غلامحسین شعبانی
یکی از اوصاف رذیله اخلاقی، خودخواهی و خودپسندی است. تحمل فرد خودخواه بسیار دشوار است و حضور او در هر جا باعث آزار اطرافیان می‌شود. همه ما کمابیش با افرادی روبرو شده‌ایم که این خصلت ناروا را داشته‌اند و دیده‌ایم که چگونه حضورشان حتی باعث از هم پاشیدگی یک جمع می‌شود. محیطی را تصور کنید که در آن افراد خودپسند به دور هم گرد آیند، آیا به نظر شما اصلاً چنین جمعی پا می‌گیرد؟ اگر این کار در سطح گسترده‌تری صورت گیرد گمان می‌کنید اصلاً جامعه‌ای پا می‌گیرد؟
بنیان اصلی و اساسی هرجامعه‌ای حاکمیت اخلاق و قانون است و اگر قرار باشد در اجتماع هر کسی فقط به فکر خود باشد به طور قطع آن جامعه در خطر فروپاشی قرار خواهد گرفت.
خودپسندی و خودخواهی فقط جنبه‌ فردی ندارد و می‌تواند به صورت‌های دیگری هم ظهور کند. اینکه ملتی خود را برتر بداند و همه چیز را فقط برای خود بخواهد یکی از انواع آن است. قومیت‌پرستی، نژادپرستی و ... هر کدام نمونه‌ای هستند از خودخواهی در محدوده‌ای گسترده‌تر. یکی از انواع خودپسندی‌ها در سطح اجتماع این است که یک گروه اجتماعی بدون در نظر گرفتن شرایط کل جامعه فقط و فقط در فکر خود و منافع گروه خود بوده و هیچ نظاره نکنند که در سایر اقشار چه می‌گذرد و آن‌ها چگونه زندگی می‌کنند.
جامعه ورزش همیشه این افتخار را داشته است که به دور از منافع صنفی و گروهی در فکر افراد ضعیف بوده و همیشه برای احقاق حق آن‌ها تلاش کرده است. پاره‌ای اوقات حتی ورزشکاران پا بر روی حق و حقوق خود گذاشته و آن را خرج کسانی کرده‌اند که توان کافی نداشته‌اند. این بدون تردید اوج عبور از خودخواهی و خودپسندی است و مصداق جود و احسان است. متاسفانه، دیری است که این اخلاق حسنه از جامعه ورزش ما رخت بر  بسته و دیگر آن حال و هوایی که مردم ورزشکاران را پشت و پناه خود می‌دانستند وجود ندارد. حالا به نظر می‌رسد جامعه ورزش ما و خصوصاً فوتبالیست‌ها دارند حساب خود را از مردم جدا می‌کنند. کار این جدایی به آنجا کشیده که دیگر مسئولان ما هم به این باور رسیده و فارغ از آن که در جامعه چه می‌گذرد هزینه‌های بسیاری که برخی اوقات بیهوده هم هست برای  فوتبالی ها انجام می‌دهند. باید بپذیریم که ما همه در یک جامعه زندگی می‌کنیم و باید کار را به شکل عمومی انجام دهیم نه آنکه هر کسی و قشری فقط به فکر خود باشد.
نگاهی کنید به آنچه که این روزها پیرامون کمبود ارز برای واردات مطرح است، تا به راحتی دریابید وقتی در جامعه‌ای همبستگی نباشد و هر کس فقط خود را ببیند چه بلایی ممکن است بر سر آن بیاید. دکتر زالی عضو شورای عالی نظام‌پزشکی طی مصاحبه‌ای گفته است خودروهای لوکس با ارز دولتی می‌آیند و ما نگران تأمین دارو هستیم. ایشان تأکید کرده‌اند پرداخت هزینه‌ سلامت توسط مردم به این معناست که بسیاری از افراد مجبورند زندگی خود را برای سلامتشان بفروشند. در همین حال در اخبار می‌خوانیم که وزارت بهداشت از کمبود ارز برای واردات داروهای حیاتی گله دارد و یک مقام آگاه در بانک مرکزی می‌گوید ارز دولتی گرفتند و به جای دارو، لوازم آرایشی وارد کردند.
با خواندن این خبرها چه احساسی به شما دست می‌دهد آیا این است تأسی جستن به پیام خداوند مبنی بر ید واحده بودن؟ مگر خداوند با جماعت نیست پس ما را چه شده است که به سادگی فردیت و قشری‌گرایی و گروه‌پرستی را جانشین اجماعی می‌کنیم که خداوند با آن است؟ چون بحث ما در حوزه ورزش است فقط چند خبر را می‌آورم تا ببینیم ما به عنوان اهالی ورزش آیا می‌توانیم هم چنان با وجدان آسوده زندگی کنیم و اصلاً اندیشه نکنیم که در این جامعه دارد چه می‌گذرد و چه هزینه‌هایی لازم‌تر است؟
1ـ به گزارش تابناک روح‌الله پیری یکی از کارگران خدماتی اداره کل ورزش و جوانان تهران به علت نامعلومی دست به خودکشی زد. متاسفانه شنیده شده نامبرده که از لحاظ مالی وضعیت مناسبی نداشت، به خاطر نگرفتن حقوق معوقه‌اش به خاطر فقر مالی برای مداوای فرزندش درخواست وام نموده که با کمال تأسف با درخواست وام موافقت نشده و به همین علت با قرص برنج خودکشی کرد.
2ـ جاهد جهانشاهی، مترجم و منتقد پیشکسوت تئاتر، در حین کوهنوردی درگذشت. به گزارش ایسنا همسر جهانشاهی ضمن اعلام این خبر گفت این نویسنده، مترجم و منتقد تئاتر ساعت 30/9 دقیقه پنج‌شنبه 23 آذر در حین کوهنوردی در درکه، دچار ایست قلبی شد، و از دنیا رفته است. او از نبود کمک‌های اولیه در مسیر کوهپیمایی انتقاد کرد.
3ـ خبرگزاری مهر نوشت جواد جهانگیرزاده نماینده ارومیه در مجلس در واکنش به آتش‌سوزی مدرسه دخترانه شین‌آباد در پیرانشهر با انتفاد از میزان اعتبارات اختصاص یافته به مدارس و محیط‌های آموزشی تصریح کرد با توجه به این که اینگونه حوادث مسبوق به سابقه بوده است مسئولان امر در وزارتخانه باید حساسیت لازم را در این خصوص به ویژه در نقاط سردسیر کشور داشته باشند. وی ادامه داد متاسفانه اعتبارات صرف هزینه‌های غیرضروری نظیر شام دادن و افطاری دادن شده و اکنون محیط‌های آموزشی با مشکل اعتبارات مواجه هستند و برخی هزینه‌های ضروری آ‌ن‌ها به دلیل کمبود اعتبارات پرداخت نمی‌شود.
4ـ داستان زلزله‌زدگان و کمک‌هایی که در این فصل سرما لازم دارند را هم به خوبی می‌دانید.
اینها‌ در کنار بسیاری از خبرهای ناگوار دیگر است که عامل اصلی آن‌ها فقر و نداری است. خوب دقت کنید واقعاً چنین نیست که پول کم است بلکه مشکل اصلی بر سر چگونگی توزیع آن است. اگر به جای دارو ماشین‌های لوکس و لوازم آرایشی وارد نشود، اگر به جای هزینه کردن جهت شام و افطار هزینه‌های ضروری مدارس پرداخت شود، اگر به جای پرداخت‌های آنچنانی به فوتبالیست ها تلاش شود که یک وام حداقلی به کارمندان و کارگران پرداخت شود، اگر به جای پاداش‌های بیهوده و ساختن ورزشگاه‌هایی که نمی‌توانیم از پس هزینه‌ نگهداری آن برآییم، حداقل کمک‌های اولیه را در مسیر کوهنوردان مستقر کنیم و اگرهای بسیار دیگری که اگر انجام شوند، آیا باز هم شاهد چنین اخباری خواهیم بود؟ با بخش‌های دیگر جامعه کار ندارم اما حداقل در مورد ورزش این نکته را می‌دانم که بسیاری از هزینه‌های ما بیهوده است و به نظر می‌رسد در این شرایط اقتصادی و با این انبوه مشکلات این گونه هزینه کردن و پرداختن پول به یک ورزشکار نه مورد رضای خداوند است و نه مورد رضایت بندگان او. آیا رضای خداوند در  این است که ، از نظر تامین دارو برای بیماران مشکل داشته باشیم و آنگاه ارز خود را خرج  مربی کنیم که نیم فصل عذر او را می خواهیم؟
بیایید از سر انصاف رفتار کنیم تا دچار قهر و نفرین الهی نشویم.
همین.

ما را دنبال کنید

به اشتراک گذاری این مطلب!
مطالب مرتبط

نظر شما

نظرهای حاوی توهین، افترا یا نوشته‌شده با حروف لاتین (فینگلیش) منتشر نمی‌شوند.

نظرسنجیآرشیو
نظرسنجی
آخرین اخبار
پربازدیدترین عناوین