مرتضی روحانی در نشریه «پنجره» نوشت:
سال هفتاد و پنج بود. تقریباً چهار سال بعد شهادت بابا. زنگ خانه مان را زدند. اف اف را برداشتم. گفت: منزل جانباز روحانی ؟ من متعجب شده بودم. مامانم از نگاهم خواند . گفت کیه؟
گفتم : میگه منزل جانباز روحانی؟
مادرم اف اف را گرفت و گفت: بله؟
منزل جانباز روحانی ؟
بله شما؟
از بنیاد جانبازان برای دیدن جانباز آمدیم!!
مادرم گفت چند لحظه صبر کنید. رفت و چادر سر کرد و اگر اشتباه نکنم یک کارد از توی آشپزخانه برداشت . به من هم گفت بیا.
رفتیم جلوی در. لای در را مادر باز کرد . گفت بله؟
گفتند از بنیاد جانبازان آمدیم برای دیدن جانباز !!
مامان گفت: میشه کارتتون را ببینم؟
دو نفر هر دو کارت شناسایی شان را در آوردند. مامان یک نگاهی به من کرد و رو کرد بهشون و گفت:
متأسفم که توی این چهار سال حتی وقت نکردید روی پرونده اش بزنید باطل شد و آمدیم داخل.