ساعت پنج بعدازظهر روز یکشنبه پس از اینکه رافا نادال قهرمانی اش را تثبیت کرد، وقت این بود که یک اسپانیایی دیگر توانایی هایش را به اثبات برساند و آن کسی نبود جز فرناندو تورس در لیورپول.
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، پیروزی سرخپوشان لیورپول در بازی مقابل چلسی برای رافائل که تماشاگر این بازی بود؛ بسیار خوشایند و دلچسب بود؛ حسی دوست داشتنی که به نوعی عرق ملی و میهنی محسوب می شود. نادال شرایط خوبی را سپری می کند، خوشحال است.
تونی که یکی از بهترین مربیان تنیس جهان است پس از فینال ملبورن به تحلیل و آنالیز شیوه بازی این دو تنیسور طراز اول دنیا پرداخت و درباره راجر فدرر گفت؛ «فکر می کنم راجر برنامه مشخص و از پیش تعیین شده یی برای این مسابقه مهم و سرنوشت ساز نداشت. انگار او نمی خواست امتیازاتی را که به دست آورده، نگه دارد و تلاشی هم برای جبران برخی از اشتباهاتش در ست سوم نمی کرد اما در مقابل رافائل بعد از ست اول همه چیز را به نفع خود و شرایطش برگرداند.»
این البته یک آنالیز کلامی است و این مربی طراز اول برای بررسی کردن و تحلیل بازی تنیسور شماره یک جهان اطلاعات و آمار و البته توضیحات مفصل تری دارد که شاید در چندین ساعت هم نتواند به خوبی آنها را بازگو کند.
به عقیده تونی، راجر فدرر در فینال در «رود لیور آرنا» انعطاف و نرمی لازم را نداشت و همین مساله باعث شد ناخودآگاه از سطح حرفه یی خودش نزول کند.
شاید بخشی از این عدم انعطاف به شرایط روحی او و دور شدن از خانه و کشورش و نبودن هواداران زیاد در ملبورن برگردد. در حالی که در مقایسه، نادال کاملاً راحت و با آرامش در استرالیا مسابقه داد و یکی از مهم ترین امتیازاتش هم حمایت همه جانبه خانواده اش بود که در ملبورن همراهی اش کردند و همین حمایت های همه جانبه به او اعتماد به نفس بیشتری داد. تونی می گوید؛ «تعداد خطاهای «دابل» او چند تا بود؟ چهار تا، چهار خطای دابل در چهار ساعت، رکورد خیلی بدی نباید باشد.»
رقابت چهارساعته برای هر دو تنیسور خسته کننده بود، این را خود رافا هم اعتراف می کند؛ «خیلی خیلی خسته شدم، این اصلاً اغراق نیست. من واقعاً احساس خستگی می کردم. پس از چهار ساعت، مسابقه سنگین و نفس گیر در گرمای ملبورن واقعاً همه چیز دشوار شده بود. راجر هم خیلی خسته بود و اگر می توانست شیوه خوب بازی کردنش را ادامه دهد قطعاً مرا شکست می داد چون من از او خسته تر بودم. مساله مهم این بود که نمی خواستم تمرکزم را از دست بدهم و به پاهایم دستور ذهنی دادم تا ادامه بدهند و انرژی شان تمام نشود. من احساس می کنم راجر کمی دپرس و عصبی شده بود. وقتی بازی مرا در ابتدای ست پنجم دید این حس را پیدا کرد ولی همین شروع خوب در ست پنجم باعث شد از راجر امتیاز بگیرم.»
نادال انگیزه و انرژی زیادی برای تورنمنت های تنیس این فصل دارد و تلاش می کند به قهرمانی بیشتری در این فصل دست پیدا کند؛ «خب، در حقیقت من سال گذشته از شرایط فیزیکی خودم 100 درصد راضی نبودم. مصدومیتی که در پایان سال گریبانگیرم شد اجازه نداد در دیویس کاپ حضور داشته باشم و همین مرا متاسف کرد.» هنوز راه زیادی باقی مانده. قهرمانی نادال در ملبورن می تواند جایگاه او را برای ادامه قهرمانی هایش در تورنمنت های امسال تثبیت کند. گرنداسلم ویمبلدون آرزوی بعدی نادال است که می تواند به قهرمانی در آن فکر کند.
به نوشته اعتماد و به نقل از تایمز، پیروزی سرخپوشان لیورپول در بازی مقابل چلسی برای رافائل که تماشاگر این بازی بود؛ بسیار خوشایند و دلچسب بود؛ حسی دوست داشتنی که به نوعی عرق ملی و میهنی محسوب می شود. نادال شرایط خوبی را سپری می کند، خوشحال است.
تونی که یکی از بهترین مربیان تنیس جهان است پس از فینال ملبورن به تحلیل و آنالیز شیوه بازی این دو تنیسور طراز اول دنیا پرداخت و درباره راجر فدرر گفت؛ «فکر می کنم راجر برنامه مشخص و از پیش تعیین شده یی برای این مسابقه مهم و سرنوشت ساز نداشت. انگار او نمی خواست امتیازاتی را که به دست آورده، نگه دارد و تلاشی هم برای جبران برخی از اشتباهاتش در ست سوم نمی کرد اما در مقابل رافائل بعد از ست اول همه چیز را به نفع خود و شرایطش برگرداند.»
این البته یک آنالیز کلامی است و این مربی طراز اول برای بررسی کردن و تحلیل بازی تنیسور شماره یک جهان اطلاعات و آمار و البته توضیحات مفصل تری دارد که شاید در چندین ساعت هم نتواند به خوبی آنها را بازگو کند.
به عقیده تونی، راجر فدرر در فینال در «رود لیور آرنا» انعطاف و نرمی لازم را نداشت و همین مساله باعث شد ناخودآگاه از سطح حرفه یی خودش نزول کند.
شاید بخشی از این عدم انعطاف به شرایط روحی او و دور شدن از خانه و کشورش و نبودن هواداران زیاد در ملبورن برگردد. در حالی که در مقایسه، نادال کاملاً راحت و با آرامش در استرالیا مسابقه داد و یکی از مهم ترین امتیازاتش هم حمایت همه جانبه خانواده اش بود که در ملبورن همراهی اش کردند و همین حمایت های همه جانبه به او اعتماد به نفس بیشتری داد. تونی می گوید؛ «تعداد خطاهای «دابل» او چند تا بود؟ چهار تا، چهار خطای دابل در چهار ساعت، رکورد خیلی بدی نباید باشد.»
رقابت چهارساعته برای هر دو تنیسور خسته کننده بود، این را خود رافا هم اعتراف می کند؛ «خیلی خیلی خسته شدم، این اصلاً اغراق نیست. من واقعاً احساس خستگی می کردم. پس از چهار ساعت، مسابقه سنگین و نفس گیر در گرمای ملبورن واقعاً همه چیز دشوار شده بود. راجر هم خیلی خسته بود و اگر می توانست شیوه خوب بازی کردنش را ادامه دهد قطعاً مرا شکست می داد چون من از او خسته تر بودم. مساله مهم این بود که نمی خواستم تمرکزم را از دست بدهم و به پاهایم دستور ذهنی دادم تا ادامه بدهند و انرژی شان تمام نشود. من احساس می کنم راجر کمی دپرس و عصبی شده بود. وقتی بازی مرا در ابتدای ست پنجم دید این حس را پیدا کرد ولی همین شروع خوب در ست پنجم باعث شد از راجر امتیاز بگیرم.»
نادال انگیزه و انرژی زیادی برای تورنمنت های تنیس این فصل دارد و تلاش می کند به قهرمانی بیشتری در این فصل دست پیدا کند؛ «خب، در حقیقت من سال گذشته از شرایط فیزیکی خودم 100 درصد راضی نبودم. مصدومیتی که در پایان سال گریبانگیرم شد اجازه نداد در دیویس کاپ حضور داشته باشم و همین مرا متاسف کرد.» هنوز راه زیادی باقی مانده. قهرمانی نادال در ملبورن می تواند جایگاه او را برای ادامه قهرمانی هایش در تورنمنت های امسال تثبیت کند. گرنداسلم ویمبلدون آرزوی بعدی نادال است که می تواند به قهرمانی در آن فکر کند.