در باب بد اخلاقی و بی تقوایی سیاسی برخی خواص در کشور؛
در یک ماه اخیر در کشور ما که به تعبیری، مرکز و ام القری جهان اسلام است، متأسفانه از سوی برخی از خواص، فضای تهمت و افتراء و بد اخلاقی های فردی و جمعی به اوج خود رسیده است که نه در شأن خواص و نه در شأن نخبگان و نه مردم ماست؛ هر چند رهبر معظم انقلاب بارها در این بارهه تذکرات لازم را فرموده اند، برخی گویا منافعشان در بی اخلاقی سیاسی است!
در هر حال، باید توجه داشته باشیم که اخلاق، یکی از هنجارهایی است که بر رشد و تعالی انسان تأثیر بسزایی دارد. دین اسلام، مهمترین و کاملترین دین است که انسان را به دوری از رذایل اخلاقی توصیه می نماید.
از سوی دیگر، اخلاق اسلامی، یکی از مهمترین بعدهای معارف دینی است، به گونه ای که رسول اکرم حضرت محمد(ص) هدف از بعثت خویش را «اتمام مکارم اخلاق» می دانند و قرآن کریم، ایشان را به عنوان قله بلند اخلاق می داند، اما در حیات اسلام بداخلاقی هایی از جمله فرهنگی، سیاسی، اجتماعی بوده و چه بسیار افرادی که در راه و مبارزه با بد اخلاقی جان خود را از دست دادند.
مگر مبارزه و قیام سرور آزادگان امام حسین (ع) به سبب به وجود آوردن بدعت ها توسط یزید در دین اسلام نبود؟! زیرا یزید بیت المال و احکام اسلام را به سود خود و دودمان خود مصادره می کرد. مگر مبارزه مردم ایران با حکومت شاه به رهبری امام خمینی(ره) جهت مبارزه با رذایل نبود؟!
این بداخلاقی ها به درجه ای رسید که پس از 1400سال، مردی از سلاله رسول الله (ص) با پشتیبانی مردم با غلبه بر بداخلاقی حاکم بر جامعه یعنی حکومت شاهانه چیره شد و نهال مقدس جمهوری اسلامی را بر کشور حاکم نمود و اسلام حیات دوباره به خود گرفت و نظامی مردم سالار بر پایه اصول و احکام اسلامی شکل گرفت.
در هر حال، پس از 33 سال از نظام مقدس جمهوری اسلامی، شاهد رشد ناموزون بداخلاقی ها اعم از سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... در جامعه هستیم که این بداخلاقی ها بیشتر از سوی افراد حقوقی شکل می گیرد، تا حقیقی و متأسفانه، این پدیده زشت و ناپسند چنان شتابان مرزهای اخلاقی را در جامعه نشانه رفته که شاید گاه احساس نمی کنیم در جامعه ای زندگی می کنیم که قانون آن، مبتنی بر شریعت اسلامی است!
برخی گمان می کنند، تقوا فقط در مسائل دینی است؛ در عین حال که تقوا داشتن در دیگر مسائل از جمله مسائل سیاسی بسیار مهم است.
امروزه در جامعه برخی به دلایل گوناگون، مرتکب گناهانی بزرگ و نابخشودنی از جمله دروغ، تهمت، غیبت، توهین به اشخاص حقیقی و حقوقی عملا به عقده گشایی های گوناگون از جمله سیاسی و... می پردازند که نهادینه کردن این فرهنگ، رویه ای بسیار ناپسند و برای نسل آینده بسیار خطرناک است.
حکایتی است که می گویند: برخی سر خود را که نمی خواهند، حاضر نیستند سر به تن دیگران هم باشد! به منافع ملی نمی اندیشند و تنها و تنها دنبال منافع خود هستند! این گروه بدانند عرصه سیاست، عرصه بازی با افراد و الفاظ نیست، دین و آخرت خود را برای رسیدن به اهداف نامشروع دنیوی فدا نکنند. بازی با افکار عمومی و تشویش افکار عمومی سم خطرناکی است که عده ای در گذشته آن را تجربه کرده و البته نتیجه هم نگرفته اند.
دلسوزان نظام به هوش باشند که جریانی مخوف، خزنده و نامرئی به راه های گوناگون، دایه دلسوزتر از مادر شده و فضای تهمت و افترا را در جامعه رواج داده است که جرقه آن در یک سال و اندی پیش زده شد؛ بنابراین، با بصیرت و هشیاری کامل به شناسایی این جریان پرداخته و از آنها دوری جوییم.
این جریان هیچ اعتقادی به تقوای دینی و سیاسی ندارد و با راه اندازی فضای تهمت و دورویی و دروغگویی، درصدد رسیدن به اهداف نامشروع خویش است. هدف این جریان شخص خاصی نیست، بلکه نظام مقدس جمهوری اسلامی را نشانه رفته است. این گروه چون نتوانسته اند به اهداف خود برسند، درصدد تفرقه انداختن میان قوه های گوناگون حاکمیت هستند.
پس بیایید دنیا و آخرت را به ریاست نفروشیم، چرا که اگر چنین باشد، کار بسیار ناپسندی انجام داده ایم و مرتکب گناه کبیره شده ایم. اگر راه و اهداف امام (ره) را دنبال کنیم، هیچ گاه رذایل اخلاقی نمی تواند بر ما غلبه کند و می توانیم با پیروی از قانون اساسی و شرع اسلام، جلوی جنجال های سیاسی افراد مریض و مغرض را بگیریم.
به هر روی، اگر قرار باشد برخی خواص نظام، بداخلاقی ها و بی تقوایی سیاسی را ـ چه در بعد جمعی و فردی ـ ادامه دهند، موجب سلب اعتماد عمومی می شود و ادامه این روند، یعنی پیگیری یک نوع بازی کودکانه. (!)
بنابراین، خواص به هوش باشند. اگر خودشان با هم اختلاف نظر و سلیقه دارند، با هو و جنجال آن را تعمیم به افکار عمومی ندهند که گناهی است نابخشودنی.
در یک ماه اخیر در کشور ما که به تعبیری، مرکز و ام القری جهان اسلام است، متأسفانه از سوی برخی از خواص، فضای تهمت و افتراء و بد اخلاقی های فردی و جمعی به اوج خود رسیده است که نه در شأن خواص و نه در شأن نخبگان و نه مردم ماست؛ هر چند رهبر معظم انقلاب بارها در این بارهه تذکرات لازم را فرموده اند، برخی گویا منافعشان در بی اخلاقی سیاسی است!
در هر حال، باید توجه داشته باشیم که اخلاق، یکی از هنجارهایی است که بر رشد و تعالی انسان تأثیر بسزایی دارد. دین اسلام، مهمترین و کاملترین دین است که انسان را به دوری از رذایل اخلاقی توصیه می نماید.
از سوی دیگر، اخلاق اسلامی، یکی از مهمترین بعدهای معارف دینی است، به گونه ای که رسول اکرم حضرت محمد(ص) هدف از بعثت خویش را «اتمام مکارم اخلاق» می دانند و قرآن کریم، ایشان را به عنوان قله بلند اخلاق می داند، اما در حیات اسلام بداخلاقی هایی از جمله فرهنگی، سیاسی، اجتماعی بوده و چه بسیار افرادی که در راه و مبارزه با بد اخلاقی جان خود را از دست دادند.
مگر مبارزه و قیام سرور آزادگان امام حسین (ع) به سبب به وجود آوردن بدعت ها توسط یزید در دین اسلام نبود؟! زیرا یزید بیت المال و احکام اسلام را به سود خود و دودمان خود مصادره می کرد. مگر مبارزه مردم ایران با حکومت شاه به رهبری امام خمینی(ره) جهت مبارزه با رذایل نبود؟!
این بداخلاقی ها به درجه ای رسید که پس از 1400سال، مردی از سلاله رسول الله (ص) با پشتیبانی مردم با غلبه بر بداخلاقی حاکم بر جامعه یعنی حکومت شاهانه چیره شد و نهال مقدس جمهوری اسلامی را بر کشور حاکم نمود و اسلام حیات دوباره به خود گرفت و نظامی مردم سالار بر پایه اصول و احکام اسلامی شکل گرفت.
در هر حال، پس از 33 سال از نظام مقدس جمهوری اسلامی، شاهد رشد ناموزون بداخلاقی ها اعم از سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... در جامعه هستیم که این بداخلاقی ها بیشتر از سوی افراد حقوقی شکل می گیرد، تا حقیقی و متأسفانه، این پدیده زشت و ناپسند چنان شتابان مرزهای اخلاقی را در جامعه نشانه رفته که شاید گاه احساس نمی کنیم در جامعه ای زندگی می کنیم که قانون آن، مبتنی بر شریعت اسلامی است!
برخی گمان می کنند، تقوا فقط در مسائل دینی است؛ در عین حال که تقوا داشتن در دیگر مسائل از جمله مسائل سیاسی بسیار مهم است.
امروزه در جامعه برخی به دلایل گوناگون، مرتکب گناهانی بزرگ و نابخشودنی از جمله دروغ، تهمت، غیبت، توهین به اشخاص حقیقی و حقوقی عملا به عقده گشایی های گوناگون از جمله سیاسی و... می پردازند که نهادینه کردن این فرهنگ، رویه ای بسیار ناپسند و برای نسل آینده بسیار خطرناک است.
حکایتی است که می گویند: برخی سر خود را که نمی خواهند، حاضر نیستند سر به تن دیگران هم باشد! به منافع ملی نمی اندیشند و تنها و تنها دنبال منافع خود هستند! این گروه بدانند عرصه سیاست، عرصه بازی با افراد و الفاظ نیست، دین و آخرت خود را برای رسیدن به اهداف نامشروع دنیوی فدا نکنند. بازی با افکار عمومی و تشویش افکار عمومی سم خطرناکی است که عده ای در گذشته آن را تجربه کرده و البته نتیجه هم نگرفته اند.
دلسوزان نظام به هوش باشند که جریانی مخوف، خزنده و نامرئی به راه های گوناگون، دایه دلسوزتر از مادر شده و فضای تهمت و افترا را در جامعه رواج داده است که جرقه آن در یک سال و اندی پیش زده شد؛ بنابراین، با بصیرت و هشیاری کامل به شناسایی این جریان پرداخته و از آنها دوری جوییم.
این جریان هیچ اعتقادی به تقوای دینی و سیاسی ندارد و با راه اندازی فضای تهمت و دورویی و دروغگویی، درصدد رسیدن به اهداف نامشروع خویش است. هدف این جریان شخص خاصی نیست، بلکه نظام مقدس جمهوری اسلامی را نشانه رفته است. این گروه چون نتوانسته اند به اهداف خود برسند، درصدد تفرقه انداختن میان قوه های گوناگون حاکمیت هستند.
پس بیایید دنیا و آخرت را به ریاست نفروشیم، چرا که اگر چنین باشد، کار بسیار ناپسندی انجام داده ایم و مرتکب گناه کبیره شده ایم. اگر راه و اهداف امام (ره) را دنبال کنیم، هیچ گاه رذایل اخلاقی نمی تواند بر ما غلبه کند و می توانیم با پیروی از قانون اساسی و شرع اسلام، جلوی جنجال های سیاسی افراد مریض و مغرض را بگیریم.
به هر روی، اگر قرار باشد برخی خواص نظام، بداخلاقی ها و بی تقوایی سیاسی را ـ چه در بعد جمعی و فردی ـ ادامه دهند، موجب سلب اعتماد عمومی می شود و ادامه این روند، یعنی پیگیری یک نوع بازی کودکانه. (!)
بنابراین، خواص به هوش باشند. اگر خودشان با هم اختلاف نظر و سلیقه دارند، با هو و جنجال آن را تعمیم به افکار عمومی ندهند که گناهی است نابخشودنی.