به گزارش تابناک، انسان موجودی است که رفتار‌ها و عملکرد او و یا به تعبیر دیگر، اختیار او به میزان علم و فهم او از جهان وابسته است. یعنی تکامل انسان، را علم و اختیار او تعیین میکند.
به بیانی روشن‌تر، نظام قضا و قدر، به ذات هر موجودی تعلق میگیرد و در حیطه ذات موجودات است.
یعنی هر موجودی بر اساس قوانین ذاتی خودش، تکامل مختص به خود را دارد. از جمله انسان که بر اساس باید و نباید و قوانین اخلاقی مختص به خود، تکامل خود را تعیین میکند.
پس به هیچ موجودی ظلم نشده است. زیرا انسان موجودی مختار است که بر اساس علم خود عمل میکند؛ و هر انتخابی، نتیجه‌ای را در پی دارد که از نظام قضا و قدر تخلف نمی‌کند.
پس اگر اختیار انسان سلب شود و یا در حین اراده انسان، خداوند قضا و قدر خود را تغییر دهد، بر خلاف عدالت خدا و ذات انسان است.
به همین سبب، هر انسانی، نتیجه افعال و انتخاب خود را می‌بیند که تخلف ناپذیر است؛ بنابراین جلوگیری از ظلم، با عدالت خدا سازگار نیست و این ظلم نتیجه باور‌ها و فهم و عملکرد انسان‌ها است که طبیعتا بر روی کل نظام عالم تاثیر نامطلوب خواهد داشت.
پس در جهانی که عملکرد انسان‌ها بر کل جهان اثرگذار است، اصلاح باورهای فردی، نقش اساسی در تغییر فردی و سپس تغییر کلی جهان به سمت عدالت را دارد.
طیبه خسروی، دکترای فلسفه و کلام