از آنجایی که سیاستمداران را می‌شناسم و چندان از عالم سیاست دور نیستم، می‌دانم که سیاست دلش به حال فوتبال نسوخته و در پس این بازی بزرگ اهداف خودش را دنبال می‌کند. بازی ایران و برزیل یک اهرم قوی برای سیاست است.
تهران امروز : چه آنکه در گیرودار امتناع کشورهای صاحب فوتبال از انجام بازی دوستانه با تیم‌ملی ایران، این بازی دوستانه نشان می‌دهد که در حوزه فوتبال برزیل بزرگ با ما آشتی است. فوتبال یک سیستم اجتماعی مستقل است که ارتباط نزدیکی با عرصه‌های دیگر دارد. ما فوتبالی‌ها البته برای سیاست بازی نمی‌کنیم و برای ما بازی با برزیل بزرگ یک خبر خوش و هیجان‌انگیز است. واقعیت این است که عموم اهالی فوتبال در جست‌وجوی بازی‌های پشت پرده این بازی بزرگ نیستند. این بازی برای فوتبالی‌ها فقط یک بازی است چون ما بازیگر هستیم؛ بازیگر فوتبال. از نظر فنی هم این بازی دستاوردهای بزرگی برای فوتبال ایران خواهد داشت.
تصور می‌کنم از لحظه لحظه بازی 90 دقیقه‌ای با برزیل می‌توان چیزهای زیادی آموخت. وقتی از برزیل و فوتبال پیشرفته دنیا صحبت می‌کنیم فقط یک ذهنیت است اما زمانی که پیراهن بازیکنان ما به پیراهن ستاره‌های برزیل می‌خورد این ذهنیت در زمین فوتبال عینیت پیدا می‌کند. این بازی یک فرصت طلایی برای بازیکن ایرانی است تا از نزدیک ببیند فوتبالیست تاپ و مدرن برزیل چگونه در حین حرکت توپ را کنترل می‌کند، چرخش، شدت پاس‌های ارسالی، تعداد پاس‌ها، حرکت‌های بدون توپ، سرعت در بازی و اینکه بازیکنی در سطح تیم‌ملی برزیل پس از ارسال پاس در چه فضایی حرکت می‌کند، یک کلاس آموزشی ارزشمند به شمار می‌رود. هفته گذشته در محافل خبری آلمان آمده بود که شوان اشتایگر در جریان بازی با هوفنهایم 142 بار صاحب توپ شده.
این خبر برای فوتبالیست ایرانی در حد یک ذهنیت در مورد این بازیکن است اما اگر فوتبالیست ایرانی مقابل شوان اشتایگر بازی کند عینیت پیدا می‌کند. در مقطع فعلی اکثر بازیکنان دنیا درگیر مسابقات باشگاهی هستند و به همین دلیل بازی‌های دوستانه ملی برای بسیاری از تیم‌ها اهمیت چندانی ندارد. با این حال اگر برزیلی‌ها تنها 40 درصد از توانایی‌‌هایشان را بروز بدهند به مثابه یک کلاس آموزشی تمام‌عیار برای فوتبال ایران به حساب می‌آید. در بازی بزرگ 7اکتبر چیزی که مهم نیست، نتیجه است.
تهران امروز : چه آنکه در گیرودار امتناع کشورهای صاحب فوتبال از انجام بازی دوستانه با تیم‌ملی ایران، این بازی دوستانه نشان می‌دهد که در حوزه فوتبال برزیل بزرگ با ما آشتی است. فوتبال یک سیستم اجتماعی مستقل است که ارتباط نزدیکی با عرصه‌های دیگر دارد. ما فوتبالی‌ها البته برای سیاست بازی نمی‌کنیم و برای ما بازی با برزیل بزرگ یک خبر خوش و هیجان‌انگیز است. واقعیت این است که عموم اهالی فوتبال در جست‌وجوی بازی‌های پشت پرده این بازی بزرگ نیستند. این بازی برای فوتبالی‌ها فقط یک بازی است چون ما بازیگر هستیم؛ بازیگر فوتبال. از نظر فنی هم این بازی دستاوردهای بزرگی برای فوتبال ایران خواهد داشت.
تصور می‌کنم از لحظه لحظه بازی 90 دقیقه‌ای با برزیل می‌توان چیزهای زیادی آموخت. وقتی از برزیل و فوتبال پیشرفته دنیا صحبت می‌کنیم فقط یک ذهنیت است اما زمانی که پیراهن بازیکنان ما به پیراهن ستاره‌های برزیل می‌خورد این ذهنیت در زمین فوتبال عینیت پیدا می‌کند. این بازی یک فرصت طلایی برای بازیکن ایرانی است تا از نزدیک ببیند فوتبالیست تاپ و مدرن برزیل چگونه در حین حرکت توپ را کنترل می‌کند، چرخش، شدت پاس‌های ارسالی، تعداد پاس‌ها، حرکت‌های بدون توپ، سرعت در بازی و اینکه بازیکنی در سطح تیم‌ملی برزیل پس از ارسال پاس در چه فضایی حرکت می‌کند، یک کلاس آموزشی ارزشمند به شمار می‌رود. هفته گذشته در محافل خبری آلمان آمده بود که شوان اشتایگر در جریان بازی با هوفنهایم 142 بار صاحب توپ شده.
این خبر برای فوتبالیست ایرانی در حد یک ذهنیت در مورد این بازیکن است اما اگر فوتبالیست ایرانی مقابل شوان اشتایگر بازی کند عینیت پیدا می‌کند. در مقطع فعلی اکثر بازیکنان دنیا درگیر مسابقات باشگاهی هستند و به همین دلیل بازی‌های دوستانه ملی برای بسیاری از تیم‌ها اهمیت چندانی ندارد. با این حال اگر برزیلی‌ها تنها 40 درصد از توانایی‌‌هایشان را بروز بدهند به مثابه یک کلاس آموزشی تمام‌عیار برای فوتبال ایران به حساب می‌آید. در بازی بزرگ 7اکتبر چیزی که مهم نیست، نتیجه است.