اولین شکست تیم‌ملی با افشین قطبی در سال 2010 میلادی آنقدر غیرقابل انتظار، تلخ و نگران‌کننده بود که جو این تیم را در فاصله دو روز مانده تا دیدار مقابل برزیل، شبیه همان فضای غیرقابل تحمل و سنگین چندماه قبل کرده است.
تیم ملی ایران که طی هفته‌های اخیر به‌واسطه به‌دست آوردن چند پیروزی قابل اعتنا مقابل ارمنستان، چین، کره‌جنوبی و بحرین توانسته بود موج منفی و انتقادی داخل کشور را به فضایی مثبت و تلطیف شده تبدیل کند و نظر شمار زیادی از منتقدان و مخالفان کادرفنی را تغییر بدهد، نه فقط به‌واسطه کسب نتایج ضعیف در دو بازی مقابل عمان و کویت که بیشتر به خاطر ارائه فوتبالی که در آن بی‌مسئولیت بازی کردن اغلب بازیکنان به چشم می‌آمد، انتقادات بسیاری را به همراه داشت؛ آنچه خود افشین قطبی هم در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی مقابل کویت به آن اذعان کرد:
«شکست مقابل کویت نتیجه ناراحت‌کننده‌ای برای ما بود و متاسفیم که نتوانستیم روند پیروزی‌هایمان در سال 2010 را ادامه بدهیم. این تیم بسیار بسته بازی کرد و اتلاف وقت زیادی هم انجام داد اما متاسفانه داوران عرب هیچ برخوردی با این وقت کشی‌ها نکردند تا تیم ما در نیمه دوم هوش، سازماندهی، کار تیمی و همینطور نظم و انضباطش را ازدست بدهد. خود من شخصا بیشتر از اینکه از نتیجه ناراضی باشم، از روش بازی تیم در نیمه دوم ناراحت هستم. این برای سومین بار بود که ما در سال 2010 در یک بازی از حریف‌مان عقب می‌افتادیم اما این بار برخلاف بازی مقابل ارمنستان و ستاره سرخ بلگراد نتوانستیم این عقب‌ماندگی را جبران کنیم و احساسم این است که در این زمینه خیلی باید کار شود. به‌هرحال این مسابقات از این جهت که ما شناخت بهتر و بیشتری از برخی از بازیکنان تازه‌واردمان پیدا کردیم، مفید بود.»
در بازی مقابل کویت هیچ‌چیز سرجایش نبود. اوضاع آنقدر عجیب بود که حتی مهدی رحمتی به عنوان بهترین ملی‌پوش فوتبال ایران در ماه‌های اخیر، در برابر کویت یکی از ضعیف‌ترین بازی‌های ملی‌اش را به ثبت رساند. او روی گل دوم این تیم و با تکمیل اشتباه مسلم حنیف عمران‌زاده، مقصر اصلی دریافت این گل لقب گرفت و در سایر دقایق بازی هم متزلزل نشان داد.
هرچند عملکرد سایر ملی‌پوشان هم بهتر از نمایشی که عمران‌زاده و رحمتی ارائه دادند، نبود. شاید در میان تمام بازیکنان تیم‌ملی، تنها سیدجلال حسینی توانست کمی از توانایی‌های همیشگی‌اش را به نمایش بگذارد. موضوعی که افشین قطبی دلیل آن را خستگی بیش از حد بازیکنان تیم می‌داند اما این خستگی یا هرعامل دیگری باعث شده تا رسانه‌های منطقه شکست ایران مقابل کویت را به سخره بگیرند! شبکه الجزیره اسپورت و همینطور تلویزیون کویت با به زبان آوردن جملاتی تحقیرکننده تمام تلاش‌شان را انجام دادند تا ثابت کنند این تیم دوم و جوان کویت بوده که توانسته با قدرت تمام ایران را با نفرات اصلی‌اش و به بدترین شکل ممکن شکست بدهد:
« ایرانی‌ها که با تیم اصلی‌شان برای قهرمانی در این رقابت‌ها آمده بودند، شانس آوردند که با گل میلاد میداوودی در واپسین دقایق مسابقه وداعی آبرومندانه با این مسابقات داشتند. آنها قرار است آخر همین هفته در دیداری دوستانه به مصاف برزیل بروند اما قبل از آن مقابل جوانان کویتی گل‌هایی برزیلی دریافت کردند و در طول 90 دقیقه هم مقهور تاکتیک برتر رقیب جوان‌شان بودند.»
بخشی دیگر از حرف‌های قطبی در کنفرانس مطبوعاتی، بهانه‌هایی بود که نه تنها نتوانست شکست تیم‌ملی را توجیه کند که حتی اسباب ناراحتی بسیاری از کارشناسان داخلی و همینطور برخی از بازیکنان تیم‌ملی را هم فراهم کرد.
او طبق عادت همیشگی‌اش بازهم گریزی به غیبت لژیونرها و بازیکنان بزرگ زد و جای خالی آنها را در ثبت این شکست‌ها موثر دانست:« یکی دیگر از مشکلات ما در این رقابت‌ها، غیبت گوش‌های کلاسیک تیم مانند خلعتبری، شجاعی، رضایی و نوروزی بود و برابر کویتی که بسته بازی می‌کرد ما نیاز به خلاقیت و فوتبال ترکیبی از کناره‌ها داشتیم که متاسفانه به دلیلی که گفتم، کیفیت لازم را در این بخش نداشتیم. البته مصدومیت هادی عقیلی و غیبت جواد نکونام هم خیلی تاثیرگذار بود و ما آن ثبات و پایداری لازم را ازدست دادیم.»
قطبی درحالی از غیبت چند بازیکن اصلی‌اش در این تورنمنت گله می‌کند که بجز ایران و تا اندازه‌ای عراق، تمام تیم‌ها با نفرات ذخیره و تیم دوم‌شان پا به این رقابت‌های نه چندان مهم گذاشته بودند. این موضوعی است که حتی رسانه‌های حامی سرمربی تیم‌ملی هم از روز اول آغاز رقابت‌های غرب آسیا اشاره‌های مستقیمی به آن داشتند اما خود قطبی همچنان ترجیح می‌دهد پس از کسب هرنتیجه نامطلوبی به نداشتن مهره‌هایش اشاره کند. جالب است که سرمربی کویتی‌ها پس از شکست دادن ایران موضعی کاملا متفاوت نسبت به قطبی را در پیش میگیرد:
«ما برای قهرمانی به اردن نیامده بودیم و می‌خواستیم برای حضور بهتر در بیستمین دوره جام خلیج فارس آماده شویم. برای همین هم برای اولین بار به رقابت‌های غرب آسیا آمدیم.»
شکست مقابل کویت پایان طلسم شکست‌ناپذیری تیم‌ملی ایران در سال 2010 هم بود. تیم‌ملی آخرین بار در دی ماه سال گذشته با نتیجه 2 بر یک به مالی باخته بود و در سال 2010 و تا قبل از بازی مقابل کویت، در 9 بازی 8 برد و یک تساوی به‌دست آورد.
در ترکیب کویت فقط دو بازیکن بالای 23 سال حضور داشتند، در حالی که تیم‌ملی ایران تقریبا با بازیکنان اصلی خود در میدان حضور داشت. ایران در 34 رویارویی گذشته خود با کویت، 7 بار به این تیم باخته بود که آخرین بار آن در سال 1382 و با نتیجه 3 بر یک رقم خورد. باخت هشتم هم در حالی اتفاق افتاد که تیم ملی در دو فینال قبلی با کویت این تیم را برده بود؛ فینال جام ملت‌های 1976 و فینال بازی‌های آسیایی 1998.
تورنمنت غرب آسیا برای تیم افشین قطبی یک تورنمنت دوسر باخت بود. اگر تیم او کویت را می‌برد و قهرمان می‌شد، همه از پایین بودن سطح رقابت‌ها و اینکه ایران وظیفه‌اش قهرمانی در این تورنمنت بوده می‌گفتند و حالا که باخته، جز یک پاداش 40 هزار دلاری و البته کلی انتقاد رنگارنگ چیزی به دست نیاورده است.
علاوه براین موضوع جو مثبت شده تیم‌ملی هم کاملا تحت‌الشعاع قرار گرفته و حتی گزارشگری مثل جواد خیابانی در گزارش کاملا انتقادی از این بازی از اینکه تیم‌ملی به‌طور قطع قهرمان جام ملت‌ها نخواهد شد صحبت می‌کند! ایران با 90 درصد تیم اصلی‌اش از حضور در تورنمنت غرب آسیا هیچ‌چیزی بدست نیاورد. چند هفته قبل از اعزام تیم‌ملی به این رقابت‌ها بود که غلام پیروانی با لحنی ملتمسانه از علی کفاشیان خواست تیم‌ملی امید را به این مسابقات بفرستد.
تیمی که هنوز هم از نداشتن حریف تدارکاتی درست و درمان درحال ضربه خوردن است اما کفاشیان رسما اعلام کرد که اگر ایران با نفرات اصلی‌اش به عمان نرود، با جریمه‌های مالی سنگینی مواجه خواهد شد. امروز ایران تنها تیمی در منطقه تلقی می‌شود که برای کسب عنوان قهرمانی در این رقابت‌ها با نفرات اصلی‌اش وارد مسابقات شده و در آن‌سو غلام پیروانی مجبور است تیمش را با بازی مقابل ویتنام و سنگاپور برای حضور آبرومندانه در بازی‌های آسیایی گوانگژو آماده کند.