راه نجات غزه

فاجعه و حماسه غزه، نقطه عطفی است در تاریخ مسأله فلسطین که مشخصه آن این است که پرده‌های نفاق را دریده و نقاب‌ها را از چهره برخی سران کشورهای اسلامی برداشته و آنان با چهره واقعی خود در این مصاف حاضر شده‌اند. این یک پدیده مبارک و یک گام به جلو در مسأله فلسطین است، زیرا همیشه مبارزه با نفاق سخت‌تر از مبارزه با کفر است. اکنون در جبهه باطل، اشغالگران صهیونیست، آمریکا، انگلیس، دولت مصر، دولت عربستان و دولت اردن قرار گرفته‌اند و جبهه حق را حماس، جهاد اسلامی، حزب‌الله، سوریه و ایران و ملت‌های مسلمان و همه انسان‌های آزاده جهان تشکیل می‌دهند. همه دولت‌ها و ملت‌های مسلمان به حکم دستور اسلام که اگر بخشی از سرزمین اسلامی مورد هجوم کفار واقع شد، بر همه مسلمانان واجب است که از آن سرزمین دفاع کنند، مکلف به دفاعند و البته الاَقربُ فالاَقرب، آن‌که نزدیکتر به آن سرزمین است، وظیفه بیشتری دارد و نژاد و خون هیچ تأثیری در این امر ندارد.
بنابراین نمی‌توانیم بگوییم چون مردم مورد تهاجم، عرب هستند، پس اعراب وظیفه بیشتری دارند، اما می‌توانیم بگوییم آنها که هم‌مرز فلسطین هستند، وظیفه سنگین‌تری دارند؛ همچنان‌که خائن بودن برخی سران عرب هیچ تکلیفی را از ما ایرانیان ساقط نمی‏کند. در این میان، وظیفه و تکلیف شرعی و مردم و ارتش مصر، سنگین‏تر از دیگر ملت‏ها و ارتش‏های اسلامی است. به ملت و ارتش مصر توصیه می‏کنیم که رضای خدا را بر رضای یک حاکم نامبارک ترجیح دهند و رأسا گذرگاه رفح را بازگشایی کنند. اگر امروز در صف حسین ـ علیه السلام ـ و یارانش باشید، بهتر از آن است که فردا در صف توابین باشید. به یقین، حماسه غزه فردا توابین بسیاری خواهد داشت. کاری کنیم که همین حالا در کنار مجاهدان حماس و جهاد اسلامی باشیم که فردا دیر خواهد بود. دولت‏های اسلامی موظفند راه داوطلبان جهاد با کفار حربی را باز کنند و تسلیحات لازم را طور علنی و با افتخار به مجاهدان برسانند. حرکت عده‏ای از مردم ترکیه به سوی ارتفاعات جولان سوریه، می‏تواند مقدمه‏ای برای این کار باشد.
آمریکا و اسرائیل در سال‏های گذشته از عنصر روانی تلقین بهره برده و با تروریست نامیدن مجاهدان مسلمان فلسطینی کاری کرده‏اند که مسلمانان از کمک‏رسانی آشکار به آنها ابا داشته باشند، در حالی که خود آشکارا و با افتخار با نام حمایت از دمکراسی و دنیای آزاد به تروریست‏های اسرائیلی کمک می‏رسانند. باید این فضا شکسته شود و کشورهای اسلامی آشکارا و با افتخار کمک‏های مالی و تسلیحاتی و سرباز به سوی فلسطین روانه کنند.
حال پرسش اینجاست که تعداد شهدای غزه به چند نفر باید برسد تا دولت‏های کشورهای اسلامی، اقدام نظامی را در دستور کار خود قرار دهند؟ آیا منتظریم که مجاهدان حماس و جهاد اسلامی که یادآور مجاهدان بدر و احد هستند، به شهادت برسند و ما برای آنها مجلس بزرگداشت بگیریم؟ آیا حدود هزار مجروح کافی نیست؟ اگر پیغمبر اسلام(ص) امروز زنده بود، در مقابل کفار حربی به سرزمین اسلامی و مقدس فلسطین چه می‏کرد؟
آیا اجلاس برگزار می‏کرد یا به جنگ با آنها می‏رفت؟ سنت الهی است که اگر ملتی از جهاد فرار کند، لباس رذالت و خواری می‏پوشد. رهبر مجاهد انقلاب اسلامی در پیام‏ها و سخنان خود در این روزها به خوبی مسیر حرکت را مشخص کردند و آن این است که هرچند اکنون دست ما برای فرستادن تسلیحات و نیروی نظامی به فلسطین اشغالی بسته است، اما دولت و ملت ایران و همه کشورهای اسلامی وظیفه دارند این راه را باز کنند. کافی است که یکی از کشورهای هم‏مرز اسرائیل در اثر فشار افکار عمومی جبهه جدیدی بگشاید. به دولت سختکوش جمهوری اسلامی پیشنهاد می‏کنیم که راهکار اقدام نظامی مشترک با چند کشور اسلامی علیه اشغالگران صهیونیست را به طور جدی در دستور کار خود قرار دهد، چراکه هم‏اکنون بهترین فرصت از نظر شرایط و افکار عمومی جهان برای حمله دفاعی ارتش مشترک اسلامی به اسرائیل است.
چرا باید اسرائیل با وجود ایران اسلامی در منطقه، جرأت بر این گستاخی پیدا کند؟ چرا باید اسرائیل از عدم واکنش نظامی کشورهای اسلامی مطمئن باشد؟ دستور اسلامی مبنی بر دفاع از سرزمین اسلامی مورد هجوم کفار چه هنگامی باید عملی شود؟ آیا این دستور نباید از کتاب‏های فقهی به میدان عمل آید و در بیرون تحقق یابد؟ تا کی باید دستور صریح اسلام را به بهانه احکام اولیه و ثانویه پشت گوش اندازیم؟ آیا نمی‏پذیریم که مرزهای میان کشورهای اسلامی، مرزهای قراردادی است و در واقع، یک کشور اسلامی بیشتر وجود ندارد و ملل مسلمان پیکر واحد را تشکیل می‏دهند؟
تهاجم کفار حربی به فلسطین یعنی تهاجم آنها به ایران و تهاجم به ایران یعنی تهاجم به فلسطین. چرا کشورهای اسلامی با علم به این که اسرائیل روزی به غزه حمله خواهد کرد، پدافند هوایی در اختیار حماس نگذاشتند؟ آیا مردم غزه برای مردن به دنیا آمده‏اند؟ این همه نیرو و تجهیزات نظامی در کشورهای اسلامی برای چه روزی است؟ آیا برای جنگ میان خودمان است و هیچ گاه نباید برای جنگ با کفار از آنها استفاده شود؟ نبرد فلسطین، نبرد دفاعی است و همه فقها بر وجوب آن اتفاق نظر دارند.
آیا صرف حمایت آمریکا از اسرائیل کافی است برای عدم اقدام نظامی؟ در این صورت پیامبر اسلام(ص) نیز نباید لشکری را برای جنگ با روم گسیل می‏داشت. آنچه امروز به سر جهان اسلام می‏آید، نتیجه کارهای خود ماست. آن روز که برای ورود نظامیان آمریکا به افغانستان و عراق لحظه شماری می‏کردیم، باید به فکر امروز می‏بودیم. بدیهی است که ایران اسلامی تا اندازه‏ای به وظیفه همبستگی اسلامی خویش عمل کرده است، اما سخن با ابولهب‏ها و ابوجهل‏های امروز است که پس از زحمات طاقت‏فرسای پیامبر اسلام(ص) برای آدم کردن آنها به جاهلیت پیش از اسلام بازگشته‏اند و ایدئولوژی آنها نژادپرستی و تفاخرات قومی و نژادی است که به ان هم عمل نمی کنند و برادران عرب خود را تنها گذاشته‏اند. به حسنی مبارک و ملک عبدالله، این دو خائن خبیث می‏گوییم: یا اشباه الرجال و لا رجال. ای کسانی که تنها شباهتی به مردان دارید و مرد نیستید. اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید. مطمئن باشید به حرمت خون شهدای غزه، روزی در دادگاه عدل اسلامی محاکمه خواهید شد. در این میان عملکرد ملت‏ها و دولت‏های ترکیه و قطر و ونزوئلا و موریتانی قابل تقدیر است. همچنین عملکرد رئیس کوبایی مجمع عمومی سازمان ملل قابل تقدیر است، همچنان که عملکرد شورای امنیت سازمان ملل که در واقع، شورای امنیت آمریکا و اسرائیل و انگلیس است خجالت‏آور است.
بجاست که مجمع عمومی سازمان ملل، اکنون که شورای امنیت به وظیفه خود در نجات مردم غزه عمل نمی‏کند، بنا بر قانون رأسا وارد عمل شده و تصمیم لازم را بگیرد. همچنین لازم است مقر سازمان ملل در اسرع وقت از نیویورک به یک کشور بی‏طرف منتقل شود.