عبدالرحیم سعیدی راد در پی درگذشت شاعر انقلابی خلیل عمرانی مطلبی برای تابناک ارسال کرد که در ذیل می آید:
می روی و گریه می آید مرا
لحظه ای بنشین که باران بگذرد
دوستی می گفت شاعران عمر کوتاهی دارند. حالا که می بینم در همین چند ساله اخیر چقدر از دوستان و عزیزان خانواده شعر را از دست داده ایم. همین دیروز بود انگار که نصرالله مردانی، قیصر امین پور، سید حسین حسینی، محمود شاهرخی، آقاسی، تیمور ترنج، ... در بین ما بودند و امروز نوبت به خلیل عمرانی رسید.
همین چند روز پیش بود که به ایشان و محدثی و اسماعیلی و حبیب پور و داودی و چند نفر دیگر به شهرک سینمایی رفتیم برای ضبط برنامه عاشورایی و ایشان برای امام سجاد علیه السلام شعر خواندند. دو روز بعدش هم به من زنگ زد که: برای شهید مطهری قرار است برنامه مفصلی اجرا شود می آیی؟
قبول کردم اما همان روز جلسه خودش در بیمارستان قلب بستری شد.
خلیل را با آن لهجه زیبای جنوبی اش از سالهای خیلی دور می شناختم. همیشه پایه ثابت کنگره های شعر دفاع مقدس و مقاومت بین الملل بود.
تابستان امسال برای کنار هم نشسته بودیم و این شعر را که با موضوع بیداری اسلامی نوشته بود برایم خواند:
آسمان پر شده از فرصت زیبا تو هنوز...
سیب شد رو به سراندیب شکوفا تو هنوز...
خاک در رقص دگرگون به خدا برگشته
دیده نگشوده، در افسانه ی دنیا تو هنوز
همیشه تعصب خاصی روی ارزشهای انقلاب داشت. در شورای سایستگذاری شعر بسیج که بودیم از خاطراتش در اردوهای دانش آموزی می گفت. معلوم بود که چقدر دوست دارد تا استعدادهای جوان را شناسایی و راهنمایی کند. و من خوب می دانم که صدها نفر از شاعران خوب کشورمان از کلاسهای شعری ایشان بهره مند شده اند. یکی از شاگردانش می گفت گاهی آقای عمرانی حتی با یک نفر کلاس شعرش را برگزار می کرد.
حالا ما مانده ایم و داغ گرانی که هجران استاد خلیل عمرانی بر دوشمان سنگینی می کند