با ابلاغ مصوبه شورای عالی سلامت و امنیت غذا مبنی بر جایگزین شدن کشمش و خرما یا توت به جای قند و شکر در ادارات دولتی، ابتکاراتی در زمینه ترغیب مردم به استفاده از این کالاهای جایگزین از سوی تولیدکنندگان محصولات کشاورزی و صنایع تبدیلی صورت پذیرفته و این ابتکارات تا حدی نیز قرین توفیق بوده‌اند به گونه‌ای که بخشی از تقاضای بازار (حداقل تقاضای ادارات دولتی) به این محصولات معطوف گردیده است. برای مثال اکنون خرماهای خشک شده در ابعاد حبه قند یا خرماهای بدون هسته با روکش کاکائویی در بازار به وفور یافت می‌شوند که قطعاً این محصولات دارای فایده بیشتری نسبت به قند مصرفی می‌باشند (اگر بتوان برای قند مصرفی فایده‌ای نیز در نظر گرفت).
نکته‌ای که به نظرم جالب توجه آمد این است که جایگزین‌های قند صرفاً محدود به خرما و کشمش و توت نبوده و مواد غذایی دیگری از جمله عسل نیز می‌توانند به عنوان یک جانشین سالم تلقی گردند. برای مثال می‌توان عسل را در کپسول‌هایی مشابه کپسول‌های ویتامین A و یا با پوشش موم و یا به صورت پاستیل عرضه نمود که البته آنچه مهم است، جایگزین شدن عسل به جای قند می‌باشد و نحوه پوشش آن، موضوعی است که قطعاً کارشناسان تغذیه راه‌حل مناسبی برای آن پیشنهاد خواهند کرد.
در صورتی که این ایده از سوی شرکت‌های خوشنام و باسابقه‌ای همچون «نان رضوی» یا شرکت «مینو» و امثالهم اجرایی شود و البته دولت نیز با حمایت مؤثر خود به صورت خرید تضمینی برای مصرف چند ماهه ادارات کشور از آنها حمایت نماید، می‌توان امیدوار بود که در آینده ای نه چندان دور، این محصول در منازل نیز مورد استفاده عموم قرار گرفته و مصرف قند تا حد زیادی کاهش یابد.
حمایت دولت از تولیدکنندگان باید موقتی و برای یک دوره کوتاه (حداکثر یک سال) باشد و بعد از آن تولیدکنندگان بسته به تقاضای بازار و ابتکارات خود در خصوص تولید یا قطع تولید تصمیم خواهند گرفت.
این ایده علاوه بر پیشبرد اهداف سلامت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور در ایجاد اشتغال و رونق پیشه کندوداری نیز مؤثر بوده و چه بسا محصول ارائه شده و مشتقات آن، بازارهایی در خارج از کشور نیز برای خود بیابند.
گفتنی است، اصلی‌ترین محدودیت پیش روی اجرای این طرح، قیمت بالاتر این محصول نسبت به قند و شکر است که در صورت حمایت دولت و آشکار شدن منافع آن برای عموم و سازگار شدن ذائقه‌ها با این محصول، بعداً تولید آن بدون حمایت دولت نیز میسر خواهد گردید.
محمد کشوریان مقدم ـ کارشناس اقتصاد
نکته‌ای که به نظرم جالب توجه آمد این است که جایگزین‌های قند صرفاً محدود به خرما و کشمش و توت نبوده و مواد غذایی دیگری از جمله عسل نیز می‌توانند به عنوان یک جانشین سالم تلقی گردند. برای مثال می‌توان عسل را در کپسول‌هایی مشابه کپسول‌های ویتامین A و یا با پوشش موم و یا به صورت پاستیل عرضه نمود که البته آنچه مهم است، جایگزین شدن عسل به جای قند می‌باشد و نحوه پوشش آن، موضوعی است که قطعاً کارشناسان تغذیه راه‌حل مناسبی برای آن پیشنهاد خواهند کرد.
در صورتی که این ایده از سوی شرکت‌های خوشنام و باسابقه‌ای همچون «نان رضوی» یا شرکت «مینو» و امثالهم اجرایی شود و البته دولت نیز با حمایت مؤثر خود به صورت خرید تضمینی برای مصرف چند ماهه ادارات کشور از آنها حمایت نماید، می‌توان امیدوار بود که در آینده ای نه چندان دور، این محصول در منازل نیز مورد استفاده عموم قرار گرفته و مصرف قند تا حد زیادی کاهش یابد.
حمایت دولت از تولیدکنندگان باید موقتی و برای یک دوره کوتاه (حداکثر یک سال) باشد و بعد از آن تولیدکنندگان بسته به تقاضای بازار و ابتکارات خود در خصوص تولید یا قطع تولید تصمیم خواهند گرفت.
این ایده علاوه بر پیشبرد اهداف سلامت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور در ایجاد اشتغال و رونق پیشه کندوداری نیز مؤثر بوده و چه بسا محصول ارائه شده و مشتقات آن، بازارهایی در خارج از کشور نیز برای خود بیابند.
گفتنی است، اصلی‌ترین محدودیت پیش روی اجرای این طرح، قیمت بالاتر این محصول نسبت به قند و شکر است که در صورت حمایت دولت و آشکار شدن منافع آن برای عموم و سازگار شدن ذائقه‌ها با این محصول، بعداً تولید آن بدون حمایت دولت نیز میسر خواهد گردید.
محمد کشوریان مقدم ـ کارشناس اقتصاد