سرویس ورزشی «تابناک» ـ علی کریمی، بسیار زود و دوباره به سطح اول رسانه ها بازمی گردد و نشانه های این بازگشت را می توانستیم در بازی با ماداگاسکار ببینیم؛ آنجا که سکوها و خبرنگارانی که بازی را مستقیم از ورزشگاه آزادی دیده بودند، برخی نخستین حرفشان درباره این بازی نمایشی کمتر از انتطار کریمی بود.
ستاره ها همیشه همین گونه هستند. آنها چه خوب باشند و چه بد، بیشترین تولید محتوا را در میان کارشناسان، روزنامه نگاران و مردم دارند و فرقی هم نمی کند که آن ستاره ایرانی باشد یا آرژانتینی.
آرژانتینی را از این بابت نوشتیم که این روزها، مسی به شدت توسط رسانه های آرژانتینی و مردم این کشور، در فشار بوده و در همه شهرهای آن کشور، بحث بد بازی کردن او زبانزد خاص و عام است.
علی کریمی هم مقابل ماداگاسکار چنین بود. او نخستین بحث بود؛ هر چند این بحث، اول از همه در انتقاد از او صورت گرفت و می گیرد.
علی کریمی مقابل ماداگاسکار مثل همیشه نبود. پرسش از اینجا آغاز می شود که آیا علی کریمی در پستی اشتباه قرار گرفته یا کلاً افت کرده بود؟
با مصدومیت آندو تیموریان، به ظاهر علی کریمی ـ به ویژه در نیمه نخست ـ دستور داشت همچون یک هافبک دفاعی، جلوی دفاع خطی ایران قرار بگیرد؛ یعنی جایی که کریمی در کل دوران فوتبالش دو یا سه بار آنجا بازی کرده است! علی کریمی در دوره بلاژویچ به دلیل توانایی در دریبلینگ و عبور از حریف مستقیم خودش در نوک حمله به کار گرفته شده بود، در دوره برانکو او یک مهاجم کاذب شد؛ یعنی با یک گام عقب نشینی، هافبک نفوذی شد! پس از آن همیشه علی کریمی، یک پلی میکر بود، ولی سال گذشته در برخی بازی های خاص به دفاع آخر هم نقل مکان کرد و شاید با این رویه باید تا چند وقت دیگر، او را دروازه بان تیم خودش ببینیم.
صرف نظر از این عقب نشینی تدریجی و پستی نامأنوس با ویژگی های روحی و فنی کریمی، باید گفت، ستاره فوتبال ایران از دوران اوج خودش فاصله هم دارد.
در واقع، پرسش آغازین مطلب، پاسخی چنین دارد:
علی کریمی در پستی غیر تخصصی به میدان رفت و نتیجه اش لو دادن توپ های پی در پی و پاس های بی سرانجام بود؛ یعنی رفتاری که از ابرستاره ای چون کریمی کمتر به یاد داریم.
وی کریمی تا اندازه کمی بی تحرک و تنبل و پاس هایش هم اشتباه بود. تنها نکته مثبت علی کریمی، توپ دزدی هایی بود که به یکباره و همچون توفان انجام می داد و در دوره جوانی حتی در نوک حمله هم بارها این خاصیت را از خودش نشان داده بود.
البته در مقابل این نظر فنی، برخی کارشناسان هستند که می گویند جادوگر به انگیزه نیاز دارد، نه امروز که در تمام دوران فوتبال خودش، کریمی نیاز به انگیزه داشته است و هر گاه انگیزه نداشته، سر حال نبوده و هرگاه انگیزه داشته، توفانی به پاکرده دیدنی و شنیدنی!
حال باید دید که آیا انگیزه حضور در میان جماعت پر شور و هیجان پرسپولیسی، می تواند جادوی جادوگر خواب آلود را بیدار کند یا اینکه دیالکتیک زمان و پیر شدن سلول های بدن کریمی، کارشان از انگیزه و بی انگیزگی گذشته است؟!
البته یک کریمی آماده و با انگیزه می تواند سرنوشت بازی را تغییر دهد؛ پاسخ این پرسش را خیلی زود خواهیم فهمید.
ستاره ها همیشه همین گونه هستند. آنها چه خوب باشند و چه بد، بیشترین تولید محتوا را در میان کارشناسان، روزنامه نگاران و مردم دارند و فرقی هم نمی کند که آن ستاره ایرانی باشد یا آرژانتینی.
آرژانتینی را از این بابت نوشتیم که این روزها، مسی به شدت توسط رسانه های آرژانتینی و مردم این کشور، در فشار بوده و در همه شهرهای آن کشور، بحث بد بازی کردن او زبانزد خاص و عام است.
علی کریمی هم مقابل ماداگاسکار چنین بود. او نخستین بحث بود؛ هر چند این بحث، اول از همه در انتقاد از او صورت گرفت و می گیرد.
علی کریمی مقابل ماداگاسکار مثل همیشه نبود. پرسش از اینجا آغاز می شود که آیا علی کریمی در پستی اشتباه قرار گرفته یا کلاً افت کرده بود؟
با مصدومیت آندو تیموریان، به ظاهر علی کریمی ـ به ویژه در نیمه نخست ـ دستور داشت همچون یک هافبک دفاعی، جلوی دفاع خطی ایران قرار بگیرد؛ یعنی جایی که کریمی در کل دوران فوتبالش دو یا سه بار آنجا بازی کرده است! علی کریمی در دوره بلاژویچ به دلیل توانایی در دریبلینگ و عبور از حریف مستقیم خودش در نوک حمله به کار گرفته شده بود، در دوره برانکو او یک مهاجم کاذب شد؛ یعنی با یک گام عقب نشینی، هافبک نفوذی شد! پس از آن همیشه علی کریمی، یک پلی میکر بود، ولی سال گذشته در برخی بازی های خاص به دفاع آخر هم نقل مکان کرد و شاید با این رویه باید تا چند وقت دیگر، او را دروازه بان تیم خودش ببینیم.
صرف نظر از این عقب نشینی تدریجی و پستی نامأنوس با ویژگی های روحی و فنی کریمی، باید گفت، ستاره فوتبال ایران از دوران اوج خودش فاصله هم دارد.
در واقع، پرسش آغازین مطلب، پاسخی چنین دارد:
علی کریمی در پستی غیر تخصصی به میدان رفت و نتیجه اش لو دادن توپ های پی در پی و پاس های بی سرانجام بود؛ یعنی رفتاری که از ابرستاره ای چون کریمی کمتر به یاد داریم.
وی کریمی تا اندازه کمی بی تحرک و تنبل و پاس هایش هم اشتباه بود. تنها نکته مثبت علی کریمی، توپ دزدی هایی بود که به یکباره و همچون توفان انجام می داد و در دوره جوانی حتی در نوک حمله هم بارها این خاصیت را از خودش نشان داده بود.
البته در مقابل این نظر فنی، برخی کارشناسان هستند که می گویند جادوگر به انگیزه نیاز دارد، نه امروز که در تمام دوران فوتبال خودش، کریمی نیاز به انگیزه داشته است و هر گاه انگیزه نداشته، سر حال نبوده و هرگاه انگیزه داشته، توفانی به پاکرده دیدنی و شنیدنی!
حال باید دید که آیا انگیزه حضور در میان جماعت پر شور و هیجان پرسپولیسی، می تواند جادوی جادوگر خواب آلود را بیدار کند یا اینکه دیالکتیک زمان و پیر شدن سلول های بدن کریمی، کارشان از انگیزه و بی انگیزگی گذشته است؟!
البته یک کریمی آماده و با انگیزه می تواند سرنوشت بازی را تغییر دهد؛ پاسخ این پرسش را خیلی زود خواهیم فهمید.