چلسی تنها تیم لیگ برتر نیست که دلهره بازی در زمین رقیبان را با آرامش موجود در خانه اشتباه گرفته است. 18 تیم دیگر بالاترین سطح رقابت های فوتبالی جزیره نیز چنین مشکلی دارند.
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، لیورپول با شکستن رکورد حسرت برانگیز 86 بازی بدون شکست چلسی در بریج، جرقه اصلی را زد و در ادامه سایر مهمانان یکی از هیجان انگیزترین نیم فصل های تاریخ فوتبال جزیره را رقم زدند.
در روزهای غربت میزبانان، منچستریونایتد شرایط متفاوتی داشت. از جمع چهار بزرگ لیگ برتر، تنها شاگردان فرگوسن در خانه بیش از زمین حریفان امتیاز به دست آورده اند. به عبارت بهتر شش تیم از 9 تیم حاضر در بالای جدول فصل جاری، طی بازی های دور از خانه نتایج بهتری رقم زده اند.
جالب اینکه یکی از سه تیم خوب این جمع آرسنالی است که در بازی های ورزشگاه امارات تنها سه امتیاز بیش از مهمان های خود به دست آورده است. آرسن ونگر با این توجیه، کسب 14 امتیاز در زمین رقبا را نقد می کند؛ «ویروس آرامش دور از خانه، همه گیر شده است. فلسفه لیگ برتر تغییر کرده و تیم ها به بازی تهاجمی و استفاده مناسب از ضربات آزاد روی آورده اند. می توان دو دلیل عمده را برشمرد؛ اول اینکه مربیان به سیستم تک مهاجم روی آورده اند و دلیل دوم در میل وافر به دفاع هنگام در اختیار داشتن توپ و انجام ضدحمله های سریع خلاصه می شود.»
استیو کلارک از یک فصل غیرعادی می گوید؛ «اهمیت جنگ های فیزیکی و بازی نزدیک، هواداران را حساس تر کرده و به همین دلیل باشگاه های بزرگ زیر فشار هواداران خودی چندان موفق عمل نمی کنند، حال آنکه در زمین حریفان بار توقعات فراوان را بر دوش نمی کشند. شکیبایی، کیمیای گمشده روی سکوها است و عصیانگری دوستداران ملتهب، قهرمانان سابق را از خانه فراری می دهد. هو شدن آدبایور در امارات، تبدیل پیروزی یک بر صفر میزبان به تساوی یک - یک مقابل ویگان را در پی داشت. همان ایام جیمی کاراگر گناه تساوی در آنفیلد را به گردن هواداران انداخت.
«دیوید پلیت» در این باره نظرات جالبی دارد؛ «در ایتالیا، هواداران برای ورود تیم محبوب شان و جوسازی علیه مهمان تدارک ویژه یی می بینند.»
همین اشاره برای پی بردن به آمار برتر میزبانان ایتالیایی نسبت به همتایان انگلیسی کافی است. حتی در بوندس لیگا، لالیگا و لوشامپیونا هم اوضاع میزبانان بهتر به نظر می رسد. کارشناس فوتبال انگلیس ادامه داد؛ «اگر روی سکوها بنشینید، فشار افزون هواداران بر میزبان ها را درک می کنید. اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90، دوران رونق فوتبال سریع، با برنامه و پاس های بلند بود اما اکنون پاس های متوالی حرف اول را می زند. همه تیم ها می خواهند با حمله، چک اول را بنوازند و در این شرایط خانه و خارج از خانه تفاوتی ندارند. تضمین می دهم تیم ها در زمین خود فضای بیشتری در اختیار دارند اما ظاهراً آنها یاد نگرفته اند چگونه خلأها را به فرصت پیروزی تبدیل کنند. مقابل یک تیم تکنیکی، بازی هوایی مد نظر مربیان قرار می گیرد. تاکتیک جایگزین، انتظار کشیدن برای دریافت توپ و پایه ریزی منطقی عملیات هجومی است که البته به مذاق هواداران خوش نمی آید.»
پلیت خیلی خوب درک کرده بخش از فرآیند «انقلاب خارج از خانه» به تعدد بازیکنان بین المللی در جمع مهمانان برمی گردد. دیگر جمله «بازی در زمین رقیبان هراسناک است» را نمی شنویم و دلیل، همان حرفه یی گری خاص تلقی می شود. البته عده یی هنوز نفس بازی های خانگی را مترادف با سه امتیاز موعود می دانند؛ «روی هاجسون» سرمربی فولام (تیم بدون پیروزی در نبردهای خارج از خانه فصل جاری) یکی از این افراد محسوب می شود؛ «تیم بزرگ داخل و خارج از خانه پیروز می شود. وقتی مقابل دیدگان عاشقان تیمتان به میدان می روید، به دلیل هجوم بیش از حد، فضای زیادی در اختیار رقیب قرار می دهید اما دور از استادیوم اختصاصی اوضاع دقیقاً برعکس می شود و اگر دفاعی بازی کنید، حریف ناچار است برای از پا درآوردن شما تا پای جان تلاش کند.»
تفسیر کوتاه آدامز ختم تمام تحلیل های اینچنینی است؛ «نتایج نیم قرن اخیر نشان می دهد میزبانان در هر بازی میانگین 3/1 گل به ثمر رسانده اند.»
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، لیورپول با شکستن رکورد حسرت برانگیز 86 بازی بدون شکست چلسی در بریج، جرقه اصلی را زد و در ادامه سایر مهمانان یکی از هیجان انگیزترین نیم فصل های تاریخ فوتبال جزیره را رقم زدند.
در روزهای غربت میزبانان، منچستریونایتد شرایط متفاوتی داشت. از جمع چهار بزرگ لیگ برتر، تنها شاگردان فرگوسن در خانه بیش از زمین حریفان امتیاز به دست آورده اند. به عبارت بهتر شش تیم از 9 تیم حاضر در بالای جدول فصل جاری، طی بازی های دور از خانه نتایج بهتری رقم زده اند.
جالب اینکه یکی از سه تیم خوب این جمع آرسنالی است که در بازی های ورزشگاه امارات تنها سه امتیاز بیش از مهمان های خود به دست آورده است. آرسن ونگر با این توجیه، کسب 14 امتیاز در زمین رقبا را نقد می کند؛ «ویروس آرامش دور از خانه، همه گیر شده است. فلسفه لیگ برتر تغییر کرده و تیم ها به بازی تهاجمی و استفاده مناسب از ضربات آزاد روی آورده اند. می توان دو دلیل عمده را برشمرد؛ اول اینکه مربیان به سیستم تک مهاجم روی آورده اند و دلیل دوم در میل وافر به دفاع هنگام در اختیار داشتن توپ و انجام ضدحمله های سریع خلاصه می شود.»
استیو کلارک از یک فصل غیرعادی می گوید؛ «اهمیت جنگ های فیزیکی و بازی نزدیک، هواداران را حساس تر کرده و به همین دلیل باشگاه های بزرگ زیر فشار هواداران خودی چندان موفق عمل نمی کنند، حال آنکه در زمین حریفان بار توقعات فراوان را بر دوش نمی کشند. شکیبایی، کیمیای گمشده روی سکوها است و عصیانگری دوستداران ملتهب، قهرمانان سابق را از خانه فراری می دهد. هو شدن آدبایور در امارات، تبدیل پیروزی یک بر صفر میزبان به تساوی یک - یک مقابل ویگان را در پی داشت. همان ایام جیمی کاراگر گناه تساوی در آنفیلد را به گردن هواداران انداخت.
«دیوید پلیت» در این باره نظرات جالبی دارد؛ «در ایتالیا، هواداران برای ورود تیم محبوب شان و جوسازی علیه مهمان تدارک ویژه یی می بینند.»
همین اشاره برای پی بردن به آمار برتر میزبانان ایتالیایی نسبت به همتایان انگلیسی کافی است. حتی در بوندس لیگا، لالیگا و لوشامپیونا هم اوضاع میزبانان بهتر به نظر می رسد. کارشناس فوتبال انگلیس ادامه داد؛ «اگر روی سکوها بنشینید، فشار افزون هواداران بر میزبان ها را درک می کنید. اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90، دوران رونق فوتبال سریع، با برنامه و پاس های بلند بود اما اکنون پاس های متوالی حرف اول را می زند. همه تیم ها می خواهند با حمله، چک اول را بنوازند و در این شرایط خانه و خارج از خانه تفاوتی ندارند. تضمین می دهم تیم ها در زمین خود فضای بیشتری در اختیار دارند اما ظاهراً آنها یاد نگرفته اند چگونه خلأها را به فرصت پیروزی تبدیل کنند. مقابل یک تیم تکنیکی، بازی هوایی مد نظر مربیان قرار می گیرد. تاکتیک جایگزین، انتظار کشیدن برای دریافت توپ و پایه ریزی منطقی عملیات هجومی است که البته به مذاق هواداران خوش نمی آید.»
پلیت خیلی خوب درک کرده بخش از فرآیند «انقلاب خارج از خانه» به تعدد بازیکنان بین المللی در جمع مهمانان برمی گردد. دیگر جمله «بازی در زمین رقیبان هراسناک است» را نمی شنویم و دلیل، همان حرفه یی گری خاص تلقی می شود. البته عده یی هنوز نفس بازی های خانگی را مترادف با سه امتیاز موعود می دانند؛ «روی هاجسون» سرمربی فولام (تیم بدون پیروزی در نبردهای خارج از خانه فصل جاری) یکی از این افراد محسوب می شود؛ «تیم بزرگ داخل و خارج از خانه پیروز می شود. وقتی مقابل دیدگان عاشقان تیمتان به میدان می روید، به دلیل هجوم بیش از حد، فضای زیادی در اختیار رقیب قرار می دهید اما دور از استادیوم اختصاصی اوضاع دقیقاً برعکس می شود و اگر دفاعی بازی کنید، حریف ناچار است برای از پا درآوردن شما تا پای جان تلاش کند.»
تفسیر کوتاه آدامز ختم تمام تحلیل های اینچنینی است؛ «نتایج نیم قرن اخیر نشان می دهد میزبانان در هر بازی میانگین 3/1 گل به ثمر رسانده اند.»