افتتاحیه بازیهای المپیک پکن در حالی آغاز می‌شود که همچنان بر سر میزان و نحوه توزیع جوایز المپیک پکن بحث هست و برخی ورزشکاران المپیکی از میزان جوایز تعیین شده گلایه‌مندند.
به گزارش خبرنگار ورزشی «تابناک»، بنا به رسم معمول عموم کشورهای جهان به قهرمانان خود در بازیهای المپیک و پارالمپیک و بازیهای قاره‌ای که به رقابت‌های ورزشی ملل ملقب است، جوایز نقدی و یا غیرنقدی را به تناسب عناوین به دست آمده اختصاص می دهند که سازمان تربیت‌بدنی نیز در همین راستا برای مدال‌آوران بازیهای المپیک، جوایز نقدی مشخص کرده است.
در این چهارچوب، قهرمانانی که مدال طلای المپیک را به دست آوردند، ۱۱۰ میلیون تومان، قهرمانانی که مدال نقره بگیرند، ۷۵ میلیون تومان و ورزشکارانی که به مدال برنز برسند، ۵۵ میلیون تومان پاداش دریافت خواهند کرد که بخشی از آن، همزمان با مدال آوری اهدا خواهد شد.
همچنین مدال‌آوران طلایی ایران در پارالمپیک، بیست میلیون تومان، نایب قهرمانان، پانزده میلیون تومان و مدال آوران برنز، ده میلیون تومان جایزه دریافت می کنند.
نخست آنچه قابل توجه است، رشد نامتوازن رقم بودجه جوایز قهرمانان المپیک و پارالمپیک با میزان تورم است که در صورت مبنا قرار دادن قیمت سکه بهار آزادی، شاهد رشد 200 درصدی بوده‌ایم، حال آنکه جوایز قهرمانان ایران در المپیک و پارالمپیک پکن، تنها بین پنج تا ده میلیون تومان رشد داشته که در واقع ارزش آن، چیزی حدود 50 درصد چهار سال پیش است که به هر شکل، این میزان رشد برای نمایندگان ایران در المپیک رضایتبخش نخواهد بود.
مطمئناً در صورتی که یک تعداد مشخص سکه برای مدال‌آوران المپیکی تمامی دوره‌ها در نظرگرفته شود، تعیین ارقام جوایز قهرمانان این بازی‌ها به صورت سلیقه‌ای صورت نمی‌پذیرد؛ به دلیل آن که تعداد سکه‌هایی که با صد میلیون تومان همزمان با المپیک آتن قابل خریداری بود، چیزی در حدود هزار سکه بود، حال آنکه اکنون امکان خرید کمتر از پانصد سکه با رقم 110 میلیون تومان وجود دارد.
اما آنچه از این موضوع پر اهمیت‌تر است، نحوه توزیع جوایز قهرمانان المپیک پکن است. در همه کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه که به ارزش مدال‌آوری در عرصه المپیک و پارالمپیک پی برده‌اند، برای سکونشینان المپیک و پارالمپیک، ارزش یکسانی قایلند و تسهیلات برابری قایل می‌شوند، اما متأسفانه، در ایران به گونه‌ای متفاوت ارزش‌گذاری انجام می‌شود و برای مدال‌آوران پارالمپیکی کمتر از یک پنجم المپیکی‌ها جایزه در نظر گرفته شده که به نوعی تبعیض در این زمینه را یادآور می‌شود.
آنچه جالب توجه است، علت چنین تبعیضی است که توسط محمد قراخانلو، رئیس کمیته ملی المپیک در بازدید از اردوی پارالمپیکی‌ها بیان شده است. قراخانلو درباره توزیع ناهمگون جوایز میان المپیکی‌ها و پارالمپیکی‌ها و ارقام محدود در نظر گرفته شده برای پارالمپیکی‌ها که مدال‌آوری در رشته هایشان به مراتب دشوارتر از ورزشکاران سالم است، اظهار داشت: جرم شما در دریافت جوایز کمتر در صورت مدال آوری در بازیهای پارالمپیک، تنها تعداد زیاد مدال‌هاست و نباید از نظر روانی به خودتان فشار بیاورید!
آیا باید این کلام رئیس کمیته ملی المپیک را در توجیه جوایز اندک در نظر گرفته شده برای قهرمانان پارالمپیک به حساب مزاح گذاشت یا واقعاً باید پذیرفت سیاست ورزش کشور این است که در صورت افزایش عناوین به دست آمده در این میادین، به جای افزایش اعتبارات و جوایز، همان اعتبارات گذشته با درصدی افزایش میان تعداد بیشتری قهرمان توزیع می‌شود؟!
آیا در پیش گرفتن چنین سیاستی که برخوردی دوگانه با میزان ارزش نشان‌های المپیک و پارالمپیک را یادآور می‌شود، از انگیزه‌های فدراسیون ورزش‌های جانبازان و معلولان و همچنین قهرمانان تابعه این فدراسیون برای تلاش در راستای افزایش کمی و کیفی مدل‌آوری در پارالمپیک نمی‌کاهد، چرا که با توجه به این سیاست هر چه تعداد نشان‌های ایران در پارالمپیک بیشتر باشد، جوایز کمتری به مدال‌آوران تعلق می‌گیرد و قطعاً عکس این موضوع نیز صادق است.
به طور حتم، ضرورت بازنگری سازمان تربیت‌بدنی در تعیین جوایز قهرمانان پارالمپیک انکارناشدنی است و در غیر این صورت، این رویکرد همین میزان انگیزه موجود برای مدال‌آوری توسط پارالمپیکی‌ها را نیز کاهش می‌دهد و می‌تواند ضربه جبران‌ناپذیری به روحیه کاروان پارالمپیک کشورمان وارد سازد.
با این حال، آوردن این مسأله ضروری است که نباید برای حمایت از مدال‌آوران المپیک با همین جوایز رفع تکلیف کرد، بلکه باید در راستای تأمین امکانات اولیه زندگی همچون مسکن، حقوق مادام‌العمر مکفی و مواردی از این دست برای سکونشینان المپیک و پارالمپیک، تأمین ساخت، چرا که یک قهرمان برای قرار گفتن بر سکوی المپیک، باید سال‌های طولانی به صورت حرفه‌ای ورزش کند که همین کار، او را از بسیاری مسائل از جمله فعالیت‌های اقتصادی متمرکز باز‌می‌دارد و در پایان دوران قهرمانی که عموماً چندین سال پس از المپیک است، دیگر فرصت درآمدزایی مستمر برای قهرمانان وجود ندارد.