در المپیک ملبورن در سال 1956، «الیزابت بتی کاتبرت» در بخش دو سرعت انفرادی (200 متر و 100 متر) دو مدال طلای این رقابت‌ها را از آن خود کرد.
وی هجده سال بعد در استرالیا به عنوان قهرمان شناخته و به او لقب «دختر طلایی» داده شد. «کاتبرت» در مسابقات 1960 از ناحیه زانو آسیب دید و به ناچار از این دوره مسابقات چشم پوشید، اما در مسابقات 1964 توکیو در ژاپن، بار دیگر در قسمت چهارصد متر برنده شد.
«کاتبرت» تنها قهرمان دو سرعت المپیک مردان و زنان است که چندین مدال طلا در بخش‌های گوناگون (400، 200 و 100 متر) به دست آورده است.
او بین سال‌های 1956 تا 1964 با هجده رکورد جهانی در 60 متر، 100 یارد، 220 یارد و 400 متر برابری کرد و در قسمت 200×4 و 100×4 به رکورد خوبی رسید. در سال 1979، «کاتبرت» به علت ضایعه تصلب بافت‌ها (سفت شدن بافت‌ها) زیر نظر پزشک قرار گرفت و حتی در المپیک 2000 سیدنی، در حالی که روی ولیچر قرار داشت، یکی از مشعل‌داران جشن افتتاحیه المپیک بود.
وی هجده سال بعد در استرالیا به عنوان قهرمان شناخته و به او لقب «دختر طلایی» داده شد. «کاتبرت» در مسابقات 1960 از ناحیه زانو آسیب دید و به ناچار از این دوره مسابقات چشم پوشید، اما در مسابقات 1964 توکیو در ژاپن، بار دیگر در قسمت چهارصد متر برنده شد.
«کاتبرت» تنها قهرمان دو سرعت المپیک مردان و زنان است که چندین مدال طلا در بخش‌های گوناگون (400، 200 و 100 متر) به دست آورده است.
او بین سال‌های 1956 تا 1964 با هجده رکورد جهانی در 60 متر، 100 یارد، 220 یارد و 400 متر برابری کرد و در قسمت 200×4 و 100×4 به رکورد خوبی رسید. در سال 1979، «کاتبرت» به علت ضایعه تصلب بافت‌ها (سفت شدن بافت‌ها) زیر نظر پزشک قرار گرفت و حتی در المپیک 2000 سیدنی، در حالی که روی ولیچر قرار داشت، یکی از مشعل‌داران جشن افتتاحیه المپیک بود.
«کاتبرت» جزو ماندگارترین قهرمانانی است که المپیک به خود دیده و به همین خاطر متولیان این بازیهای بزرگ نیز هرگز اجزا نداده‌اند، او به فراموشی سپرده شود.