از پایه‌های اساسی فوتبال هر کشور عناصری هستند که برای فوتبال می‌اندیشند و تصمیم می‌گیرند. وقتی مدیران فوتبال در راس یک باشگاه قرار می‌گیرند چه این باشگاه خصوصی باشد چه دولتی، آن مدیرعامل وظایف خاصی دارد. اگر این وظایف را طبقه‌بندی و تقسیم کنیم می‌بینیم که کارهای مدیرعامل به چهار بخش تقسیم می‌شود. نظرات مدیرعامل مستقیما در اتفاقاتی که در زمین مسابقه می‌افتد تاثیرگذار است. درنظر اول مدیرعامل‌مسئول هزینه‌های عمومی بودجه‌ای است‌که در اختیارش گذاشته می‌شود.
او باید این بودجه را در قالب چهار بخش مربی، امکانات،بازیکن و برنامه‌های حاشیه‌ای تقسیم‌بندی کند. اگر این مدیرعامل تحصیلاتش در ارتباط با ورزش و فوتبال نباشد و تجربیات قبلی‌اش هم ارتباطی به چهار بخشی که ذکر شد نداشته باشد و در یک کلام از خانواده فوتبال نباشد، کار به مشکل برمی‌خورد. او ناچار است در بخشی که به مدیریت مربوط است فردی را بیاورد که به مدیریت ورزشی آشناست. جایی که به شناخت و دانش مربیان بازمی‌گردد، کسی را استخدام می‌کند که این کار را برایش انجام دهد و همین طور در جذب بازیکن افرادی را می‌آورد که در این کار آشنا باشند.
بنابراین در این چهار بخش به دلیل کمبودهایی که دارد، افراد جدیدی را به کار اضافه می‌کند و حالا کادر مدیریتی باشگاه از یک نفر به 5 نفر می‌رسد. این در حالی است که با وجود اینکه تعداد افراد تصمیم‌گیرنده زیاد شده‌اند، هنوز وارد انتخاب بازیکن نشده‌ایم. فردی که مسئول آوردن بازیکن است به تنهایی نمی‌تواند این کار را انجام دهد و دوباره او هم افراد دیگری را با خود به باشگاه می‌آورد. در نتیجه افرادی که در گرفتن بازیکن دخیل می‌شوند، به فردی که آنها را به باشگاه می‌آورد، می‌گویند برای ما هم از این موضوع درصدی کنار بگذار و این طور می‌شود که پروسه انتخاب بازیکن به مشکل برمی‌خورد. با توجه به شرایطی که گفتم در پروسه انتخاب بازیکن منافع شخصی، نداشتن دید تخصصی و عدم آشنایی با مسائل فنی باعث می‌شود که واسطه‌ها بازیکنان خارجی زیادی‌را به باشگاه‌ها بیاورند. خود من بازیکنی را می‌شناسم که فصل گذشته دروازه‌بان یکی از تیم‌های لیگ یکی بود. او به من می‌گفت قبل از اینکه به فوتبال ایران بیاید، آشپز بوده است. در این چند سال بازیکنان خارجی زیادی به فوتبال ایران آمده‌اند و رفته‌اند اما بعضی از آنها وقتی به ایران آمده‌اند تازه فوتبال یاد گرفتند و مطرح شدند. مثلا جانواریو وقتی در فولاد بود و با این تیم در دسته یک بازی می‌کرد، مثل امروز خوب بازی نمی‌کرد اما کم‌کم به یک فوتبالیست عالی تبدیل شد. از آنسو بعضی از این فوتبالیست‌های خارجی هم با آمدن به فوتبال ما و به دلیل سن بالایی که داشتند، خراب شدند. سازمان لیگ اخیرا قانونی را تصویب کرده که بر اساس آن بازیکنان خارجی باید یا در تیم ملی یا در لیگ دسته یک کشور خود حاضر بوده باشند. این راهکار به نظر کامل و قانونی می‌آید اما تنها در ظاهر اینطور است و راه‌های فرار زیادی در آن وجود دارد. واسطه‌ها در این میان نقش مهمی بازی می‌کنند اما خود آنها هم معلولند و علت اصلی مدیران رده بالایی هستند که برای باشگاه‌ها تصمیم‌گیری می‌کنند.