در نگاه اول هیچ ارتباطی میان دو دنیای سینما و ورزش دیده نمی شود، اما صنعت سینما همیشه از مضمون ورزشی بهره گرفته است.
به نوشته اعتماد، ورزشکاران رشته های مختلف ایده های خوبی برای تولید فیلم های سینمایی در اختیار فیلمسازان قرار می دهند.در سینمای ایران فیلم های ورزشی به مفهوم رایج آن در دنیا زیاد تولید نشده است و شخصیت های ورزشکار که عمدتاً هم از قشر فوتبالیست هستند در طول قصه با مسائل و مشکلاتی روبه رو می شوند که خیلی هم ورزشی نیستند.
در حقیقت ورزشکار بودن شخصیت اصلی یا گنجاندن سکانس هایی با موضوعیت ورزش و مسابقه در فیلم بهانه یی است برای خلق حادثه و هیجان، اما شاید بزرگ ترین مشکل سینمای ایران در تولید فیلم های ورزشی ناشی از موفق نبودن فیلمسازان در تلفیق مایه های دراماتیک و قواعد سینمایی با جذابیت های ورزش باشد. در سینمای ایران تهیه کننده ها بیشتر تمایل دارند آثاری را بسازند که به تجربه دریافته اند در گیشه موفق می شود و بازده اقتصادی دارد.
تا حد زیادی پس از موفقیت های تیم فوتبال ایران در عرصه های بین المللی تهیه کننده ها احساس کردند علاقه مردم به فوتبال می تواند باعث فروش فیلم های تلفیقی شود.
حضور فوتبالیست های تیم های پرسپولیس و استقلال در فیلم ها به قصد جذب مخاطب اتفاق افتاد، اما با شکست این فیلم ها در گیشه جریان تولید فیلم های ورزشی متوقف شد. با وجود شباهت هایی میان سینما و تلویزیون تجربه نشان داده مردم ترجیح می دهند فوتبال و ستارگان آن را در تلویزیون و استادیوم ببینند، نه در سینما، از دیدن فیلم در تلویزیون و سینما لذت می برند و تمایلی به حضور ستارگان ورزش در سینما ندارند.
تداخل دو عرصه جذاب ورزش و سینما برای تماشاگران پذیرفتنی نیست. پس از تجربه های گوناگون کارگردانان در طول دو دهه اخیر در زمینه تلفیق ورزش(بالاخص فوتبال) و سینما و همچنین استفاده از جذابیت های بصری ستارگان فوتبالی در برخی سکانس ها(چه مربوط و چه نامربوط) مسعود ده نمکی کارگردان جنجالی و بحث برانگیزی که فیلم «اخراجی ها» با به همراه داشتن نام او به عنوان کارگردان سال گذشته سوژه بسیاری از نقدهای سینمایی بود، در ادامه تولید اخراجی های 2 با گنجاندن سکانسی در فیلمنامه که صحنه هایی از مسابقه فوتبال میان اخراجی های ایرانی و سربازان عراقی را به تصویر می کشد، قصد دارد با استفاده از حضور چهره های سرشناس فوتبال مانند علی پروین، امیر قلعه نویی، علیرضا نیکبخت واحدی و... به جذابیت های فیلم بیفزاید.
این در حالی است که چگونگی استفاده از این چهره ها در فیلمی که تم دفاع مقدس و جنگ دارد بسیار اهمیت دارد و شاید بتوان این ایده را به نوعی مشاوره دادن فنی و حرفه یی تر نشان دادن مسابقه یی دانست که با توجه به روند موضوع فیلم قاعدتاً نباید افت محسوسی نسبت به سایر سکانس ها داشته باشد.
سینمای ایران در حوزه فیلم های ورزشی هرگز به اندازه برخی ژانرهای دیگر نظیر اجتماعی، کمدی، دفاع مقدس و جنگ، خانواده و... دارای آثار قابل توجه نبوده و معدود تجربه های این عرصه هم از لحاظ تجاری و ماندگاری نتوانسته اند به جایگاهی مطمئن برسند.
شواهد نشان می دهد فیلمسازان ایرانی هرگز در نمایش علاقه ایرانی ها به ورزش هایی غیر از فوتبال که برخی ریشه در تاریخ و سنت های ایرانی دارند، موفق نبوده اند.گالان، جوانمرد، حریف دل، صعود، یاس های وحشی و هدف اصلی نمونه هایی دیگر از این تولیدات نه چندان آبرومندانه اند که در آن بعضی از بازیکنان شناخته شده مقابل دوربین رفتند که نه تنها رکورد فروش را نشکستند بلکه جریان ساخت فیلم با حضور بازیکنان فوتبال را هم قطع کردند.
فوتبالیست های علی اکبر ثقفی و مثلث آبی صابر رهبر هم حاصل موجی فوتبالی بود که در اواخر دهه 70 تمام جامعه را فراگرفت.ثقفی در فوتبالیست ها تعدادی از ورزشکاران معروف مانند علی پروین، افشین پیروانی و حمید استیلی را در کنار چند بازیگر نوجوان قرار داد تا این علاقه مندان بتوانند به عضویت تیم منتخب فوتبال نوجوانان دربیایند.
سابقه تولید و نمایش فیلم های ورزشی حداقل در سینمای بعد از انقلاب اثبات می کند این جریان نه در جذب مخاطب و رسیدن به فروش بالا موفق بوده نه در همراه کردن جماعت منتقد و مخاطبان جدی و پیگیر سینما.
اینکه مسعود ده نمکی با این گریز و سکانس ورزشی اش در اخراجی های 2 که نمونه اول آن توانست رکورد فروش را در سینمای ایران بشکند، چقدر می تواند به جذب مخاطب و هیجان انگیزتر کردن فیلم جدیدش کمک کند چیزی است که در ادامه و اکران آن مشخص می شود. اگرچه ظاهراً جذابیت های فیلم در روایتی متفاوت از فیلم دفاع مقدس آنقدرها هست که بار دیگر مخاطبان کنجکاو را به سالن های سینما بکشاند تا پای ساخته جدید مسعود ده نمکی بنشینند.
به نوشته اعتماد، ورزشکاران رشته های مختلف ایده های خوبی برای تولید فیلم های سینمایی در اختیار فیلمسازان قرار می دهند.در سینمای ایران فیلم های ورزشی به مفهوم رایج آن در دنیا زیاد تولید نشده است و شخصیت های ورزشکار که عمدتاً هم از قشر فوتبالیست هستند در طول قصه با مسائل و مشکلاتی روبه رو می شوند که خیلی هم ورزشی نیستند.
در حقیقت ورزشکار بودن شخصیت اصلی یا گنجاندن سکانس هایی با موضوعیت ورزش و مسابقه در فیلم بهانه یی است برای خلق حادثه و هیجان، اما شاید بزرگ ترین مشکل سینمای ایران در تولید فیلم های ورزشی ناشی از موفق نبودن فیلمسازان در تلفیق مایه های دراماتیک و قواعد سینمایی با جذابیت های ورزش باشد. در سینمای ایران تهیه کننده ها بیشتر تمایل دارند آثاری را بسازند که به تجربه دریافته اند در گیشه موفق می شود و بازده اقتصادی دارد.
تا حد زیادی پس از موفقیت های تیم فوتبال ایران در عرصه های بین المللی تهیه کننده ها احساس کردند علاقه مردم به فوتبال می تواند باعث فروش فیلم های تلفیقی شود.
حضور فوتبالیست های تیم های پرسپولیس و استقلال در فیلم ها به قصد جذب مخاطب اتفاق افتاد، اما با شکست این فیلم ها در گیشه جریان تولید فیلم های ورزشی متوقف شد. با وجود شباهت هایی میان سینما و تلویزیون تجربه نشان داده مردم ترجیح می دهند فوتبال و ستارگان آن را در تلویزیون و استادیوم ببینند، نه در سینما، از دیدن فیلم در تلویزیون و سینما لذت می برند و تمایلی به حضور ستارگان ورزش در سینما ندارند.
تداخل دو عرصه جذاب ورزش و سینما برای تماشاگران پذیرفتنی نیست. پس از تجربه های گوناگون کارگردانان در طول دو دهه اخیر در زمینه تلفیق ورزش(بالاخص فوتبال) و سینما و همچنین استفاده از جذابیت های بصری ستارگان فوتبالی در برخی سکانس ها(چه مربوط و چه نامربوط) مسعود ده نمکی کارگردان جنجالی و بحث برانگیزی که فیلم «اخراجی ها» با به همراه داشتن نام او به عنوان کارگردان سال گذشته سوژه بسیاری از نقدهای سینمایی بود، در ادامه تولید اخراجی های 2 با گنجاندن سکانسی در فیلمنامه که صحنه هایی از مسابقه فوتبال میان اخراجی های ایرانی و سربازان عراقی را به تصویر می کشد، قصد دارد با استفاده از حضور چهره های سرشناس فوتبال مانند علی پروین، امیر قلعه نویی، علیرضا نیکبخت واحدی و... به جذابیت های فیلم بیفزاید.
این در حالی است که چگونگی استفاده از این چهره ها در فیلمی که تم دفاع مقدس و جنگ دارد بسیار اهمیت دارد و شاید بتوان این ایده را به نوعی مشاوره دادن فنی و حرفه یی تر نشان دادن مسابقه یی دانست که با توجه به روند موضوع فیلم قاعدتاً نباید افت محسوسی نسبت به سایر سکانس ها داشته باشد.
سینمای ایران در حوزه فیلم های ورزشی هرگز به اندازه برخی ژانرهای دیگر نظیر اجتماعی، کمدی، دفاع مقدس و جنگ، خانواده و... دارای آثار قابل توجه نبوده و معدود تجربه های این عرصه هم از لحاظ تجاری و ماندگاری نتوانسته اند به جایگاهی مطمئن برسند.
شواهد نشان می دهد فیلمسازان ایرانی هرگز در نمایش علاقه ایرانی ها به ورزش هایی غیر از فوتبال که برخی ریشه در تاریخ و سنت های ایرانی دارند، موفق نبوده اند.گالان، جوانمرد، حریف دل، صعود، یاس های وحشی و هدف اصلی نمونه هایی دیگر از این تولیدات نه چندان آبرومندانه اند که در آن بعضی از بازیکنان شناخته شده مقابل دوربین رفتند که نه تنها رکورد فروش را نشکستند بلکه جریان ساخت فیلم با حضور بازیکنان فوتبال را هم قطع کردند.
فوتبالیست های علی اکبر ثقفی و مثلث آبی صابر رهبر هم حاصل موجی فوتبالی بود که در اواخر دهه 70 تمام جامعه را فراگرفت.ثقفی در فوتبالیست ها تعدادی از ورزشکاران معروف مانند علی پروین، افشین پیروانی و حمید استیلی را در کنار چند بازیگر نوجوان قرار داد تا این علاقه مندان بتوانند به عضویت تیم منتخب فوتبال نوجوانان دربیایند.
سابقه تولید و نمایش فیلم های ورزشی حداقل در سینمای بعد از انقلاب اثبات می کند این جریان نه در جذب مخاطب و رسیدن به فروش بالا موفق بوده نه در همراه کردن جماعت منتقد و مخاطبان جدی و پیگیر سینما.
اینکه مسعود ده نمکی با این گریز و سکانس ورزشی اش در اخراجی های 2 که نمونه اول آن توانست رکورد فروش را در سینمای ایران بشکند، چقدر می تواند به جذب مخاطب و هیجان انگیزتر کردن فیلم جدیدش کمک کند چیزی است که در ادامه و اکران آن مشخص می شود. اگرچه ظاهراً جذابیت های فیلم در روایتی متفاوت از فیلم دفاع مقدس آنقدرها هست که بار دیگر مخاطبان کنجکاو را به سالن های سینما بکشاند تا پای ساخته جدید مسعود ده نمکی بنشینند.