3- یکی از وظایف ما تحلیل و توضیح اتفاقاتی است که در زمین می افتد. برای این کار همیشه باید از قبل چیزی آماده داشته باشیم که دست خالی نمانیم.
به نوشته اعتماد، برای مثال وقتی میلان سال 2005 در استانبول سه بر صفر از لیورپول پیش افتاد و نهایتاً بازی را باخت و قهرمانی را به لیورپول داد توجیه ما این بود، میانگین سنی میلان زیاد بود و برای همین نیمه دوم کم آورد. اصلاً به این قضیه هم فکر نکنید که میلان دو سال بعد در حالی که اصولاً تیمش پیرتر هم شده بود قهرمان اروپا شد و اتفاقاً همان لیورپول را در فینال شکست داد. حالا داستان چلسی است.
می گویند چلسی تیم پیری دارد و برای همین نمی تواند در لیگ برتر که بر اساس سرعت و قدرت است، راه به جایی ببرد. واقعاً مسخره است. من تیمی را به یاد می آورم که میانگین سنی خط دفاعیش 34 بود و دروازه بانش 35 سال داشت. مهاجم مرکزی آنها هم 34 ساله بود و مدافع و هافبک ذخیره شان هم به ترتیب 35 و 32 سال داشتند. خب سرنوشت این تیم چه بود؟ آنها هم قهرمان لیگ برتر و هم قهرمان جام حذفی شدند. جدا از مربی بزرگشان اکثر کارشناسان دلیل این موفقیت را تجربه بالا و ذهنیت برنده می دانستند. حتماً تا حالا فهمیده اید درباره چه تیمی حرف می زنم؛ آرسنال. جالب اینجاست که همان هایی که این تیم را باتجربه می دانستند حالا می گویند چلسی پیر است. به این می گویند دو روی سکه و البته ژورنالیسم تنبل.
2- چند بازی اخیر اورتون بسیار دیدنی بود. دیو مویس در این بازی ها تیمش را بدون یک مهاجم ثابت به میدان فرستاد. چند سال پیش کارلوس آلبرتو پریرا در جلسه یی گفت؛ آینده فوتبال 0-6-4 است اما کسی جرات قبولش را ندارد. لوچانو اسپالتی تا حدی به این سیستم نزدیک شد. دیو مویس هم از یک شرایط بد، یعنی وقتی با بحران مهاجم روبه رو شده بود، یک تجربه جدید ساخت و 0-6-4 را به تیمش آورد. البته زمان زیادی می برد تا یک تیم بتواند این سیستم را به طور کامل اجرا کند شاید هم البته این اتفاق هرگز نیفتد. اما همین که می بینیم یک باشگاه و مربی شجاعت تجربه این سیستم را دارد خودش دلگرم کننده است.
1- مایکل اوون که قراردادش آخر فصل با نیوکاسل تمام می شود گفته قصد ندارد تا قبل از تابستان درباره آینده اش تصمیمی بگیرد. این منطقی به نظر می رسد اما من معنی یکی از جملات اوون را نمی فهمم. «امیدوارم این یک قدم مثبت باشد.» قدم مثبت برای کی؟ اگر اوون تا آخر فصل خوب بازی کند و نظر تیم های دیگر را جلب کند می تواند تابستان به عنوان بازیکن آزاد به باشگاهی دیگر بپیوندد و این یعنی نیوکاسلی که سال 2005 ، 16 میلیون پوند برای اوون خرج کرده بود مفت و مجانی او را از دست می دهد. این طوری هم می شود به قضیه نگاه کرد.
نیوکاسل در چهار سال گذشته حدود 36 میلیون پوند برای اوون خرج کرده است و تنها چیزی که در عوض دریافت کرده چند گل ناقابل و مشتی قبض بیمارستان بوده است. البته من با نظر کسانی که می گویند اوون به باشگاهش وفادار نبوده است هم مخالفم. وفاداری این نیست که ریسک کنی و با پای مصدوم بازی کنی و دو سال حاشیه نشین شوی. اما به نظرم اوون باید این قدم مثبت را از دایره کلماتش حذف کند چون تنها برای خودش مثبت است نه هیچ کس دیگر.
به نوشته اعتماد، برای مثال وقتی میلان سال 2005 در استانبول سه بر صفر از لیورپول پیش افتاد و نهایتاً بازی را باخت و قهرمانی را به لیورپول داد توجیه ما این بود، میانگین سنی میلان زیاد بود و برای همین نیمه دوم کم آورد. اصلاً به این قضیه هم فکر نکنید که میلان دو سال بعد در حالی که اصولاً تیمش پیرتر هم شده بود قهرمان اروپا شد و اتفاقاً همان لیورپول را در فینال شکست داد. حالا داستان چلسی است.
می گویند چلسی تیم پیری دارد و برای همین نمی تواند در لیگ برتر که بر اساس سرعت و قدرت است، راه به جایی ببرد. واقعاً مسخره است. من تیمی را به یاد می آورم که میانگین سنی خط دفاعیش 34 بود و دروازه بانش 35 سال داشت. مهاجم مرکزی آنها هم 34 ساله بود و مدافع و هافبک ذخیره شان هم به ترتیب 35 و 32 سال داشتند. خب سرنوشت این تیم چه بود؟ آنها هم قهرمان لیگ برتر و هم قهرمان جام حذفی شدند. جدا از مربی بزرگشان اکثر کارشناسان دلیل این موفقیت را تجربه بالا و ذهنیت برنده می دانستند. حتماً تا حالا فهمیده اید درباره چه تیمی حرف می زنم؛ آرسنال. جالب اینجاست که همان هایی که این تیم را باتجربه می دانستند حالا می گویند چلسی پیر است. به این می گویند دو روی سکه و البته ژورنالیسم تنبل.
2- چند بازی اخیر اورتون بسیار دیدنی بود. دیو مویس در این بازی ها تیمش را بدون یک مهاجم ثابت به میدان فرستاد. چند سال پیش کارلوس آلبرتو پریرا در جلسه یی گفت؛ آینده فوتبال 0-6-4 است اما کسی جرات قبولش را ندارد. لوچانو اسپالتی تا حدی به این سیستم نزدیک شد. دیو مویس هم از یک شرایط بد، یعنی وقتی با بحران مهاجم روبه رو شده بود، یک تجربه جدید ساخت و 0-6-4 را به تیمش آورد. البته زمان زیادی می برد تا یک تیم بتواند این سیستم را به طور کامل اجرا کند شاید هم البته این اتفاق هرگز نیفتد. اما همین که می بینیم یک باشگاه و مربی شجاعت تجربه این سیستم را دارد خودش دلگرم کننده است.
1- مایکل اوون که قراردادش آخر فصل با نیوکاسل تمام می شود گفته قصد ندارد تا قبل از تابستان درباره آینده اش تصمیمی بگیرد. این منطقی به نظر می رسد اما من معنی یکی از جملات اوون را نمی فهمم. «امیدوارم این یک قدم مثبت باشد.» قدم مثبت برای کی؟ اگر اوون تا آخر فصل خوب بازی کند و نظر تیم های دیگر را جلب کند می تواند تابستان به عنوان بازیکن آزاد به باشگاهی دیگر بپیوندد و این یعنی نیوکاسلی که سال 2005 ، 16 میلیون پوند برای اوون خرج کرده بود مفت و مجانی او را از دست می دهد. این طوری هم می شود به قضیه نگاه کرد.
نیوکاسل در چهار سال گذشته حدود 36 میلیون پوند برای اوون خرج کرده است و تنها چیزی که در عوض دریافت کرده چند گل ناقابل و مشتی قبض بیمارستان بوده است. البته من با نظر کسانی که می گویند اوون به باشگاهش وفادار نبوده است هم مخالفم. وفاداری این نیست که ریسک کنی و با پای مصدوم بازی کنی و دو سال حاشیه نشین شوی. اما به نظرم اوون باید این قدم مثبت را از دایره کلماتش حذف کند چون تنها برای خودش مثبت است نه هیچ کس دیگر.