1- دîوران فوتبال نه، بهتر است از «آن خدادادی» بگوییم؛ همان «آنی» که در زندگی برنده را برنده تر، ثروتمند را ثروتمندتر، بازنده را بازنده تر و فقیر را فقیرتر می کند.
به نوشته اعتماد، این «آن» در فوتبال، برخی ها را تا عرش بالا می برد و گروهی را منفور جلوه می دهد. صاحب آنً فوتبال جزیره دوشنبه شب دور از آنفیلد، دست های پشت پرده را بسیج کرد و فوت کوزه گری اش به پاهای کاهیل توان داد تا چند هفته پس از رویاپردازی لیورپولی ها، رویای قرمز کمرنگ را نابود کند. روند چند هفته قبل را مرور و معجزه منچستریونایتد را باور کنید.
لیورپول سرمست از صدرنشینی نوبرانه سر به آسمان می سایید و منچستریونایتد... در خیابان های منتهی به آنفیلد می خوانند حالا 19 به 17 (اشاره به تعداد قهرمانی های دو تیم) و بنیتس، این تاکتیسین بزرگ با تکیه بر جسارت عجیب لیورپولی ها به فرگوسن گیر داد و همانجا باخت.
2- گاردین مدام اتفاقات فصل 1996-1995 را یادآوری می کرد. کیگان پرشور و حال فقط می توانست دست هایش را به میز بکوبد. بنیتس احتمالاً در انجام این کار هم ناتوان خواهد بود چون در بهت «آن خدادادی» است.
3- «آن» برای برنده هاست؛ برنده زمان حال. گاهی «آن» را شخصیت قهرمانی می خوانند اما موضوع چیزی فراتر از اینها است. شخصیت قهرمانی به درد 90 و چند دقیقه بازی می خورد. «آن»، روح سیال است.توسط برنده ساخته می شود، مانند شبح برفراز ورزشگاه های رقبا به پرواز درمی آید و وقتی سازنده بگوید برو و حال مدعی جدید را بگیر، می رود و ساق های رقیب رقیب را نیرومند می کند. 10 سال پیش، انواع و اقسام رقبا توسط فرگوسن جادو شدند و حالا اورتون هم یکی از آنها،
4- عوامل سازنده «آن»، وجود خارجی ندارند. پیروزی، فرزند پیروزی است و برای داشتن «آن»، دانستن و عمل کردن به این نکته کافی است. مطمئناً صدر جدول لیگ برتر به این زودی ها دستخوش تغییر نمی شد اگر تیمی غیر از منچستریونایتد وسط معادله قرار داشت،
5- تکلیف گروهی که «آن» ندارد، چیست؟ هیچ. نگاه به آسمان فایده یی ندارد. برو قوی شو اگر ... وگرنه راه دیگری نداری. توضیح موضوع سخت است، به خصوص اگر در هیبت هوادار لیورپول لحظه به لحظه پای «لایو اسکور» انتظار پیروزی را کشیده باشی و نهایتاً متوجه شوی کف دستی که مو ندارد، مو ندارد،
6- توضیح «آن» سخت است به خصوص اگر فشردن دکمه «رفرش» به یکباره همه چیز را نابود کند. بگوید صدرنشین باید بدود تا بلکه افتخار تعقیب تیمی را که قرار نیست از آن بالا پایین بیاید، به دست آورد،
7- آن آقای سازنده «آن»، محصولش را همه جا می فروشد. یک لیورپولی مجبور می شود یا نه، لحظاتی قبل از فشردن دکمه رفرش کامپیوتر، مطالبی درباره دار و دسته صاحبان «آن» (منچستریونایتد) می نویسند و فردا صبح پسربچه یی از مادرش می خواهد پیراهن دار و دسته صاحبان «آن» و ترجیحاً رونالدو را برایش بخرد تا بلکه او بتواند در مدرسه گل بزند، در لحظه آخرین رفرش به آسمان نگاه می کنی. فایده یی ندارد. «آن»، تقدیر را نوشته. انتظار معجزه بیهوده است. مورینیو چندی پیش کم آورد و گفت در فوتبال شانس هم تاثیرگذار به نظر می رسد. بله، شانس و فرگوسن.
به نوشته اعتماد، این «آن» در فوتبال، برخی ها را تا عرش بالا می برد و گروهی را منفور جلوه می دهد. صاحب آنً فوتبال جزیره دوشنبه شب دور از آنفیلد، دست های پشت پرده را بسیج کرد و فوت کوزه گری اش به پاهای کاهیل توان داد تا چند هفته پس از رویاپردازی لیورپولی ها، رویای قرمز کمرنگ را نابود کند. روند چند هفته قبل را مرور و معجزه منچستریونایتد را باور کنید.
لیورپول سرمست از صدرنشینی نوبرانه سر به آسمان می سایید و منچستریونایتد... در خیابان های منتهی به آنفیلد می خوانند حالا 19 به 17 (اشاره به تعداد قهرمانی های دو تیم) و بنیتس، این تاکتیسین بزرگ با تکیه بر جسارت عجیب لیورپولی ها به فرگوسن گیر داد و همانجا باخت.
2- گاردین مدام اتفاقات فصل 1996-1995 را یادآوری می کرد. کیگان پرشور و حال فقط می توانست دست هایش را به میز بکوبد. بنیتس احتمالاً در انجام این کار هم ناتوان خواهد بود چون در بهت «آن خدادادی» است.
3- «آن» برای برنده هاست؛ برنده زمان حال. گاهی «آن» را شخصیت قهرمانی می خوانند اما موضوع چیزی فراتر از اینها است. شخصیت قهرمانی به درد 90 و چند دقیقه بازی می خورد. «آن»، روح سیال است.توسط برنده ساخته می شود، مانند شبح برفراز ورزشگاه های رقبا به پرواز درمی آید و وقتی سازنده بگوید برو و حال مدعی جدید را بگیر، می رود و ساق های رقیب رقیب را نیرومند می کند. 10 سال پیش، انواع و اقسام رقبا توسط فرگوسن جادو شدند و حالا اورتون هم یکی از آنها،
4- عوامل سازنده «آن»، وجود خارجی ندارند. پیروزی، فرزند پیروزی است و برای داشتن «آن»، دانستن و عمل کردن به این نکته کافی است. مطمئناً صدر جدول لیگ برتر به این زودی ها دستخوش تغییر نمی شد اگر تیمی غیر از منچستریونایتد وسط معادله قرار داشت،
5- تکلیف گروهی که «آن» ندارد، چیست؟ هیچ. نگاه به آسمان فایده یی ندارد. برو قوی شو اگر ... وگرنه راه دیگری نداری. توضیح موضوع سخت است، به خصوص اگر در هیبت هوادار لیورپول لحظه به لحظه پای «لایو اسکور» انتظار پیروزی را کشیده باشی و نهایتاً متوجه شوی کف دستی که مو ندارد، مو ندارد،
6- توضیح «آن» سخت است به خصوص اگر فشردن دکمه «رفرش» به یکباره همه چیز را نابود کند. بگوید صدرنشین باید بدود تا بلکه افتخار تعقیب تیمی را که قرار نیست از آن بالا پایین بیاید، به دست آورد،
7- آن آقای سازنده «آن»، محصولش را همه جا می فروشد. یک لیورپولی مجبور می شود یا نه، لحظاتی قبل از فشردن دکمه رفرش کامپیوتر، مطالبی درباره دار و دسته صاحبان «آن» (منچستریونایتد) می نویسند و فردا صبح پسربچه یی از مادرش می خواهد پیراهن دار و دسته صاحبان «آن» و ترجیحاً رونالدو را برایش بخرد تا بلکه او بتواند در مدرسه گل بزند، در لحظه آخرین رفرش به آسمان نگاه می کنی. فایده یی ندارد. «آن»، تقدیر را نوشته. انتظار معجزه بیهوده است. مورینیو چندی پیش کم آورد و گفت در فوتبال شانس هم تاثیرگذار به نظر می رسد. بله، شانس و فرگوسن.