چند روز پیش وقتی پیشکسوت فوتبال و بازیکن سال‌های دور تیم ملی در حال خروج از ساختمان فدراسیون فوتبال بود، خبرنگار ورزشی ایسنا، از دور او را مشاهده کرد که با ناراحتی در حال رفتن به سوی اتومبیل خود است. خبرنگار ایسنا فرصت را از دست نداد و جویای احوال فرامرز ظلی شد تا ببیند او از چه چیزی ناراحت است.
متن این گفت و گو را در زیر می‌خوانید:
* ناراحت به نظر می‌رسید.
امروز ما در فصل نقل و انتقالات هستیم، ببنید چه خبر است آقا! ببنید در این دایره «معروف» چه خبر است؟ چه کسانی دنبال بازیکن یکدیگر می‌گردند و با چه مبالغی. کدام 350 میلیون تومان ؟ البته من از سازمان لیگ و سردار محمدی ممنونم که این کار را کرده است و سقف قرارداد را گذاشته‌اند، اما سقف قرارداد کجاست؟ پس باید به دنبال چه کسی بگردیم، این وضع بالاخره از کجا درست خواهد شد، مگر خود اهل فوتبال نباید آن را درست کنند؟ می خواهم بگویم که ای فوتبال ما! این ره که تو می‌روی به ترکستان هم نیست. آن طرف ترکستان است، یعنی ناکجا آباد، این وصیت فردی است که 53 سال با این فوتبال زندگی کرده.
"ما که رفتیم و گذشت آنچه تو ما با کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران"
*وضعیت فوتبال ایران در حال حاضر را چطور می‌بینید؟
بگذارید این گونه شروع کنم که زندگی اصولا خودش معنای خاص است. فوتبال هم یک پدیده بزرگ در دنیای ورزش است و هیچ کس هم نمی‌تواند منکر آن شود. به ویژه در مملکت ما فوتبال یک پدیده خاص است. حالا این یک زندگی می‌خواهد، زندگی فوتبال را چه کسی درست می‌کند؟ مطمئنا اهالی فوتبال آن را درست می‌کنند و اگر اهالی فوتبال اشتباه بکنند، باید جوابگو باشند. حالا با چه کسی اشتباه می‌کنند؟ با این خیل عظیم جوانان و این همه مردم علاقمند به فوتبال که همیشه آن را دنبال می‌کنند. یادمان باشد که وقتی تیم ملی بازی دارد، مادربزرگ‌ها با آن چارقد قشنگ خود پای سجاده می‌نشینند و برای ایران دعا می‌کنند، بنابراین فوتبال برای ایران خیلی خاص است.
* حذف تیم ملی امید هم که دیگر همه را از فوتبال ناامید کرد.
آخر من مانده‌ام که کار به این راحتی و سادگی چطور به وقوع پیوست؟ چه کسی این کار را انجام داد؟ ما دنبال مقصر می‌گردیم؟ مقصر شما مسئولان هستید. شما مسئول رده بالایی که می‌گویید من از زیر دستم خبر ندارم، پس این چه مسئولیتی است، فقط یک تابلو بالای سر خود گذاشته اید که مدیر هستید؟ به نظر من حذف تیم امید یک فاجعه و حتی فراتر از یک فاجعه بود، حالا تیم امید هم رفت پیش جوانان و نوجوانان و بزرگسالان ، اما چه شد؟ چه اندیشه‌ای پشت سر آن‌ها بود؟
* برخی معتقدند استعفای مدیران کنونی فدراسیون گزینه مناسبی است.
مساله استعفاء نیست، من اگر توانایی هر کاری را ندارم، خودم باید تصمیم بگیرم. من نمی گویم که کسی استعفاء بدهد، چرا که هر کسی خودش می‌تواند بر عملکرد خودش نقد بگذارد. یک مدیر بزرگ خودش باید تصمیم بگیرد ، من کمترین که نمی توانم بگویم که چکار کند. اگر می‌توانند جواب این ناکامی را بدهند، حتما مدیریت جوابگویی را دارند و اگر هم نمی‌توانند باقی اش فبه المراد.
متن این گفت و گو را در زیر می‌خوانید:
* ناراحت به نظر می‌رسید.
امروز ما در فصل نقل و انتقالات هستیم، ببنید چه خبر است آقا! ببنید در این دایره «معروف» چه خبر است؟ چه کسانی دنبال بازیکن یکدیگر می‌گردند و با چه مبالغی. کدام 350 میلیون تومان ؟ البته من از سازمان لیگ و سردار محمدی ممنونم که این کار را کرده است و سقف قرارداد را گذاشته‌اند، اما سقف قرارداد کجاست؟ پس باید به دنبال چه کسی بگردیم، این وضع بالاخره از کجا درست خواهد شد، مگر خود اهل فوتبال نباید آن را درست کنند؟ می خواهم بگویم که ای فوتبال ما! این ره که تو می‌روی به ترکستان هم نیست. آن طرف ترکستان است، یعنی ناکجا آباد، این وصیت فردی است که 53 سال با این فوتبال زندگی کرده.
"ما که رفتیم و گذشت آنچه تو ما با کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران"
*وضعیت فوتبال ایران در حال حاضر را چطور می‌بینید؟
بگذارید این گونه شروع کنم که زندگی اصولا خودش معنای خاص است. فوتبال هم یک پدیده بزرگ در دنیای ورزش است و هیچ کس هم نمی‌تواند منکر آن شود. به ویژه در مملکت ما فوتبال یک پدیده خاص است. حالا این یک زندگی می‌خواهد، زندگی فوتبال را چه کسی درست می‌کند؟ مطمئنا اهالی فوتبال آن را درست می‌کنند و اگر اهالی فوتبال اشتباه بکنند، باید جوابگو باشند. حالا با چه کسی اشتباه می‌کنند؟ با این خیل عظیم جوانان و این همه مردم علاقمند به فوتبال که همیشه آن را دنبال می‌کنند. یادمان باشد که وقتی تیم ملی بازی دارد، مادربزرگ‌ها با آن چارقد قشنگ خود پای سجاده می‌نشینند و برای ایران دعا می‌کنند، بنابراین فوتبال برای ایران خیلی خاص است.
* حذف تیم ملی امید هم که دیگر همه را از فوتبال ناامید کرد.
آخر من مانده‌ام که کار به این راحتی و سادگی چطور به وقوع پیوست؟ چه کسی این کار را انجام داد؟ ما دنبال مقصر می‌گردیم؟ مقصر شما مسئولان هستید. شما مسئول رده بالایی که می‌گویید من از زیر دستم خبر ندارم، پس این چه مسئولیتی است، فقط یک تابلو بالای سر خود گذاشته اید که مدیر هستید؟ به نظر من حذف تیم امید یک فاجعه و حتی فراتر از یک فاجعه بود، حالا تیم امید هم رفت پیش جوانان و نوجوانان و بزرگسالان ، اما چه شد؟ چه اندیشه‌ای پشت سر آن‌ها بود؟
* برخی معتقدند استعفای مدیران کنونی فدراسیون گزینه مناسبی است.
مساله استعفاء نیست، من اگر توانایی هر کاری را ندارم، خودم باید تصمیم بگیرم. من نمی گویم که کسی استعفاء بدهد، چرا که هر کسی خودش می‌تواند بر عملکرد خودش نقد بگذارد. یک مدیر بزرگ خودش باید تصمیم بگیرد ، من کمترین که نمی توانم بگویم که چکار کند. اگر می‌توانند جواب این ناکامی را بدهند، حتما مدیریت جوابگویی را دارند و اگر هم نمی‌توانند باقی اش فبه المراد.