رمضان جشن است

ما آدم‌های خاکستری و عادی، ماه مبارک رمضان را معمولاً با گرسنگی و تشنگی می‌شناسیم؛ علامتش هم این که مقیاس «سخت بودن» یا «راحت بودنِ» رمضانمان به دراز بودن و کوتاه بودن روزهایمان است، و گرما و سرمایش.

کسانی که قدری کلاس بالاتری دارند ـ بالاتر از ما آدم‌های معمولی و متعارف ـ علاوه بر گرسنگی و تشنگی، رمضان را با محدودیت‌هایی می‌شناسند که بر دست و پا  و احیاناً گوش و زبانشان می‌زنند. پس آنها هم «رمضان سخت» و «رمضان راحت» دارند؛ به میزان مصیبت‌هایی که برای چشم بستن بر «دیدنی‌های ویژه» کشیده‌اند و هزینه‌هایی که برای فرار از مجلس غیبت پرداخته‌اند.
اما برای کسانی که «رمضان» را «قدر» می‌شناسند، این ماه یک جشن بزرگ است. پس گرسنگی و تشنگی آن، و مراقبه‌های مخصوص آن، نه برایشان سخت است و نه طولانی، و نه مانع شاد شدن و شاد بودن و شادی کردن... .