موج تهدیدها علیه فدراسیون‌های ورزشی ایران کماکان ادامه دارد. در روزهایی که مسئولان بلند پایه ورزش کشور خوش‌بین‌تر از همیشه خطر تعلیق چند رشته را تکذیب می‌کنند، فدراسیون‌های جهانی تلاش می‌کنند تا به آنها ثابت کنند ورزش حرفه‌ای شوخی‌بردار نیست و باید دست از سیاسی‌کاری بردارند.
تا پیش از این تنها قایقرانان نگران آینده بودند و اینکه رنگ المپیک را می‌بینند یا نه اما هر روز که می‌گذرد بر تعداد ورزشکاران مضطرب اضافه می‌شود، بدون اینکه آقایان کک‌شان بگزد. فدراسیون تیروکمان از جمله رشته‌هایی است که با کسب ۲ سهمیه عملکرد خوبی داشته ولی منافع شخصی و پشت پرده بعضی‌ها اجازه نداد طعم این موفقیت‌ها کام اهالی تیروکمان را شیرین کند. آنها تصور می‌کردند با برکناری غیرقانونی صفایی به اهدافشان می‌رسند چرا که از قوانین بی‌اطلاع‌اند و ورزش را به مسخره گرفته‌اند. ولی فدراسیون جهانی تیروکمان بدون هیچ محافظه‌کاری قوانین خود را به مرحله اجرا درآورده و دومین نامه تهدیدآمیز خود را هم به ایران ارسال کرده. این در حالی است که هنوز نام المپین‌های این رشته از سوی فدراسیون جهانی پذیرفته نشده و معلوم نیست چه بر سر ورزشکارانی که سال‌ها زحمت کشیده‌اند به امید المپیک، می‌آید.
اوضاع قایقرانی که دیگر نیازی به توضیح ندارد، دنیا‌مالی باید برگردد تا وضع وخیم‌‌تر نشده اما دوچرخه‌سواری و شنا جدیدترین تعلیقی‌های ورزش کشورمان هستند. زنگی‌آبادی در حساس‌ترین شرایط از کار برکنار شد، از همان برکناری‌ها که فقط دکتر عباسی و دست راستش از علتش خبر دارند. رئیس برکنار شده به علت تعلق خاطرش به دوچرخه‌سواری استعفای اجباری‌اش را نوشت تا مشکلی برای المپین‌ها پیش نیاید. با این وجود مسئولان فدراسیون جهانی دوچرخه‌سواری آگاه‌تر از این حرف‌ها هستند و معنی اینگونه استعفاها را خوب می‌فهمند. اگرچه قمری سرپرست جدید این فدراسیون منکر ارسال هرگونه نامه‌ای از سوی فدراسیون جهانی شده اما این جمله او ثابت می‌کند دوچرخه‌سواری اوضاع قمر در عقربی دارد: «دعا می‌کنیم از این نامه‌ها به فدراسیون دوچرخه‌سواری ارسال نشود.» اگر حکم سرپرستی که برای قمری صادر شده مشکلی ندارد پس چرا او تا این اندازه نگران ارسال نامه تعلیق است؟!
احتمال تعلیق فدراسیون عریض و طویل شنا، شیرجه و واترپلو جدیدترین دسته‌گل وزارت ورزش است که به آب داده‌اند. هرچند هنوز بحث تعلیق این رشته جدی نشده ولی خوشحالیم که شنا تنها یک المپیکی دارد و ورزشکاران کمتری از سوء مدیریت آقایان ضرر می‌کنند.
به نوشته جوان : شنا، قایقرانی،تیروکمان، دوچرخه‌سواری و یا هر رشته دیگر؛ فرقی نمی‌کند کدام یک از ورزش‌ها و کدام المپین‌ها به آتش مقاصد آقایان می‌سوزند، مهم این است که عده‌ای پشت میز ریاست می‌نشینند و با خیالی راحت نتیجه مشورت با دوستان معلوم الحالشان را به روی کاغذ می‌آورند. هر وقت که اراده کنند رئیس برکنار می‌کنند و سرپرستان جدید را هم که از قبل زیر سردارند. حرف از تعلیق هم که می‌شود، می‌خندند و ژست حق به جانب می‌گیرند؛ انگار نه خانی آمده و نه خانی رفته. ولی واقعیت چیز دیگری است. چند فدراسیون ما خطر تعلیق را بیخ گوش‌شان حس می‌کنند و عباسی و سجادی هم به خوبی از همه چیز خبر دارند. اینکه چرا سرشان را مثل کبک زیر برف کرده‌اند و ادای بی‌‌خیال‌ها را درمی‌آورند جای سؤال دارد. شاید منتظر نتیجه از قبل پیش‌بینی شده‌ای هستند که از مدت‌ها قبل برایش نقشه کشیده‌اند!