مردم به نظامی رأی داده‌اند که بر مبنای جهان‌بینی توحیدی با دو اصل «اسلامیت» و «جمهوریت»، بر مؤلفه‌هایی چون جمع بین خداگرایی و مردم‌گرایی، پیوند دیانت و سیاست، عدالت، امر به معروف و نهی از منکر، اصالت تکلیف در مقابل نتیجه، مصلحت اسلام و مسلمین، دعوت و گسترش اسلام، نفی سبیل، تقدم اهم بر مهم و توجه به مقتضیات زمان و مکان توجه ویژه دارد.
بر پایه همین مؤلفه‌ها، امام راحل حفظ نظام اسلامی را از اوجب واجبات می‌دانند و قایل به تقدم مصالح نظام بر مصالح فردی و گروهی هستند و می‌فرمایند:
مسأله حفظ نظام اسلامی در این عصر با وضعی که در دنیا دیده می‌شود و با این نشانه‌گیری‌هایی که از چپ و راست و دور و نزدیک نسبت به این مولود شریف می‌شود، از اهم واجبات عقلی و شرعی است که هیچ چیز با آن مزاحمت نمی‌کند.
در کنار اصل حفظ نظام، امام به حقوق و آزادی‌های سیاسی مردم توجه ویژه داشته و درباره حق انتخاب مردم می‌فرمایند:
ملت و شما و هر کس آزاد است، همیشه و به هر کسی که می‌خواهد رأی می‌دهد... این نمی‌شود که کسی الزام کند، کسی را که تو باید به فلان رأی بدهی و در جایی دیگر نیز بر انتخاب آزاد و عدم تحمیل افراد بر مردم تأکید دارند و می‌فرمایند: باید مردم را برای انتخابات، آزاد گذاریم و نباید کاری بکنیم که فردی بر مردم تحمیل شود.
بحمدالله مردم ما دارای رشد دینی، سیاسی مطلوب هستند و خود، افراد متدین و درد مستضعفان چشیده و آگاه به مسائل دینی، سیاسی و همگام با محرومین را برخواهند گزید. امام برای مردم حق نظارت قایل بوده و فرموده‌اند: همه ملت موظفند که نظارت کنند بر امور... همه ملت موظفند به این که نظارت داشته باشند، در همه کارهایی که الان مربوط به اسلام است.
بنابراین، بر پایه اندیشه‌های حضرت امام، حفظ نظام از اوجب واجبات، توجه به حقوق و آزادی‌های مردم، لازم و نظارت مردم بر عموم مسئولان، حق طبیعی و شرعی مردم است. البته این سه اصل را باید با هم جمع و بین آنها تناسب منطقی ایجاد کرد. بدین گونه که انتقاد و اعتراض مردم، نباید اساس نظام را هدف بگیرد. به تعبیری برای وجین کردن یک مزرعه و هرس یک باغستان از آفات و علف‌های هرز، نباید با توپ و تانک وارد آن شویم.
از سوی دیگر، حقوق و آزادی‌های مردم نیز نباید به هر بهانه‌ای یا وسیله‌ای توسط هر کس در هر جایگاهی یا دستگاهی گرفته شود. آنچه موجبات ناامیدی مردم را فراهم می‌کند، دشمنی دشمنان نیست. ملت از دشمن جز دشمنی انتظاری ندارد، بلکه اختلافات داخلی و جبهه‌گیری‌های غیر اخلاقی برخی از گروه‌ها و جریان‌هاست که روحیه مردم را تضعیف می‌کند.
نمی‌توان از تأثیرات رواج بداخلاقی و فضای آکنده از تهمت و دروغ و شایعه در دوره تبلیغات برخی از انتخابات گذشته، به سادگی گذشت و درس نگرفت. گروه‌های مرجع و نخبگان و فعالان حوزه دین و سیاست ـ که داعیه خط امام و رهبری و پیروی از راه او را دارند ـ نیز باید بدین مهم توجه کرده و در این میدان امتحان، مر قانون را مورد توجه قرار دهند و با اعتقاد عملی به توحید و معاد و رسیدن روز حساب و کتاب، از برخورد سیاسی و حزبی و سلیقه‌ای بپرهیزند.
همچنین باید به این مسأله توجه کنیم که وقتی در خانواده نظام، اختلاف نظر و دیدگاه که البته طبیعی است بروز می‌کند، نباید به واهمه افتاد، اما هنگامی که این اختلاف‌ها خدای ناکرده بخواهد ذره‌ای چهارچوب انقلاب را بلرزاند و دشمن را به وسوسه و در نهایت به دخالت وادارد، باید از منیت‌ها و خواست‌های فردی و گروهی و حتی حق شخصی و گروهی گذشت و مصلحت نظام را ـ که به تعبیر حضرت امام، مقدم بر هر چیز است ـ مورد توجه در مقام گفتار و کردار قرار داد.
شایسته است، فعالان سیاسی به طور خاص و مردم به طور عام، ابزار و وسیله‌ای برای سوءاستفاده بیگانگان قرار نگیرند. کارگزاران نظام با گسترش چتر انقلاب، باید با تعامل و تفاهم در راستای تقویت و تحکیم اعتماد بین مردم و حکومت حرکت کنند. بی گمان، با نگاه تک حزبی و انحصار مدیریت کشور در یک جریان خاص، وحدت ملی تقویت نمی‌شود، زیرا یکی از مهمترین مؤلفه‌های وحدت ملی و تقویت اعتماد عمومی مشارکت همه جریان‌ها، احزاب و گروه‌ها زیر چتر انقلاب و اندیشه‌های امام و رهبری است که می‌توان ظرفیت‌های عظیم قانون اساسی را عینیت بخشید و به منافع ملی حداکثری مورد نظر در چشم‌انداز بیست ساله دست یافت.
منبع: روزنامه ملت ما
بر پایه همین مؤلفه‌ها، امام راحل حفظ نظام اسلامی را از اوجب واجبات می‌دانند و قایل به تقدم مصالح نظام بر مصالح فردی و گروهی هستند و می‌فرمایند:
مسأله حفظ نظام اسلامی در این عصر با وضعی که در دنیا دیده می‌شود و با این نشانه‌گیری‌هایی که از چپ و راست و دور و نزدیک نسبت به این مولود شریف می‌شود، از اهم واجبات عقلی و شرعی است که هیچ چیز با آن مزاحمت نمی‌کند.
در کنار اصل حفظ نظام، امام به حقوق و آزادی‌های سیاسی مردم توجه ویژه داشته و درباره حق انتخاب مردم می‌فرمایند:
ملت و شما و هر کس آزاد است، همیشه و به هر کسی که می‌خواهد رأی می‌دهد... این نمی‌شود که کسی الزام کند، کسی را که تو باید به فلان رأی بدهی و در جایی دیگر نیز بر انتخاب آزاد و عدم تحمیل افراد بر مردم تأکید دارند و می‌فرمایند: باید مردم را برای انتخابات، آزاد گذاریم و نباید کاری بکنیم که فردی بر مردم تحمیل شود.
بحمدالله مردم ما دارای رشد دینی، سیاسی مطلوب هستند و خود، افراد متدین و درد مستضعفان چشیده و آگاه به مسائل دینی، سیاسی و همگام با محرومین را برخواهند گزید. امام برای مردم حق نظارت قایل بوده و فرموده‌اند: همه ملت موظفند که نظارت کنند بر امور... همه ملت موظفند به این که نظارت داشته باشند، در همه کارهایی که الان مربوط به اسلام است.
بنابراین، بر پایه اندیشه‌های حضرت امام، حفظ نظام از اوجب واجبات، توجه به حقوق و آزادی‌های مردم، لازم و نظارت مردم بر عموم مسئولان، حق طبیعی و شرعی مردم است. البته این سه اصل را باید با هم جمع و بین آنها تناسب منطقی ایجاد کرد. بدین گونه که انتقاد و اعتراض مردم، نباید اساس نظام را هدف بگیرد. به تعبیری برای وجین کردن یک مزرعه و هرس یک باغستان از آفات و علف‌های هرز، نباید با توپ و تانک وارد آن شویم.
از سوی دیگر، حقوق و آزادی‌های مردم نیز نباید به هر بهانه‌ای یا وسیله‌ای توسط هر کس در هر جایگاهی یا دستگاهی گرفته شود. آنچه موجبات ناامیدی مردم را فراهم می‌کند، دشمنی دشمنان نیست. ملت از دشمن جز دشمنی انتظاری ندارد، بلکه اختلافات داخلی و جبهه‌گیری‌های غیر اخلاقی برخی از گروه‌ها و جریان‌هاست که روحیه مردم را تضعیف می‌کند.
نمی‌توان از تأثیرات رواج بداخلاقی و فضای آکنده از تهمت و دروغ و شایعه در دوره تبلیغات برخی از انتخابات گذشته، به سادگی گذشت و درس نگرفت. گروه‌های مرجع و نخبگان و فعالان حوزه دین و سیاست ـ که داعیه خط امام و رهبری و پیروی از راه او را دارند ـ نیز باید بدین مهم توجه کرده و در این میدان امتحان، مر قانون را مورد توجه قرار دهند و با اعتقاد عملی به توحید و معاد و رسیدن روز حساب و کتاب، از برخورد سیاسی و حزبی و سلیقه‌ای بپرهیزند.
همچنین باید به این مسأله توجه کنیم که وقتی در خانواده نظام، اختلاف نظر و دیدگاه که البته طبیعی است بروز می‌کند، نباید به واهمه افتاد، اما هنگامی که این اختلاف‌ها خدای ناکرده بخواهد ذره‌ای چهارچوب انقلاب را بلرزاند و دشمن را به وسوسه و در نهایت به دخالت وادارد، باید از منیت‌ها و خواست‌های فردی و گروهی و حتی حق شخصی و گروهی گذشت و مصلحت نظام را ـ که به تعبیر حضرت امام، مقدم بر هر چیز است ـ مورد توجه در مقام گفتار و کردار قرار داد.
شایسته است، فعالان سیاسی به طور خاص و مردم به طور عام، ابزار و وسیله‌ای برای سوءاستفاده بیگانگان قرار نگیرند. کارگزاران نظام با گسترش چتر انقلاب، باید با تعامل و تفاهم در راستای تقویت و تحکیم اعتماد بین مردم و حکومت حرکت کنند. بی گمان، با نگاه تک حزبی و انحصار مدیریت کشور در یک جریان خاص، وحدت ملی تقویت نمی‌شود، زیرا یکی از مهمترین مؤلفه‌های وحدت ملی و تقویت اعتماد عمومی مشارکت همه جریان‌ها، احزاب و گروه‌ها زیر چتر انقلاب و اندیشه‌های امام و رهبری است که می‌توان ظرفیت‌های عظیم قانون اساسی را عینیت بخشید و به منافع ملی حداکثری مورد نظر در چشم‌انداز بیست ساله دست یافت.
منبع: روزنامه ملت ما