کار،‌ کار خودی‌هاست!

 عده‌ای می‌گویند دیگر خیلی از شرایط آرمانی‌اش دور شده و بعید است بتواند دوباره به روزهای اوج برگردد و برخی دیگر از کاهش وزن او خبر می‌دهند که این هم خبری غم‌انگیز برای یک سنگین وزنی است که روزی –دست‌کم به زعم خودش- مدعی شماره یک قهرمانی جهان بود.
تهران امروز: علی حسینی که بازی‌های قهرمانی جهان را از پای تلویزیون تماشا کرده از افسوس بزرگی که با آن دست و پنجه نرم کرده صحبت می‌کند: «خیلی دوست داشتم در این مسابقات شرکت می‌کردم. واقعا نمی‌دانم چه چیزی باید بگویم. من فقط مانده‌ام که چرا آقایان مدام وعده وعید می‌دهند. مانده‌ام که چرا رای من را اعلام نمی‌کنند. قرار بود سه روز پس از بازگشت از مجارستان همه چیز تمام شود اما حالا یک ماه از آن سه روز گذشته است. الان بلاتکلیف هستم و نمی‌دانم باید چه کار کنم.» علی حسینی حتی به پیگیری فدراسیون وزنه‌برداری ایران برای کاهش محرومیتش هم امیدوار نیست:
« اصلا از کجا معلوم که آقایان به مجارستان می‌روند و در جلسات شرکت می‌کنند! ملاک برای من سایت رسمی فدراسیون جهانی است. چرا هیچ خبری از جلسات مسئولان ایران با آنها در خبر‌ها نمی‌آید؟ چرا آنها در سایت‌شان هرگز نگفته‌اند که من دوپینگی هستم؟ مگر دادگاه تشکیل نشده است؟ آیا پس از این همه مدت نباید رای من اعلام شود؟ برای هزارمین بار می‌گویم که دوپینگ نکرده‌ام. الان یک سال است که این بحث را راه انداخته‌اند که من دوپینگی‌ام. پس چرا خبرش را در سایت فدراسیون جهانی نمی‌زنند؟ مگر آقایان نمی‌گویند دادگاه اول و دوم برگزار شده است، خب یکی از خبر‌هایی را که سایت فدراسیون جهانی زده است به من نشان دهند. به این قضیه مشکوکم و باعث و بانی آن را به خدا واگذار می‌کنم.» به نظر می‌رسد علی حسینی به کارشکنی برخی از مدیران فدراسیون وزنه‌برداری مشکوک است: «اینها خودشان می‌خواهند من را محروم کنند! شاید آنها می‌روند و در جلسات مدعی می‌شوند که من در ایران دوپینگ کرده‌ام و محرومیتم ربطی به شرکت در مسابقات بین‌المللی نداشته. به همین دلیل هم است که سایت فدراسیون جهانی خبری از محرومیت من کار نمی‌کند. الان یک ماه از بازگشت آقایان از مجارستان گذشته است پس چرا جوابی از دادگاه نمی‌آید؟» علی حسینی بابت کسب مدال طلا به بهداد سلیمی تبریک می‌گوید اما نمی‌تواند کتمان کند که اگر او هم به بازی‌های جهانی می‌رفت همین مدال را برای ایران به ارمغان می‌آورد:
 «قسمت این بود که من در این مسابقات نباشم. شاید مصلحت در این بوده که من در مسابقات جهانی شرکت نکنم. در مورد مدال بهداد نظری ندارم و شاید اگر من هم بودم طلا می‌گرفتم. این را باید بگویم که من در تمرینات رکورد جهانی را شکستم. همه بچه‌هایی که آن زمان در اردو بودند شاهد هستند که وزنه 215 کیلوگرم را بالای سرم بردم. به هر حال بهداد هم از دوستان خوب من است و وقتی مدال گرفت از شادی در پوست خودم نمی‌گنجیدم. او یک سال خوب کار کرد و تلاش زیادی برای گرفتن این مدال انجام داد. از نوع وزنه زدنش معلوم بود که برای شکستن رکورد جهان آمده اما کمی بدشانسی آورد. در دو ضرب هم بعد از اینکه مدال طلایش قطعی شد برای حرکت سوم انگیزه کافی نداشت.