سوال بزرگ 72 ساعت آینده فوتبال ایران اتفاقی است که دوشنبه شب انتظار اهالی فوتبالدوست را می‌کشد. میلیون‌ها مخاطب تلویزیونی که مطابق عادت بیولوژیک بدنشان دوشنبه شب‌ها دیرتر به خواب می‌روند و این بار کنجکاوتر و حریص‌تر به دانستن و آگاهی نسبت به سرنوشت محبوب‌ترین برنامه ورزشی تلویزیون پای جعبه جادویی خواهند نشست، با حسی آمیخته با شک و تردید که یک هفته پیش به ترحم و آزردگی نیز آلوده شد؛ همه می‌خواهند بدانند که چه خواهد شد.
به نوشته گل، انبوه حاشیه‌ها و شایعات در روزنامه‌ها و سایت‌ها در دامن زدن به این حس دوگانه و یا چند گانه موثر بوده است. اما آنها می‌خواهند با چشم خودشان ببینند و فقط آن وقت است که می‌توانند به یک قضاوت روشن و شفاف برسند.
این روزها و ساعت‌های انتظار با چالش و سوالی بزرگ همراه است که نود و مجری‌اش با چه هیبت و کیفیتی روی آنتن خواهد رفت؟ عادل سرجایش می‌نشیند؟ یا دیگران به روی این صندلی قرار خواهند گرفت؟ اگر عادل هست، چگونه عادلی خواهد بود؟
جملات او زیر ذره‌بین خواهد رفت؛ کلمه به کلمه و واژه به واژه؟ برخلاف نوشته‌های اخیر در خصوص ویژگی دوشنبه گذشته به نظر می‌رسد که دوشنبه حساس و سرنوشت‌سازتری در پیش است؛ حساس‌تر از نوبت قبل. شاید مهم‌ترین نود در طول تاریخ حیاتش.
امروز حتی آنها که فوتبال برایشان علی‌السویه بود به سرنوشت رک‌ترین برنامه تلویزیون حساس شده‌اند که سرانجام سرنوشت آن چگونه خواهد بود و دوشنبه شب، بهترین زمان برای نتیجه‌گیری و قضاوت است. عادل همان عادل خواهد بود؟ همانقدر صریح و بی‌پروا؟
آیا صرف اظهارنظرهای مداخله‌جویانه چند شبکه ماهواره‌ای معلوم‌الحال کافیست تا نود به محاق تعلیق فرستاده شود؟ از کجا که آنها علاقه مردم را شناسایی نکرده باشند تا با سمپاشی فضا با ادعای حمایت از او فوتبالدوستان را از برنامه مورد علاقه‌شان محروم، سازند و یا اصلا چه الزامی است که این زیاده‌گویی در انتخاب ما در بودن یا نبودن نود و عادل فردوسی‌پور تاثیرگذار باشد؟
شفاف‌سازی دوشنبه شب و دیدن یک فردوسی‌پور خندان که به زمین و زمان گیر می‌دهد، می‌تواند خط بطلان بر تمام این آسمان و ریسمان‌بافتن‌ها باشد و از جامعه ورزش و رسانه ملی که متهم به پایین بودن آستانه تحمل شده‌اند انگ زدایی شود.
دوشنبه شب زمان مهمی است برای ما و عادل فردوسی‌پور که ببینیم در چه فضایی زندگی می‌کنیم. دوشنبه شب می‌تواند به جای کشدار کردن سوءتفاهمات نقطه پایان آن باشد.
به نوشته گل، انبوه حاشیه‌ها و شایعات در روزنامه‌ها و سایت‌ها در دامن زدن به این حس دوگانه و یا چند گانه موثر بوده است. اما آنها می‌خواهند با چشم خودشان ببینند و فقط آن وقت است که می‌توانند به یک قضاوت روشن و شفاف برسند.
این روزها و ساعت‌های انتظار با چالش و سوالی بزرگ همراه است که نود و مجری‌اش با چه هیبت و کیفیتی روی آنتن خواهد رفت؟ عادل سرجایش می‌نشیند؟ یا دیگران به روی این صندلی قرار خواهند گرفت؟ اگر عادل هست، چگونه عادلی خواهد بود؟
جملات او زیر ذره‌بین خواهد رفت؛ کلمه به کلمه و واژه به واژه؟ برخلاف نوشته‌های اخیر در خصوص ویژگی دوشنبه گذشته به نظر می‌رسد که دوشنبه حساس و سرنوشت‌سازتری در پیش است؛ حساس‌تر از نوبت قبل. شاید مهم‌ترین نود در طول تاریخ حیاتش.
امروز حتی آنها که فوتبال برایشان علی‌السویه بود به سرنوشت رک‌ترین برنامه تلویزیون حساس شده‌اند که سرانجام سرنوشت آن چگونه خواهد بود و دوشنبه شب، بهترین زمان برای نتیجه‌گیری و قضاوت است. عادل همان عادل خواهد بود؟ همانقدر صریح و بی‌پروا؟
آیا صرف اظهارنظرهای مداخله‌جویانه چند شبکه ماهواره‌ای معلوم‌الحال کافیست تا نود به محاق تعلیق فرستاده شود؟ از کجا که آنها علاقه مردم را شناسایی نکرده باشند تا با سمپاشی فضا با ادعای حمایت از او فوتبالدوستان را از برنامه مورد علاقه‌شان محروم، سازند و یا اصلا چه الزامی است که این زیاده‌گویی در انتخاب ما در بودن یا نبودن نود و عادل فردوسی‌پور تاثیرگذار باشد؟
شفاف‌سازی دوشنبه شب و دیدن یک فردوسی‌پور خندان که به زمین و زمان گیر می‌دهد، می‌تواند خط بطلان بر تمام این آسمان و ریسمان‌بافتن‌ها باشد و از جامعه ورزش و رسانه ملی که متهم به پایین بودن آستانه تحمل شده‌اند انگ زدایی شود.
دوشنبه شب زمان مهمی است برای ما و عادل فردوسی‌پور که ببینیم در چه فضایی زندگی می‌کنیم. دوشنبه شب می‌تواند به جای کشدار کردن سوءتفاهمات نقطه پایان آن باشد.