این زانوهای لعنتی

هفته گذشته بود که روبینیو در اظهارنظری گفت اگر جای مارک هیوز بود رونالدو را برای منچسترسیتی خریداری می‌کرد اما آنطور که پیداست این ستاره برزیلی تازگی‌ها هموطنش را ندیده.
به نوشته کارگزاران و به نقل از ایندیپندنت، آخرین باری که «پدیده» پا به توپ شد در یک مسابقه خیریه بود که ماه گذشته در مراکش برگزار گردید. در آن دیدار رونالدو 23 دقیقه بازی کرد اما فیزیک و چاقی وحشتناک او بسیاری را شوکه کرد.
مشکل چاقی رونالدو به «پای»‌های خوشمزه‌ای که با ولع می‌خورد مربوط نیست. رونالدو در گذشته نشان داده مثل پل گاسکوئین خیلی راحت می‌تواند در مواقع لزوم وزنش را کم کند. آنچه باعث شد حضور بهترین بازیکن دنیا در سال‌های نه‌چندان دور در میادین تنها به حضور در دیدارهای خیریه ختم شود، مشکل زانوهایش است. رونالدو تنها 32 سال سن دارد اما حتی در فدراسیون فوتبال برزیل خیلی‌ها معتقدند او بزرگ‌تر از سن واقعی‌اش نشان می‌دهد.
رونالدو برای 17 سال در سطح اول فوتبال حرفه‌ای توپ زده و در بیش از 550 مسابقه به میدان رفته اما این حضور مستمر تنها دلیل ضعف زانوهایش در این روزها نیست. مصدومیت‌های رباط و تاندون او را از پا انداخت. رونالدو دو بار از زانوی راست و یک بار هم از زانوی چپ به شدت مصدوم شد.
زانوهای رونالدو از زمانی که او نوجوانی بیش نبود و در آیندهوون بازی می‌کرد برایش مشکل ایجاد کرد و مصدومیت وحشتناک همین زانوها بود که آخرین روزهای حرفه‌ای این بازیکن را در میلان رقم زد. فوریه سال گذشته در یک دیدار سری A رونالدو رباط پاره کرد و در انتهای همان فصل میلان او را بازیکن آزاد اعلام نمود. «پدیده» برای بهبودی و ساختن آینده‌اش روانه ریودوژانیرو شد. رونالدو این روزها منتظر است یک باشگاه برای به‌خدمت گرفتنش اقدام کند و این روزها بهترین زمان برای این است که او نگاهی به گذشته جنجالی‌اش بیندازد.
رونالدو لوئیس نازاریو دی لیما زمانی‌که نوجوان بود نتوانست به فلامینگو باشگاهی که عاشقش بود بپیوندد چرا که به دلیل مشکلات مالی نتوانست در تمرینات این تیم شرکت کند. او به جای فلامینگو روانه سائوکریستوائو یک باشگاه کوچک در ریو شد.
رونالدو در آن زمان تنها 15 سال سن داشت. به پیشنهاد جرزینیو هافبک استثنایی تیم‌ملی برزیل در دهه 70 رونالدو به کروزیرو پیوست و با گلزنی‌هایش و درخشش باعث شد تا در 17 سالگی به تیم ملی برزیل دعوت شود و در همین زمان بود که توجه تیم‌های اروپایی به او جلب شد و این آیندهوون بود که گوی سبقت را از سایر رقبا ربود و رونالدو را به خدمت گرفت. این مهاجم سریع پس از دو فصل حضور در هلند توسط بابی‌رابسون به بارسلونا برده شد.
رونالدو در 49 بازی در سه جام مختلف 47 گل برای بارسلونا به ثمر رساند. رونالدو به‌رغم درخشش و محبوبیت فراوانش در نوکمپ اولین تصمیم جنجالی دوران فوتبالش را گرفت و روانه اینتر شد و بابی‌ رابسون هرگز دلیل این اقدام ستاره‌اش را نفهمید.
رابسون همیشه معتقد بود که رونالدو از نعمتی بهره می‌گیرد که از او بهترین را می‌سازد اما در عین حال او نگران بود مصدومیت این بازیکن بزرگ را از رسیدن به بهترین‌ها باز دارد و حق هم با این مربی کهنه‌کار انگلیسی بود. زمانی‌که بهترین در دنیای فوتبال بود زانوهایش او را از اوج به حضیض رساند.
او از پنج‌سالی که در اینتر حضور داشت سه سالش را با مصدومیت زانو دست و پنجه نرم می‌کرد. البته شانس با رونالدو یار بود تا به موقع به آمادگی برسد و گل‌پیروزی‌بخش برزیل در فینال جام‌جهانی 2002 را به ثمر برساند تا اندکی کابوس فینال جام‌جهانی 1998 را فراموش کند. بعد از اینتر نوبت رئال‌مادرید شد و در این زمان بود که فرآیند چاق شدن رونالدو شروع شد.
مربی او در سائو کریستوائو زمانی گفته بود: «وقتی در باشگاه صبحانه می‌خوردیم به هر بازیکنی نیمی قرص‌نان و پنیر می‌دادیم. زمانی‌که سوال می‌کردیم آیا کسی هست که باز هم بخواهد رونالدو اولین نفری بود که دستش را بالا می‌برد. او حتی برای سومین بار هم طلب نان می‌کرد.
من نمی‌دانم با این همه نان چه کار می‌کرد؟» سوپراستار دنیای فوتبال در رئال فهمید که با نزدیک شدن به 30 سالگی روزهای خوبی در انتظارش نخواهد بود. طرفداران رئال به خاطر اضافه وزن رونالدو با او رابطه خوبی نداشتند اما حتی در این شرایط هم حضور رونالدو در رئال برای این تیم غنیمت بود. با پایان دوران کهکشانی‌های رئال، رونالدو در ژانویه 2007 روانه میلان شد اما مصدومیت او که دنباله آسیب‌دیدگی‌اش از زمان حضور در رئال بود ادامه یافت و رونالدو در بیش از یک سال حضورش در میلان تنها 20 بار برای روسونری به میدان رفت و زانوهایش به حضور او در این تیم ایتالیایی پایان داد.
زندگی خصوصی رونالدو هم به اندازه زندگی حرفه‌ای‌اش پرفراز و نشیب بوده. بابی رابسون در همان ابتدا نسبت به شیوه بازی ستاره‌اش ابراز نگرانی کرد. استیومک منمن، هم‌تیمی سابق رونالدو در رئال در این‌باره می‌گوید: «وضعیت خانه رونی همیشه دیوانه‌کننده بود. هر زمان که به خانه او پا می‌گذاشتی با انواع و اقسام آدم‌ها از قاضی و دکتر گرفته تا خوانندگان خیابانی مواجه می‌شدی.»
مصدومیت‌های رونالدو و فعالیت‌های او در خارج از میدان باعث شد تا او به آنچه شایستگی‌اش را داشت، نرسد، با وجود این کارنامه رونالدو سرشار است از موفقیت‌های فردی و تیمی.
رونالدو این روزها مشتاقانه خواهان بازگشت به دنیای فوتبال است. در شرایطی که حرف از پیوستن او به منچسترسیتی و پاری‌سن‌ژرمن بر سر زبان‌ها بود احتمالا او به عضویت باشگاهی در ریودوژانیرو درخواهد آمد. او پس از تمریناتش با فلامینگو شاید با این باشگاه قرارداد امضا کند. البته حضور او در لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریکا هم دور از انتظار نیست.
رونالدو در ماه سپتامبر گفت: «پس از تمام کارهایی که در دنیای فوتبال انجام داده‌ام می‌خواهم به بهترین شکل ممکن به فوتبالم پایان دهم. بزرگ‌ترین انگیزه‌ام عشقی است که به فوتبال دارم.»