اگر حافظه خیلی خوبی داشته باشید و بتوانید با فراموشی چند دقیقه‌ای دغدغه‌های روزانه به ذهن‌تان فشار بیاورید که آخرین باری که ایران میزبان مسابقات فوتبال قاره‌ای شده چه زمانی بوده احتمالا کار دشواری پیش‌رو خواهید داشت.
چرا که میزبانی‌مان از رقابت‌هایی آسیایی برمی‌گردد به سال 1976. زمانی که ورزش ایران پس از میزبانی در بازیهای آسیایی سال 1974 توانست با موافقت AFC، میزبانی جام ملتهای آسیا را در سال 1976 بگیرد. البته این تنها میزبانی ایران در جام ملت‌ها نبود. فوتبال ایران در سال 1968 هم در میان بی‌رغبتی کشورهای آسیایی توانست در ایران میزبان پنج کشور دیگر آسیایی باشد.
به گزارش ایسنا، با در نظر گرفتن وضعیت مذکور و با یک حساب سرانگشتی می‌رسیم به عدد سی و دو. این عدد نشان می‌دهد که سی و دو سال است، فوتبال پرمدعای ایران نتوانسته هیچ میزبانی را در آسیا بگیرد و این برای کشوری که به تازگی تیم نوجوانانش در آسیا قهرمان شده و فوتسال‌اش هم جزو هشت تیم برتر جهان است، قطعا یک امتیاز منفی به حساب میآید.
بی تردید در این شرایط گرفتن امتیاز میزبانی رقابت های متمرکز و رسمی فوتبال، حمایت و تلاش همه جانبه مسوولان کشور و ورزش و فدراسیون فوتبال را می طلبد.
محسن صفایی فراهانی، عضو کمیته اجرایی AFC اعتقاد دارد که گرفتن امتیاز میزبانی یک فرصت برای کشورها محسوب می‌شود و می‌گوید: «امروزه، کشورها تنها با هدف برگزاری مسابقات ورزشی به دنبال امتیاز میزبانی نیستند، بلکه امتیاز میزبانی را با اهداف ملی کشورشان عجین می‌دانند و بر این اساس برنامه‌ریزی می‌کنند. ما باید بدانیم ابتدا چه می‌خواهیم و سایر کشورها این اقدامات را برای رسیدن به چه اهدافی دنبال می‌کنند؟ متاسفانه، نه در جامعه ورزش و نه در سطح ملی کسی به دنبال گرفتن امتیاز میزبانی برای ایران نیست.»
وی می افزاید:«در این حال، شرایطی برای گرفتن میزبانی به وجود نمی‌آید و ما همچنان میزبان هیچ رقابتی نخواهیم بود. امروزه، میزبانی در یک رقابت تنگاتنگ بدست میآید. در کشور ما عزم ملی وجود ندارد ومسوولان به این مساله فکر نمی‌کنند. یقینا، گرفتن امتیاز میزبانی برای مسوولان ما دغدغه نیست که در طول سال‌های اخیر هیچ اقدامی نکردند تا از این فرصت استفاده کنند. اینجاست که باید دید چرا قطر با یک میلیون جمعیت میزبانی بازیهای آسیایی را می‌گیرد؟»
محمد خبیری، مسوول اجرایی طرح آسیا ویژن در ایران نیز با تایید اظهارات فراهانی تصریح می‌کند: «بی‌تردید، برای گرفتن میزبانی باید نگاه دور و استراتژیک داشته باشیم. تعجب می‌کنم، چرا هیچ گونه اقدام و چشم‌اندازی برای گرفتن میزبانی در میان مسوولان وجود ندارد. مسوولان سیاسی کشور باید از سازمان و فدراسیون فوتبال بخواهند تا با تشکیل کمیته‌ای برای گرفتن میزبانی ظرف5 تا 10سال آینده تلاش کنند؛چرا که ایران چیزی کمتر از سایر کشورها برای میزبانی ندارد.»
این استاد دانشگاه با بیان این که گرفتن میزبانی به عنوان یک دغدغه در ذهن مسوولان کشور نیست، بیان کرد:«این رویکرد مسوولان کشور به صلاح ورزش نیست. کشورهای دیگر با هزینه کردن زیاد تلاش می‌کنند، میزبانی بگیرند، در حالی که ما خواب هستیم! به این خیال این که فرش قرمز زیرپای ما می‌اندازند و تاج روی سرمان می‌گذارند! متاسفانه، هیچ وقت مسوولان از ما دعوت نکردند.»
بارها از رییس سازمان تربیت بدنی شنیدیم که ایران با زیرساخت‌هایی که در اختیار دارد، حتی توانایی میزبان بازیهای المپیک را دارد. در حالی که یکی از عمده مشکلات ما در بحث گرفتن میزبانی مسابقات متمرکز فوتبال، استاندارد نبودن استادیوم‌هاست.
اکنون با گذشت بیش از سه دهه از ساخت مجموعه ورزشی آزادی، هیچ مجموعه‌ی دیگری در کشور وجود ندارد که از نظر کمیت و کیفیت با آن برابری کند. قطعا، در این شرایط ما نمی‌توانیم با اکتفا به یک ورزشگاه مسابقات متمرکزی را برگزار کنیم و برای این امر به سه تا چهاراستادیوم مجهز فوتبال نیاز داریم.
صفایی فراهانی عضو کمیته فوتبال فیفا با تاکید بر این که شرایط گرفتن میزبانی نسبت به قبل تغییرات بسیاری کرده است، می‌افزاید:«اکنون وضعیت با 30 سال قبل تفاوت کرده است. امروز 16 تیم در مسابقات حاضر می‌شوند در حالی که تا 30 سال گذشته ما میزبان 5 تیم بودیم. میزبانی ایران در سال 1968 در حد حضور 5 کشور بود. امروز فیفا و AFC به دنبال هتل‌های 5 ستاره و وضعیت مطلوب در استادیوم ها هستند. آن زمان که ایران میزبانی جام ملتهای آسیا را داشت، می‌توانست مسابقات را در ورزشگاه امجدیه برگزار کند؛ ولی اکنون این ورزشگاه از رده خارج است. اکنون، فیفا وAFC طبق کیفیت استادیوم ها،رنگ چمن، صاف بودن زمین، شماره‌بندی صندلی‌ها، اتاق داوران، اتاق دوپینگ، اتاق تلویزیون، گزارشگر و مفسر به کشورها امتیاز میزبانی می دهد.»
خبیری با بیان این که ایران سابقه خوبی در AFC برای میزبانی مسابقات فوتبال ندارد، خاطرنشان می‌کند: «در زمان صفایی فراهانی 2 بار میزبان مسابقات جام باشگاه‌های آسیا بودیم. در سال 82 در فینال این مسابقات باران شدیدی گرفت و همه ضعف‌های ما روی دایره ریخت. ما به جای این که نقاط قوت خودمان را نشان دهیم، اشکالات خودمان را در بحث زیر ساخت به رخ AFC کشیدیم. خوشبختانه، وضعیت استادیوم آزادی نسبت به قبل خیلی بهتر شده است، ولی هنوز هم حداقل‌های لازم را برای میزبانی ندارد. زیر ساخت‌های ما سال به سال افت می‌کند، به طوری که AFC به ایران حتی برای مسابقات مقدماتی باشگاهی ایراد می‌گیرد و استادیوم‌های فوتبال ما را تایید نمی‌کند، دیگر چه برسد به جام ملتهای آسیا! ضعف‌های ما در برگزاری این مسابقات، خاطره خوبی را در بحث میزبانی از ایران برای AFC به جا نگذاشته است.»
یکی دیگر از مقدمات گرفتن میزبانی، داشتن ارتباطات قوی با AFC و حمایت دولت‌مردان از این مهم است. برخی کارشناسان فوتبال معتقدند با تغییراتی که در فدراسیون ایران صورت گرفته، چهار تا پنج سال فرصت نیاز است تا دوباره ارتباطات قوی شکل بگیرد.
خبیری در این زمینه اعتقاد دارد:«وقتی ایران به همراه چین و تایلند در جمع گزینه‌های نهایی میزبانی جام ملتهای سال 2004 قرار گرفت، آن جا فقط لابی فوتبالی نبود و چین به کمک مسوولان ارشد سیاسی‌اش، امکان میزبانی را از ایران گرفت. در سال 1996 نیز "رفیق حریری" نخست وزیر لبنان طی نامه‌ای به AFC اعلام کرد که لبنان همه گونه همکاری را در بحث برگزاری مسابقات جام ملتهای سال 2000 خواهد کرد.»
وی اظهار می‌کند که امروز باید، سیاست درگیر مسائل مربوط به گرفتن میزبانی شود. در حالی که در سال 2004 فقط فدراسیون فوتبال درگیر بود و هیچ مسوولی در این زمینه از ما حمایت نکرد. متاسفانه، ایران به ناچار به نفع چین کنار کشید و قول دریافت میزبانی را در سال 2007 از AFC گرفت.
صفایی فراهانی، عضو کمیته لیگ حرفه‌ای AFC نیز می‌افزاید:«در زمان فعالیتم در فدراسیون فوتبال، قول مسابقات جام جهانی فوتسال و جام ملتهای سال 2007 را گرفتیم؛ ولی، نفرات بعد از من به این مساله علاقه‌ای نشان ندادند و میزبانی برای ایران منتفی شد. با این برخورد مسوولان فدراسیون فوتبال، موقعیت های خودمان را در سطح آسیا و جهان از دست می‌دهیم. در این شرایط است که کشورهایی مثل چین تایپه بعد از کنار رفتن ایران میزبانی جام جهانی فوتسال را می‌گیرند و رخ دادن این اتفاق، یعنی رفتن فوتبال ایران به حاشیه و انزوا!»
با این تفاسیر، مسوولان فوتبال ایران و دولت‌مردان تا کی بی توجه از کنار این مساله خواهند گذشت؟
چرا که میزبانی‌مان از رقابت‌هایی آسیایی برمی‌گردد به سال 1976. زمانی که ورزش ایران پس از میزبانی در بازیهای آسیایی سال 1974 توانست با موافقت AFC، میزبانی جام ملتهای آسیا را در سال 1976 بگیرد. البته این تنها میزبانی ایران در جام ملت‌ها نبود. فوتبال ایران در سال 1968 هم در میان بی‌رغبتی کشورهای آسیایی توانست در ایران میزبان پنج کشور دیگر آسیایی باشد.
به گزارش ایسنا، با در نظر گرفتن وضعیت مذکور و با یک حساب سرانگشتی می‌رسیم به عدد سی و دو. این عدد نشان می‌دهد که سی و دو سال است، فوتبال پرمدعای ایران نتوانسته هیچ میزبانی را در آسیا بگیرد و این برای کشوری که به تازگی تیم نوجوانانش در آسیا قهرمان شده و فوتسال‌اش هم جزو هشت تیم برتر جهان است، قطعا یک امتیاز منفی به حساب میآید.
بی تردید در این شرایط گرفتن امتیاز میزبانی رقابت های متمرکز و رسمی فوتبال، حمایت و تلاش همه جانبه مسوولان کشور و ورزش و فدراسیون فوتبال را می طلبد.
محسن صفایی فراهانی، عضو کمیته اجرایی AFC اعتقاد دارد که گرفتن امتیاز میزبانی یک فرصت برای کشورها محسوب می‌شود و می‌گوید: «امروزه، کشورها تنها با هدف برگزاری مسابقات ورزشی به دنبال امتیاز میزبانی نیستند، بلکه امتیاز میزبانی را با اهداف ملی کشورشان عجین می‌دانند و بر این اساس برنامه‌ریزی می‌کنند. ما باید بدانیم ابتدا چه می‌خواهیم و سایر کشورها این اقدامات را برای رسیدن به چه اهدافی دنبال می‌کنند؟ متاسفانه، نه در جامعه ورزش و نه در سطح ملی کسی به دنبال گرفتن امتیاز میزبانی برای ایران نیست.»
وی می افزاید:«در این حال، شرایطی برای گرفتن میزبانی به وجود نمی‌آید و ما همچنان میزبان هیچ رقابتی نخواهیم بود. امروزه، میزبانی در یک رقابت تنگاتنگ بدست میآید. در کشور ما عزم ملی وجود ندارد ومسوولان به این مساله فکر نمی‌کنند. یقینا، گرفتن امتیاز میزبانی برای مسوولان ما دغدغه نیست که در طول سال‌های اخیر هیچ اقدامی نکردند تا از این فرصت استفاده کنند. اینجاست که باید دید چرا قطر با یک میلیون جمعیت میزبانی بازیهای آسیایی را می‌گیرد؟»
محمد خبیری، مسوول اجرایی طرح آسیا ویژن در ایران نیز با تایید اظهارات فراهانی تصریح می‌کند: «بی‌تردید، برای گرفتن میزبانی باید نگاه دور و استراتژیک داشته باشیم. تعجب می‌کنم، چرا هیچ گونه اقدام و چشم‌اندازی برای گرفتن میزبانی در میان مسوولان وجود ندارد. مسوولان سیاسی کشور باید از سازمان و فدراسیون فوتبال بخواهند تا با تشکیل کمیته‌ای برای گرفتن میزبانی ظرف5 تا 10سال آینده تلاش کنند؛چرا که ایران چیزی کمتر از سایر کشورها برای میزبانی ندارد.»
این استاد دانشگاه با بیان این که گرفتن میزبانی به عنوان یک دغدغه در ذهن مسوولان کشور نیست، بیان کرد:«این رویکرد مسوولان کشور به صلاح ورزش نیست. کشورهای دیگر با هزینه کردن زیاد تلاش می‌کنند، میزبانی بگیرند، در حالی که ما خواب هستیم! به این خیال این که فرش قرمز زیرپای ما می‌اندازند و تاج روی سرمان می‌گذارند! متاسفانه، هیچ وقت مسوولان از ما دعوت نکردند.»
بارها از رییس سازمان تربیت بدنی شنیدیم که ایران با زیرساخت‌هایی که در اختیار دارد، حتی توانایی میزبان بازیهای المپیک را دارد. در حالی که یکی از عمده مشکلات ما در بحث گرفتن میزبانی مسابقات متمرکز فوتبال، استاندارد نبودن استادیوم‌هاست.
اکنون با گذشت بیش از سه دهه از ساخت مجموعه ورزشی آزادی، هیچ مجموعه‌ی دیگری در کشور وجود ندارد که از نظر کمیت و کیفیت با آن برابری کند. قطعا، در این شرایط ما نمی‌توانیم با اکتفا به یک ورزشگاه مسابقات متمرکزی را برگزار کنیم و برای این امر به سه تا چهاراستادیوم مجهز فوتبال نیاز داریم.
صفایی فراهانی عضو کمیته فوتبال فیفا با تاکید بر این که شرایط گرفتن میزبانی نسبت به قبل تغییرات بسیاری کرده است، می‌افزاید:«اکنون وضعیت با 30 سال قبل تفاوت کرده است. امروز 16 تیم در مسابقات حاضر می‌شوند در حالی که تا 30 سال گذشته ما میزبان 5 تیم بودیم. میزبانی ایران در سال 1968 در حد حضور 5 کشور بود. امروز فیفا و AFC به دنبال هتل‌های 5 ستاره و وضعیت مطلوب در استادیوم ها هستند. آن زمان که ایران میزبانی جام ملتهای آسیا را داشت، می‌توانست مسابقات را در ورزشگاه امجدیه برگزار کند؛ ولی اکنون این ورزشگاه از رده خارج است. اکنون، فیفا وAFC طبق کیفیت استادیوم ها،رنگ چمن، صاف بودن زمین، شماره‌بندی صندلی‌ها، اتاق داوران، اتاق دوپینگ، اتاق تلویزیون، گزارشگر و مفسر به کشورها امتیاز میزبانی می دهد.»
خبیری با بیان این که ایران سابقه خوبی در AFC برای میزبانی مسابقات فوتبال ندارد، خاطرنشان می‌کند: «در زمان صفایی فراهانی 2 بار میزبان مسابقات جام باشگاه‌های آسیا بودیم. در سال 82 در فینال این مسابقات باران شدیدی گرفت و همه ضعف‌های ما روی دایره ریخت. ما به جای این که نقاط قوت خودمان را نشان دهیم، اشکالات خودمان را در بحث زیر ساخت به رخ AFC کشیدیم. خوشبختانه، وضعیت استادیوم آزادی نسبت به قبل خیلی بهتر شده است، ولی هنوز هم حداقل‌های لازم را برای میزبانی ندارد. زیر ساخت‌های ما سال به سال افت می‌کند، به طوری که AFC به ایران حتی برای مسابقات مقدماتی باشگاهی ایراد می‌گیرد و استادیوم‌های فوتبال ما را تایید نمی‌کند، دیگر چه برسد به جام ملتهای آسیا! ضعف‌های ما در برگزاری این مسابقات، خاطره خوبی را در بحث میزبانی از ایران برای AFC به جا نگذاشته است.»
یکی دیگر از مقدمات گرفتن میزبانی، داشتن ارتباطات قوی با AFC و حمایت دولت‌مردان از این مهم است. برخی کارشناسان فوتبال معتقدند با تغییراتی که در فدراسیون ایران صورت گرفته، چهار تا پنج سال فرصت نیاز است تا دوباره ارتباطات قوی شکل بگیرد.
خبیری در این زمینه اعتقاد دارد:«وقتی ایران به همراه چین و تایلند در جمع گزینه‌های نهایی میزبانی جام ملتهای سال 2004 قرار گرفت، آن جا فقط لابی فوتبالی نبود و چین به کمک مسوولان ارشد سیاسی‌اش، امکان میزبانی را از ایران گرفت. در سال 1996 نیز "رفیق حریری" نخست وزیر لبنان طی نامه‌ای به AFC اعلام کرد که لبنان همه گونه همکاری را در بحث برگزاری مسابقات جام ملتهای سال 2000 خواهد کرد.»
وی اظهار می‌کند که امروز باید، سیاست درگیر مسائل مربوط به گرفتن میزبانی شود. در حالی که در سال 2004 فقط فدراسیون فوتبال درگیر بود و هیچ مسوولی در این زمینه از ما حمایت نکرد. متاسفانه، ایران به ناچار به نفع چین کنار کشید و قول دریافت میزبانی را در سال 2007 از AFC گرفت.
صفایی فراهانی، عضو کمیته لیگ حرفه‌ای AFC نیز می‌افزاید:«در زمان فعالیتم در فدراسیون فوتبال، قول مسابقات جام جهانی فوتسال و جام ملتهای سال 2007 را گرفتیم؛ ولی، نفرات بعد از من به این مساله علاقه‌ای نشان ندادند و میزبانی برای ایران منتفی شد. با این برخورد مسوولان فدراسیون فوتبال، موقعیت های خودمان را در سطح آسیا و جهان از دست می‌دهیم. در این شرایط است که کشورهایی مثل چین تایپه بعد از کنار رفتن ایران میزبانی جام جهانی فوتسال را می‌گیرند و رخ دادن این اتفاق، یعنی رفتن فوتبال ایران به حاشیه و انزوا!»
با این تفاسیر، مسوولان فوتبال ایران و دولت‌مردان تا کی بی توجه از کنار این مساله خواهند گذشت؟