روزنامه شرق نوشت:
ششمین دو سالانه مجسمه‌سازی معاصر ایران در حالی شامگاه 23 آبان در فرهنگسرای نیاوران پایان یافت که نگار لاهوتی با مجسمه‌ای در ابعاد بزرگ از پرتره آمنه بهرامی به‌عنوان برگزیده بخش جنبی معرفی شد.
هیات‌داوران این دوره هیچ یک از آثار را حایز رتبه اول ندانست و سه اثر «آدم و حوا» ساخته غزال پرتو، «طرز صحیح قالب‌گیری» از محمود محرومی و اثر بدون عنوان ساخته محمدرضا عزیزی را برگزیدند. همچنین هیات‌داوران پنج اثر «هیچستان» ساخته فرزین هدایت‌زاده، «ما همه فرفره گانیم و فلک فرفره باز» ساخته فرزانه مهری، اثر بدون عنوان نگار نادری‌پور، «خانه‌ای در طرف دیگر شب» ساخته کامبیز صبری و «مامه» اثر پرند مظلومی را شایسته تقدیر دانست.
بخشی از جوایز این دو سالانه به منظور تشویق و حمایت از جوانان خلاق و فعال این عرصه به جوانان زیر 35سال اختصاص یافت. هیات‌داوران جایزه ویژه خود را به دلیل یک عمر فعالیت هنرمندانه و حضور مداوم در جامعه مجسمه‌سازی به بیژن نعمتی‌شریف اهدا کرد.
اما آنچه به جذابیت این مراسم افزود مجسمه آمنه بود که به محض ورود به سالن نظر بسیاری از بازدیدکنندگان را جلب می‌کرد.
نگار لاهوتی هنرمند این اثر در گفت‌وگو با خبرنگار «شرق» در باره ساخت این اثر گفت: «من تا به حال آمنه را ندیده بودم و فقط تلفنی از خانواده‌اش اجازه گرفتم.» در این مراسم نگار لاهوتی و آمنه برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند.
لاهوتی در پاسخ به این سوال که اگر قبل از ساخت مجسمه با آمنه صحبت می‌کرد، تغییری در ساخت مجسمه او به وجود می‌آمد؟ اضافه کرد: «من نمی‌خواستم که شخصیت آمنه را بسازم، صورت این دختر برای من مهم بود. کسی که بر عکس خیلی از انسان‌هایی که دچار این مشکل هستند در جامعه حضور دارد.
من حتی عکس با کیفیتی هم نداشتم. عکس‌هایی از دادگاه آمنه بود که با کیفیت پایین از اینترنت پیدا کردم. حالا که آمنه را دیدم فوق‌العاده‌تر از چیزی بود که تصورش را می‌کردم.» آمنه که تا به حال ۱۹ عمل جراحی انجام داده همان شب راهی بارسلونا بود تا عمل دیگری در ناحیه سینه و شکمش انجام دهد.
او با لمس مجسمه ساخته شده از چهره‌اش گفت: «به نظرم بسیار شبیه خودم است. وقتی دست می‌کشم می‌فهمم که فاصله‌های اجزای صورتم را خیلی خوب درآورده است. حتی جای عمل پلکم را هم حس می‌کنم.» لاهوتی قبل از مراسم گفت: «اگر جایزه‌ای برنده شوم آن را به آمنه اهدا می‌کنم. من برای اثرم عنوانی نگذاشتم؛ چون این مجسمه به عنوان نیاز ندارد و هرکس می‌تواند با آن ارتباط برقرار کند.»
ششمین دو سالانه مجسمه‌سازی معاصر ایران در حالی شامگاه 23 آبان در فرهنگسرای نیاوران پایان یافت که نگار لاهوتی با مجسمه‌ای در ابعاد بزرگ از پرتره آمنه بهرامی به‌عنوان برگزیده بخش جنبی معرفی شد.
هیات‌داوران این دوره هیچ یک از آثار را حایز رتبه اول ندانست و سه اثر «آدم و حوا» ساخته غزال پرتو، «طرز صحیح قالب‌گیری» از محمود محرومی و اثر بدون عنوان ساخته محمدرضا عزیزی را برگزیدند. همچنین هیات‌داوران پنج اثر «هیچستان» ساخته فرزین هدایت‌زاده، «ما همه فرفره گانیم و فلک فرفره باز» ساخته فرزانه مهری، اثر بدون عنوان نگار نادری‌پور، «خانه‌ای در طرف دیگر شب» ساخته کامبیز صبری و «مامه» اثر پرند مظلومی را شایسته تقدیر دانست.
بخشی از جوایز این دو سالانه به منظور تشویق و حمایت از جوانان خلاق و فعال این عرصه به جوانان زیر 35سال اختصاص یافت. هیات‌داوران جایزه ویژه خود را به دلیل یک عمر فعالیت هنرمندانه و حضور مداوم در جامعه مجسمه‌سازی به بیژن نعمتی‌شریف اهدا کرد.
اما آنچه به جذابیت این مراسم افزود مجسمه آمنه بود که به محض ورود به سالن نظر بسیاری از بازدیدکنندگان را جلب می‌کرد.
نگار لاهوتی هنرمند این اثر در گفت‌وگو با خبرنگار «شرق» در باره ساخت این اثر گفت: «من تا به حال آمنه را ندیده بودم و فقط تلفنی از خانواده‌اش اجازه گرفتم.» در این مراسم نگار لاهوتی و آمنه برای اولین بار یکدیگر را ملاقات کردند.
لاهوتی در پاسخ به این سوال که اگر قبل از ساخت مجسمه با آمنه صحبت می‌کرد، تغییری در ساخت مجسمه او به وجود می‌آمد؟ اضافه کرد: «من نمی‌خواستم که شخصیت آمنه را بسازم، صورت این دختر برای من مهم بود. کسی که بر عکس خیلی از انسان‌هایی که دچار این مشکل هستند در جامعه حضور دارد.
من حتی عکس با کیفیتی هم نداشتم. عکس‌هایی از دادگاه آمنه بود که با کیفیت پایین از اینترنت پیدا کردم. حالا که آمنه را دیدم فوق‌العاده‌تر از چیزی بود که تصورش را می‌کردم.» آمنه که تا به حال ۱۹ عمل جراحی انجام داده همان شب راهی بارسلونا بود تا عمل دیگری در ناحیه سینه و شکمش انجام دهد.
او با لمس مجسمه ساخته شده از چهره‌اش گفت: «به نظرم بسیار شبیه خودم است. وقتی دست می‌کشم می‌فهمم که فاصله‌های اجزای صورتم را خیلی خوب درآورده است. حتی جای عمل پلکم را هم حس می‌کنم.» لاهوتی قبل از مراسم گفت: «اگر جایزه‌ای برنده شوم آن را به آمنه اهدا می‌کنم. من برای اثرم عنوانی نگذاشتم؛ چون این مجسمه به عنوان نیاز ندارد و هرکس می‌تواند با آن ارتباط برقرار کند.»