1- بازی‌های فوتبال چه در لیگ و چه در سطح تیم ملی، محصول فدراسیون فوتبال است. به همین دلیل و بر اساس اساسنامه جدید - که سال گذشته به تایید هیات دولت هم رسید- این فدراسیون می‌تواند درباره فروش این حق به رادیو و تلویزیون تصمیم بگیرد. با چنین تحلیلی می‌توان به فدراسیون فوتبال که دوربین برنامه 90 را در بازی برق - استقلال به زمین راه نداده است، حق داد.
به نوشته اعتماد ملی، 90 به خاطر آنکه حق فوتبال را پرداخت نکرده و نمی‌کند، باید تحریم شود، به شرطی که این بخشی از تصمیم کلی فدراسیون فوتبال درباره همه برنامه‌های صدا وسیما باشد. جواب این پرسش مشخص است که آیا فدراسیون فوتبال با چنین رویکردی مانع دوربین 90 شده است؟ آیا چنین محدودیتی برای دوربین دیگر برنامه‌های صدا وسیما هم که حق پخش نمی‌دهند، وجود دارد؟
2- تا اندازه‌ای حق با سعید مدنی، مدیرمسوول روزنامه کیهان ورزشی، است که از سطح پایین برخی بحث‌های برنامه 90 انتقاد می‌کند. این برنامه با وجود استقبال گسترده مخاطبان، در سال‌های اخیر پیشرفت چندانی نداشته است. اما مگر نه اینکه در همه هفته‌هایی که سوژه برنامه به قول علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال، <خاله‌زنكي> بوده، کسی اعتراضی نداشته و درست روزی صدای همه درآمده که اتفاقا موضوع برنامه یکی از دغدغه‌های جدی فوتبال ایران بوده است. شاید امروز که مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت‌بدنی پس از چند روز درگیری مستقیم و غیرمستقیم تصمیم به تحریم 90 گرفته‌اند، همه فراموش کرده باشند که آتش جنگ در کجا شعله‌ور شد.
عادل فردوسی‌پور تهیه‌کننده و مجری 90 به دنبال انتخاب پنجمین مدیرعامل باشگاه پرسپولیس در سه‌سال‌ونیم گذشته از مخاطبانش پرسید که آیا با این جابه‌جایی‌ها موافقند یا نه. و از آنجا که پشت چنین تصمیم‌های پرابهامی مدیران سازمان تربیت‌بدنی ایستاده‌اند، موضوع به پایمال شدن خون شهدا و نادیده گرفتن ارزش‌های نظام تعبیر شد!
3- علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال، از معدود مدیران انتقادپذیر ورزش ایران است. کمتر کسی به یاد دارد که نوشته‌ای در روزنامه‌ای یا برنامه‌ای تلویزیونی یا رادیویی او را به واکنش وادار کرده باشد. یکی از روزنامه‌های ورزشی به دلا‌یلی از المپیک پکن تاکنون، تقریبا هر روز در انتقاد از او یک یا چند نوشته دارد.
لحن این انتقادها گاهی بیش از آنچه تصور شود تند است. با این وجود، رئیس فدراسیون فوتبال چشمش را بر همه آن انتقادها می‌بندد و به برنامه 90 واکنش نشان می‌دهد. آیا به بیراهه رفته‌ایم اگر تصور کنیم که او به درخواست دیگران وارد این جنگ ناخواسته شده است؟!
4- کفاشیان می‌پرسد آیا او هم می‌تواند نظرسنجی کند که مردم تلویزیون دولتی را می‌پسندند یا تلویزیون خصوصی را؟ او با این پرسش می‌خواهد با برنامه 90 مقابله به مثل کند و فراموش می‌کند که کارکرد 90 به‌عنوان رسانه پرسش است و وظیفه او و مدیران سازمان تربیت‌بدنی پاسخ گفتن نه طرح پرسش.
از این گذشته مشخص نیست مدیران سازمان تربیت‌بدنی دولت نهم چرا نگران طرح چنین پرسش‌هایی در برنامه 90 یا هر برنامه تلویزیونی دیگری هستند؛ مگر نه اینکه مردمی‌اند و هر قدمی که برمی‌دارند در راه خدمتگزاری به مردم است؟
به نوشته اعتماد ملی، 90 به خاطر آنکه حق فوتبال را پرداخت نکرده و نمی‌کند، باید تحریم شود، به شرطی که این بخشی از تصمیم کلی فدراسیون فوتبال درباره همه برنامه‌های صدا وسیما باشد. جواب این پرسش مشخص است که آیا فدراسیون فوتبال با چنین رویکردی مانع دوربین 90 شده است؟ آیا چنین محدودیتی برای دوربین دیگر برنامه‌های صدا وسیما هم که حق پخش نمی‌دهند، وجود دارد؟
2- تا اندازه‌ای حق با سعید مدنی، مدیرمسوول روزنامه کیهان ورزشی، است که از سطح پایین برخی بحث‌های برنامه 90 انتقاد می‌کند. این برنامه با وجود استقبال گسترده مخاطبان، در سال‌های اخیر پیشرفت چندانی نداشته است. اما مگر نه اینکه در همه هفته‌هایی که سوژه برنامه به قول علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال، <خاله‌زنكي> بوده، کسی اعتراضی نداشته و درست روزی صدای همه درآمده که اتفاقا موضوع برنامه یکی از دغدغه‌های جدی فوتبال ایران بوده است. شاید امروز که مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت‌بدنی پس از چند روز درگیری مستقیم و غیرمستقیم تصمیم به تحریم 90 گرفته‌اند، همه فراموش کرده باشند که آتش جنگ در کجا شعله‌ور شد.
عادل فردوسی‌پور تهیه‌کننده و مجری 90 به دنبال انتخاب پنجمین مدیرعامل باشگاه پرسپولیس در سه‌سال‌ونیم گذشته از مخاطبانش پرسید که آیا با این جابه‌جایی‌ها موافقند یا نه. و از آنجا که پشت چنین تصمیم‌های پرابهامی مدیران سازمان تربیت‌بدنی ایستاده‌اند، موضوع به پایمال شدن خون شهدا و نادیده گرفتن ارزش‌های نظام تعبیر شد!
3- علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال، از معدود مدیران انتقادپذیر ورزش ایران است. کمتر کسی به یاد دارد که نوشته‌ای در روزنامه‌ای یا برنامه‌ای تلویزیونی یا رادیویی او را به واکنش وادار کرده باشد. یکی از روزنامه‌های ورزشی به دلا‌یلی از المپیک پکن تاکنون، تقریبا هر روز در انتقاد از او یک یا چند نوشته دارد.
لحن این انتقادها گاهی بیش از آنچه تصور شود تند است. با این وجود، رئیس فدراسیون فوتبال چشمش را بر همه آن انتقادها می‌بندد و به برنامه 90 واکنش نشان می‌دهد. آیا به بیراهه رفته‌ایم اگر تصور کنیم که او به درخواست دیگران وارد این جنگ ناخواسته شده است؟!
4- کفاشیان می‌پرسد آیا او هم می‌تواند نظرسنجی کند که مردم تلویزیون دولتی را می‌پسندند یا تلویزیون خصوصی را؟ او با این پرسش می‌خواهد با برنامه 90 مقابله به مثل کند و فراموش می‌کند که کارکرد 90 به‌عنوان رسانه پرسش است و وظیفه او و مدیران سازمان تربیت‌بدنی پاسخ گفتن نه طرح پرسش.
از این گذشته مشخص نیست مدیران سازمان تربیت‌بدنی دولت نهم چرا نگران طرح چنین پرسش‌هایی در برنامه 90 یا هر برنامه تلویزیونی دیگری هستند؛ مگر نه اینکه مردمی‌اند و هر قدمی که برمی‌دارند در راه خدمتگزاری به مردم است؟