آزاده کریمی در جام جم آنلاین نوشت:
چندی پیش گروهی چهل نفره متشکل از سینماگران مصری به دعوت مسئولان سینمایی، مهمان کشورمان بودند. این مهمانان که طبق اعلام سازمان سینمایی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین سینماگران مصری محسوب می‌شدند، از تجهیزات و فضاهای سینمایی بازدید کردند و دیدارهای کوتاهی هم با برخی سینماگران داخلی داشتند.
روزنامه جام‌جم هم گزارشی از اهداف و فوایدی که حضور این سینماگران مصری برای سینمای کشورمان دارد، منتشر کرد که به گفته یکی از مسئولان، حاصل این مهمانی را تولید فیلم‌های مشترک میان ایران و مصر معرفی کرد.
در حالی که مسئولان سینمایی کشور نوید شروع روابط جدی فرهنگی را می‌دادند و از بی‌توجهی رسانه‌ها به این حضور مهم مصری‌ها گلایه داشتند در یکی، دو روز گذشته خبری از سوی برخی رسانه‌ها منتشر شد که براساس آن گویا وزارت امور خارجه مصر به هیات سینمایی ایران برای شرکت در جشنواره فیلم قاهره روادید نداده است.
در نتیجه سینماگران ایرانی که پس از ده سال، با دو فیلم «پرواز بادبادک‌ها» و «زندگی خصوصی آقا و خانم میم» در جشنواره فیلم قاهره شرکت می‌کردند، راه نرفته را بازگشتند.
درست است که می‌گویند ایرانیان مهمان‌نواز هستند و جانشان را برای مهمان فدا می‌کنند، اما استراتژی فرهنگی که مسئولان سینمایی مصر برای برقراری ارتباط با سینماگران ایرانی اتخاذ کرده‌اند، استراتژی هر آمدنی رفتنی دارد، نیست!
سوال اینجاست که مسوولان سینمایی ما، بدون در نظر گرفتن شرایط اساسی و اصلی بین دو کشور، با دعوت نه یک بار، بلکه دوباره سینماگران مصری، حتی به دنبال ساخت تولیدات مشترک هم بوده‌اند.
صرف هزینه و انرژی برای فعالیتی که هنوز جوانب روشنی ندارد و مشخص نیست که دو سویه باشد یا نه، نشان از تعبیرهای شخصی از الگوی تولیدات مشترک دارد. این‌که بخواهیم با سینماگران کشوری فیلم مشترک بسازیم که حتی به سینماگران ما برای حضور در جشنواره‌ای سینمایی روادید نداده است، کمی عجیب به نظر می‌آید.
به نظر می‌رسد مسوولان سینمایی به جای دعوت از سینماگرانی که فقط اجازه مهمانی رفتن دارند و آداب دعوت کردن نمی‌دانند، کمی به احوال ساکنان و اهالی هنر هفتم در کشورمان برسند.