بدون شک برگزاری اجلا‌س فدراسیون جهانی کوهنوردی رویدادی با تاثیرگذاری مثبت بر این فعالیت جمعی در ایران خواهد بود. فعالیت‌‌های دهه اخیر جامعه کوهنوردی ایران به‌ویژه در حوزه هیمالیانوردی جهان را متوجه تحولا‌ت این ورزش در کشور ما کرد.
به نوشته اعتماد ملی، علا‌وه بر آن تلا‌ش‌‌های انجام گرفته در گسترش کمی و کیفی آموزش‌‌ها و نیز زیرساخت‌‌های این ورزش به‌ویژه در حوزه صعود‌‌های ورزشی قابل تامل و توجه هستند. همه این تلا‌ش‌‌ها در 3 دهه گذشته نشان از روند رو به رشد این ورزش در ایران و به تبع آن ارتقای جایگاه کوهنوردی کشور در آسیا و جهان دارد. جایگاهی که بدون شک دستیابی به آن متاثر از تلا‌ش‌‌های بدنه جامعه کوهنوردی کشور است؛ در این میان نمی‌توان نقش فدراسیون کوهنوردی را نادیده گرفت.
شکی نیست که بر اساس ساختارهای ورزش نمایندگی تلا‌ش‌‌های جامعه کوهنوردی برعهده این تشکیلا‌ت بوده و هست؛ اما در کمال تعجب و بر خلا‌ف ساختارهای خردجمعی در حوزه ورزش که تشکل‌‌های ورزشی را <مردمي> طرح‌ریزی کرده است، فدراسیون کوهنوردی ایران در تمام دهههای گذشته کاملا <دولتي> اداره شده و هرگز آنگونه که باید و شاید امکان هدایت آن براساس ساختارهای متداول ورزشی فراهم نشده است.
انحصار کامل در این تشکیلا‌ت به‌گونه‌ای بوده است که در 30 سال گذشته مدیریت فدراسیون کوهنوردی در چرخه‌ای کاملا بسته و تنها با تغییرات بسیار اندک در افراد داخل گردونه به انجام رسیده و بر اساس اسناد و مدارک موجود هرگز اجازه تغییر ساختاری به نفع استقلال ورزش داده نشده است.
اینک باید روی نقش نظارتی فدراسیون جهانی بر تشکیلا‌ت کشوری متمرکز شد؛ رویداد اخیر در ایران خود می‌تواند نویدبخش تقویت این جنبه از حوزه‌‌های مختلف فعالیت این ساختار جهانی باشد. آنگونه که در تجربه مشابه فیفا با نظارت دقیق بر عملکرد فدراسیون فوتبال ایران موجب تحول ارزشمندی در ساختار اداری و قوانین آن شد؛ تحولی که اگرچه در کوتاه‌مدت نتایج مطلوبی از آن نمی‌توان انتظار داشت اما در بلندمدت اجرای صحیح قوانین مترقی موجود نتایج ارزشمندی به دنبال خواهد داشت.
انتظار می‌رود فدراسیون جهانی کوهنوردی با توجه به تلا‌ش‌‌های کوهنوردان ایران در دهههای اخیر و نیز مشکلا‌ت متعدد موجود در راه انعکاس واقعی فعالیت‌‌ها، حداقل‌‌های مورد انتظار در این بخش را برآورده کند؛ بازبینی قوانین و دستورالعمل‌‌ها و نیز نظارت بر اجرای اصولی قوانین، اصلی‌ترین گام در این راه خواهد بود.
البته نباید از جنبه بسیار مهم دیگری در تاخر فرهنگی کوهنوردی ایران نیز مغفول ماند که آن همان <خواب سنگين كوهنوردان> است. در حالی که جامعه کوهنوردی در خود احساس رخوت و سستی نمی‌کند و نگاهی به ضعف‌‌های بنیادی و ساختاری نداشته و شاید هم خود را واداشته تا نگاهی به آنها نداشته باشد چه انتظاری می‌توان از جامعه جهانی داشت؟!
نبود انگیزه و احساس نیاز نکردن در کوهنوردان برای پرداخت به این دسته از مسائل و به‌نوعی تسلیم وضع موجود بودن به‌نوعی نشان از مطلوبیت وضع کنونی دارد که بدون شک انعکاس آن در جامعه جهانی شاخصی بر رضایتمندی است؛ امری که به واقع چنین نیست.
انتخابات اخیر فدراسیون کوهنوردی در ایران و به تبع آن انتخابات استانی و نیز ساختار اداره مجامع عمومی همواره چه به لحاظ قوانین ضعیف و نادرست و چه به جهت تخلف از همان قوانین پراشتباه، نمونه‌ای است که در 3 دهه گذشته جامعه کوهنوردی کشور به دلا‌یل مختلف و البته غیرقابل توجیه با تمکین از آن خود نقش بسیار مهمی در استمرار کاستی موجود داشته است.
تشکل‌‌های مختلف کوهنوردی کشور ضمن تلا‌ش در جهت ارتقای تکنیک‌‌ها و تاکتیک‌‌های کوهنوردی و ارتقای دانش فنی بدون شک باید انرژی لا‌زم را برای اصلا‌ح ساختار اداره امور و ارتقای راهبردها صرف کنند. ارتباطات و اصول مدیریت در این فعالیت از روابط و دانش اجتماعی جامعه بسیار تاثیرپذیر بوده و حوزه‌‌های مختلفی در آن دخیل است که باید با یاری گرفتن از اندیشمندان و صاحب‌نظران این حوزه‌‌ها و به کار گرفتن جدیدترین دستاوردها نگاهی به اصلا‌ح و ارتقای ساختار و روابط جامعه کوهنوردی داشت.
نبود انگیزه برای تولید فکر، جامعه ما را تبدیل به مصرف‌کننده صرف کرده است. این نقص چه در حوزه ورزشی و چه در حوزه مدیریتی کوهنوردی به روشنی قابل مشاهده است. در بخش فناوری اندک کپی‌برداری‌‌های تولیدکنندگان با روند کنونی هرگز امکان کم کردن فاصله موجود با پیشتازان این صنعت را فراهم نخواهد کرد. در بخش مدیریتی نیز باور انحصار موجود از سوی جامعه گویی ذهن‌‌ها را فلج کرده و امکان تولید فهم و فکر را در این بخش از جامعه کوهنوردی گرفته است.
تشکل‌‌های کوهنوردی کشور به‌ویژه تشکل‌‌هایی که تلا‌ش در استقلال و فراگیری دارند به دلا‌یل مختلف، از جمله اشتغال به امور اجرایی و زودگذر هرگز امکان ایجاد <اتاق فكر> برای تولید راهبردهای اساسی فراهم نکرده‌اند.
برای تغییر وضعیت موجود ضمن آنکه باید مطالعات دقیق شناختی روی موضوع (کوهنوردی کشور) انجام گیرد و جمعی با ویژگی‌‌های لا‌زم برای تولید فهم و فکر گرد هم آیند تا راهبردهای کلا‌ن مرتبط را ارائه کنند لا‌زمه اصلی <خواست و ارتقاي سطح توقع> کوهنوردان کشور است.
به نوشته اعتماد ملی، علا‌وه بر آن تلا‌ش‌‌های انجام گرفته در گسترش کمی و کیفی آموزش‌‌ها و نیز زیرساخت‌‌های این ورزش به‌ویژه در حوزه صعود‌‌های ورزشی قابل تامل و توجه هستند. همه این تلا‌ش‌‌ها در 3 دهه گذشته نشان از روند رو به رشد این ورزش در ایران و به تبع آن ارتقای جایگاه کوهنوردی کشور در آسیا و جهان دارد. جایگاهی که بدون شک دستیابی به آن متاثر از تلا‌ش‌‌های بدنه جامعه کوهنوردی کشور است؛ در این میان نمی‌توان نقش فدراسیون کوهنوردی را نادیده گرفت.
شکی نیست که بر اساس ساختارهای ورزش نمایندگی تلا‌ش‌‌های جامعه کوهنوردی برعهده این تشکیلا‌ت بوده و هست؛ اما در کمال تعجب و بر خلا‌ف ساختارهای خردجمعی در حوزه ورزش که تشکل‌‌های ورزشی را <مردمي> طرح‌ریزی کرده است، فدراسیون کوهنوردی ایران در تمام دهههای گذشته کاملا <دولتي> اداره شده و هرگز آنگونه که باید و شاید امکان هدایت آن براساس ساختارهای متداول ورزشی فراهم نشده است.
انحصار کامل در این تشکیلا‌ت به‌گونه‌ای بوده است که در 30 سال گذشته مدیریت فدراسیون کوهنوردی در چرخه‌ای کاملا بسته و تنها با تغییرات بسیار اندک در افراد داخل گردونه به انجام رسیده و بر اساس اسناد و مدارک موجود هرگز اجازه تغییر ساختاری به نفع استقلال ورزش داده نشده است.
اینک باید روی نقش نظارتی فدراسیون جهانی بر تشکیلا‌ت کشوری متمرکز شد؛ رویداد اخیر در ایران خود می‌تواند نویدبخش تقویت این جنبه از حوزه‌‌های مختلف فعالیت این ساختار جهانی باشد. آنگونه که در تجربه مشابه فیفا با نظارت دقیق بر عملکرد فدراسیون فوتبال ایران موجب تحول ارزشمندی در ساختار اداری و قوانین آن شد؛ تحولی که اگرچه در کوتاه‌مدت نتایج مطلوبی از آن نمی‌توان انتظار داشت اما در بلندمدت اجرای صحیح قوانین مترقی موجود نتایج ارزشمندی به دنبال خواهد داشت.
انتظار می‌رود فدراسیون جهانی کوهنوردی با توجه به تلا‌ش‌‌های کوهنوردان ایران در دهههای اخیر و نیز مشکلا‌ت متعدد موجود در راه انعکاس واقعی فعالیت‌‌ها، حداقل‌‌های مورد انتظار در این بخش را برآورده کند؛ بازبینی قوانین و دستورالعمل‌‌ها و نیز نظارت بر اجرای اصولی قوانین، اصلی‌ترین گام در این راه خواهد بود.
البته نباید از جنبه بسیار مهم دیگری در تاخر فرهنگی کوهنوردی ایران نیز مغفول ماند که آن همان <خواب سنگين كوهنوردان> است. در حالی که جامعه کوهنوردی در خود احساس رخوت و سستی نمی‌کند و نگاهی به ضعف‌‌های بنیادی و ساختاری نداشته و شاید هم خود را واداشته تا نگاهی به آنها نداشته باشد چه انتظاری می‌توان از جامعه جهانی داشت؟!
نبود انگیزه و احساس نیاز نکردن در کوهنوردان برای پرداخت به این دسته از مسائل و به‌نوعی تسلیم وضع موجود بودن به‌نوعی نشان از مطلوبیت وضع کنونی دارد که بدون شک انعکاس آن در جامعه جهانی شاخصی بر رضایتمندی است؛ امری که به واقع چنین نیست.
انتخابات اخیر فدراسیون کوهنوردی در ایران و به تبع آن انتخابات استانی و نیز ساختار اداره مجامع عمومی همواره چه به لحاظ قوانین ضعیف و نادرست و چه به جهت تخلف از همان قوانین پراشتباه، نمونه‌ای است که در 3 دهه گذشته جامعه کوهنوردی کشور به دلا‌یل مختلف و البته غیرقابل توجیه با تمکین از آن خود نقش بسیار مهمی در استمرار کاستی موجود داشته است.
تشکل‌‌های مختلف کوهنوردی کشور ضمن تلا‌ش در جهت ارتقای تکنیک‌‌ها و تاکتیک‌‌های کوهنوردی و ارتقای دانش فنی بدون شک باید انرژی لا‌زم را برای اصلا‌ح ساختار اداره امور و ارتقای راهبردها صرف کنند. ارتباطات و اصول مدیریت در این فعالیت از روابط و دانش اجتماعی جامعه بسیار تاثیرپذیر بوده و حوزه‌‌های مختلفی در آن دخیل است که باید با یاری گرفتن از اندیشمندان و صاحب‌نظران این حوزه‌‌ها و به کار گرفتن جدیدترین دستاوردها نگاهی به اصلا‌ح و ارتقای ساختار و روابط جامعه کوهنوردی داشت.
نبود انگیزه برای تولید فکر، جامعه ما را تبدیل به مصرف‌کننده صرف کرده است. این نقص چه در حوزه ورزشی و چه در حوزه مدیریتی کوهنوردی به روشنی قابل مشاهده است. در بخش فناوری اندک کپی‌برداری‌‌های تولیدکنندگان با روند کنونی هرگز امکان کم کردن فاصله موجود با پیشتازان این صنعت را فراهم نخواهد کرد. در بخش مدیریتی نیز باور انحصار موجود از سوی جامعه گویی ذهن‌‌ها را فلج کرده و امکان تولید فهم و فکر را در این بخش از جامعه کوهنوردی گرفته است.
تشکل‌‌های کوهنوردی کشور به‌ویژه تشکل‌‌هایی که تلا‌ش در استقلال و فراگیری دارند به دلا‌یل مختلف، از جمله اشتغال به امور اجرایی و زودگذر هرگز امکان ایجاد <اتاق فكر> برای تولید راهبردهای اساسی فراهم نکرده‌اند.
برای تغییر وضعیت موجود ضمن آنکه باید مطالعات دقیق شناختی روی موضوع (کوهنوردی کشور) انجام گیرد و جمعی با ویژگی‌‌های لا‌زم برای تولید فهم و فکر گرد هم آیند تا راهبردهای کلا‌ن مرتبط را ارائه کنند لا‌زمه اصلی <خواست و ارتقاي سطح توقع> کوهنوردان کشور است.