تیم ملی جوانان ایران نتوانست آنطور که باید و شاید موفق عمل کند و در یک حضور ضعیف و نا امید کننده، غافله را باخت؛ حال در این وضعیت غم انگیز همه به دنبال این هستند که بدانند چه کسی باعث مرگ زودهنگام امیدهای جوانان ایران شده است.
عصر ایران ؛ گروه تیم ملی جوانان ایران در بازیهای قهرمانی جوانان آسیا گروه مرگ نبود و تیمهای استرالیا و کره جنوبی بدون دردسر به مرحله بعدی مسابقات صود کردند آنها پیروزیهای آسانی را مقابل تیم ملی ایران بدست آوردند و به این ترتیب تیم پرامیدی که قرار بود در آیندهای نزدیک در جامجهانی جوانان افتخارات بزرگی را رقم بزند حتی از گروه مقدماتی بازیهای آسیایی هم صعود نکرد.
علی دوستی نتوانست خاطرات شیرین دوران حضورش در تیم ملی نوجوانان را در تیم جوانان تکرار کند. درخشش تیم ملی نوجوانان ایران در جامجهانی باعث شد مدیران فدراسیون فوتبال علی دوستی را روی نیمکت سرمربیگری تیم ملی جوانان بنشانند. تیم او در جامجهانی نوجوانان هلند را شکست داد و تا آستانه راهیابی به جمع هشت تیم پایانی پیش رفت. دوستی وعده داده بود در تیم ملی جوانان هم این عناوین را تکرار کند اما تیم او کوچکترین نشانهای از یک تیم پرامید نداشت و نتوانست برای کره و استرالیا دردسرساز شود. اکنون منتقدان دست به کار شدهاند و از ناتوانی دوستی در هدایت تیم جوانان و اشتباه فدراسیون در انتخاب او صحبت میکنند.
گفته میشود مهدی تاج در ارتباط تلفنی با کاروان تیم ملی فوتبال جوانان در چین، از علی دوستی حمایت کرده و نتایج تیم در رقابتهای قهرمانی آسیا را حاصل بدشانسی و از دست رفتن موقعیتهای بازیکنان دانسته است اما آنچه مسلم است فدراسیون فوتبال از نتایج بهدست آمده راضی نیست و بهخصوص علی کفاشیان در چند گفت و گوی تلویزونی عملکرد تیم جوانان و کادر فنی را به نقد کشیده است. او تلویحا میگوید از عملکرد کادر فنی راضی نیست و امیدوار است چنین سرنوشتی در مورد تیم ملی امید و تیم ملی نوجوانان تکرار نشود.
از سویی کارشناسان و منتقدان بیش از علی دوستی، کسانی که او را به عنوان سرمربی تیم ملی جوانان منصوب کردند را مقصر میدانند. جلال چراغپور معتقد است مشکل تیم ملی جوانان در رقابتهای قهرمانی آسیا در عملکرد مربیان و سطح دانش آنها خلاصه میشد. او با اشاره به اشتباه ویرانگر فدراسیون در انتخاب دوستی میگوید: «در مقطع نوجوانان که تخصص علی دوستی است ما برای داشتن یک تیم خوب نیازمند فیزیک برتر هستیم که این مسئله مقدمات تکنیک و تاکتیک است. خوشبختانه با توجه به شرایط نژادی ایران ما در این زمینه مشکلی نداشتیم و علی دوستی توانست تیم خوبی را براساس فیزیکهای بزرگ و ستبر انتخاب کند. در آن ردهسنی فیزیکی، چابکی، هوش و تکنیک و تاکتیک تیمی چندان تاثیرگذار نیست اما وقتی همان تیم از دوره نوجوانان به جوانان میآید همه چیز تغییر میکند و ستبری جای خود را به چابکی و تیزهوشی میدهد. اینجاست که نقش نیمکت فنی پررنگ میشود. ما در این رقابتها مسئله اندازه افراد را رعایت نکردیم. »
چراغپور با طرح یک سوال دلیل انتخاب علی دوستی به عنوان سرمربی تیم ملی جوانان را جویا میشود:«به عقیده من سطح و اندازه کادر فنی ایران در همان اندازه نوجوانان متوقف شده بود و چیزی برای این رده سنی نداشتند. من این سوال را دارم آیا مربی که دررده نوجوانان خوب کار کرده باید همراه تیمش به رده جوانان بیاید و در این بخش فعالیت کند؟
علی دوستی فعالیت تخصص و ذاتیاش در زمینه نوجوانان است. او 20 سال است که در این رده کار میکند. چشم بینای خوبی دارد و بازیکنان مناسبی انتخاب میکند که این مسئله در نوجوانان خیلی خوب جواب میدهد، اما در ردههای بالاتر فوتبال علمیتر میشود و این علم فوتبال است که یک تیم را به جلو حرکت میدهد. متاسفانه به این موضوع توجه نکردیم که تیمهای استرالیا و کره با آنالیز بازیهای تیم ایران تاکتیک ضد پرس را با پاسهایی به عقب و یک پاس بلند اجرا کردند. این نشان میدهد که مربیان ما در اندازههای جوانان نبودهاند و پروسه تغییر از نوجوانان به جوانان را خوب نمیشناختند.»
به این ترتیب دوران علی دوستی در تیمهای ملی پایه فوتبال ایران به پایان رسید و تیم ملی جوانان ایران طبق روال دورههای اخیر در جامجهانی جوانان غایب خواهد بود.