پخش خود از یک شنبه شب ها به صبح های جمعه تغییر حاصل نموده است؛ یا در جایگاهی دیگر برنامه ورزش از نگاه دو که با تمامی تلاش هایی که از جانب مسئولانش برای رقابت با برنامه نود صورت می گیرد ، باز هم از جهات مختلفی نمی تواند با آن برنامه رقابت کند.
همچنین برنامه های غیر جذاب و بسیار سفارشی مانند توپ طلایی، که از فرط اخلاق گرا بودن بیننده را پس می زند و وی را تا مرز نفرت پیش می برد.
از تمام این حرف ها گذشته باید گفت که لزوم تاسیس یک شبکه مختص ورزش بسیار ضروری به نظر می آید چرا که با این کار نه تنها می شود رضایت جوانان را جلب کرد بلکه شبکه ورزش می تواند کمک شایانی به ورزش هایی که کمتر بر روی آنها تبلیغ شده است نمود و باعث پیشرفت آنها شد.
باید دید که مسئولان ورزش چه وقت به فکر عملی کردن چنین ایده ای می افتند؟