1- ورزش هر کشور برآمده از تصویری است که از اقتصاد، فرهنگ و سیاست همان کشور می توان در نظر گرفت.
به نوشته اعتماد، در حقیقت ساختار فرهنگی، اقتصادی و سیاسی هر کشور می تواند بازتاب دهنده ورزش آن در رشته های مختلف باشد و اگر این ساختار و زیرساخت دارای تشکیلات، برنامه ریزی و پشتوانه باشد، بدون شک می تواند در ورزش هم موفق بوده و افتخارآفرینی های فراوانی را تجربه کند. قهرمانی بدون برنامه ریزی محقق نمی شود و برنامه ریزی بدون مدیران عمل گرا انجام نمی گیرد، بدون شک می توان وضعیت جوامع مختلف را در فرهنگ اردونشینی و نتایج آن کندوکاو کرد.
2- ورزش ایران در رشته های مختلف مطمئناً در سطح جهان به عنوان ورزشی توسعه یافته تلقی نمی شود. اگرچه مدیرانش بر این عقیده اند که می توانند در المپیک بعدی جایگاهی بسیار خوب کسب کنند یا حتی میزبان المپیک باشند اما چه کسی می تواند ادعا کند ما با برنامه ریزی توانستیم قله های قهرمانی را فتح کنیم؟ قهرمانی هادی ساعی در المپیک بر چه اساسی شکل گرفت و مگر همان او نبود که برای نرفتنش به المپیک تلاش های پشت پرده فراوانی صورت گرفت. قهرمانی او همانند انتخاب سیدمحمد خاتمی در سال 76 یا محمود احمدی نژاد در سال 84 بود؛ غیرقابل پیش بینی برای همه. وقتی جامعه یی از احزاب تهی باشد مطمئناً اتفاقات غیرقابل پیش بینی همه را شگفت زده می کند، مثل ورزش که قهرمانی ساعی همه را شگفت زده کرده بود.
3- دغدغه مهمی که این روزها در ورزش ایران می توان بر آن پافشاری کرد مربوط به پیراهن تیم های ملی است. در همه کشورها، پیراهن ها به عنوان نماد و پرچم کشورها نامیده می شود و شکل و طراحی آن در همه تیم های ورزشی به شکلی است که شکل، رنگ و طراحی پیراهن در همه جوامع قابل تشخیص است. کمتر کسی است که نداند تیم های ورزشی برزیل زرد می پوشند یا تیم های ورزشی آرژانتین لباس های راه راه آبی و سفید بر تن دارند. پیراهن کشورها تبدیل به نماد و پرچم کشورها شده است و این بزرگ ترین تبلیغ و صدور فرهنگی محسوب می شود. حتی کشورهای آسیایی مثل ژاپن و کره هم به این موضوع رسیده اند و تیم های ورزشی شان را با لباسی واحد در همه مسابقات به میدان می فرستند. پیراهن ملی هر کشور یعنی پرچم همان کشور که بر تن ملی پوشان دوخته اند، آیا کسی به این فرصت ها فکر کرده است؟
4- هیچ گاه به وضعیت پیراهن تیم های ملی ایران در رشته های مختلف فکر کرده اید؟ می توان آن را در حد «فاجعه» ارزیابی کرد. فدراسیون فوتبال آن طور که خودش می خواهد رفتار می کند، فدراسیون والیبال رنگ و طرح جداگانه در نظر می گیرد، فدراسیون بسکتبال هم به دلخواه خود رفتار می کند و همین وضعیت در فدراسیون های دیگر هم رواج دارد. اوضاع به شکلی است که گویی سازمانی به نام تربیت بدنی در کشور وجود ندارد تا معاونت فرهنگی آن به مساله مهمی مثل این موضوع دقت کند. شگفت آور است رئیسی که دغدغه فرهنگ دارد و اعتقاد دارد به جای برنامه «دوربین خبرساز» باید «دوربین فرهنگ ساز» ساخته شود آنگاه به این مسائل فرهنگی توجه ندارد. رئیسی که ادعا دارد باید فرهنگ ایرانی را از طریق ورزش به جهان بشناسانیم آنگاه به این موضوعات توجهی ندارد تا با به کارگیری همه کارشناسان عرصه لباس و مد، پیراهن واحد ملی را طراحی و رونمایی کند تا تمام تیم های ملی در رشته های مختلف ورزشی از آن لباس استفاده کنند؛ پیراهنی که در فرهنگ ملی ایران «پرچم» نامیده می شود اما این پرچم در هر فدراسیونی به شکلی خاص است.
به نوشته اعتماد، در حقیقت ساختار فرهنگی، اقتصادی و سیاسی هر کشور می تواند بازتاب دهنده ورزش آن در رشته های مختلف باشد و اگر این ساختار و زیرساخت دارای تشکیلات، برنامه ریزی و پشتوانه باشد، بدون شک می تواند در ورزش هم موفق بوده و افتخارآفرینی های فراوانی را تجربه کند. قهرمانی بدون برنامه ریزی محقق نمی شود و برنامه ریزی بدون مدیران عمل گرا انجام نمی گیرد، بدون شک می توان وضعیت جوامع مختلف را در فرهنگ اردونشینی و نتایج آن کندوکاو کرد.
2- ورزش ایران در رشته های مختلف مطمئناً در سطح جهان به عنوان ورزشی توسعه یافته تلقی نمی شود. اگرچه مدیرانش بر این عقیده اند که می توانند در المپیک بعدی جایگاهی بسیار خوب کسب کنند یا حتی میزبان المپیک باشند اما چه کسی می تواند ادعا کند ما با برنامه ریزی توانستیم قله های قهرمانی را فتح کنیم؟ قهرمانی هادی ساعی در المپیک بر چه اساسی شکل گرفت و مگر همان او نبود که برای نرفتنش به المپیک تلاش های پشت پرده فراوانی صورت گرفت. قهرمانی او همانند انتخاب سیدمحمد خاتمی در سال 76 یا محمود احمدی نژاد در سال 84 بود؛ غیرقابل پیش بینی برای همه. وقتی جامعه یی از احزاب تهی باشد مطمئناً اتفاقات غیرقابل پیش بینی همه را شگفت زده می کند، مثل ورزش که قهرمانی ساعی همه را شگفت زده کرده بود.
3- دغدغه مهمی که این روزها در ورزش ایران می توان بر آن پافشاری کرد مربوط به پیراهن تیم های ملی است. در همه کشورها، پیراهن ها به عنوان نماد و پرچم کشورها نامیده می شود و شکل و طراحی آن در همه تیم های ورزشی به شکلی است که شکل، رنگ و طراحی پیراهن در همه جوامع قابل تشخیص است. کمتر کسی است که نداند تیم های ورزشی برزیل زرد می پوشند یا تیم های ورزشی آرژانتین لباس های راه راه آبی و سفید بر تن دارند. پیراهن کشورها تبدیل به نماد و پرچم کشورها شده است و این بزرگ ترین تبلیغ و صدور فرهنگی محسوب می شود. حتی کشورهای آسیایی مثل ژاپن و کره هم به این موضوع رسیده اند و تیم های ورزشی شان را با لباسی واحد در همه مسابقات به میدان می فرستند. پیراهن ملی هر کشور یعنی پرچم همان کشور که بر تن ملی پوشان دوخته اند، آیا کسی به این فرصت ها فکر کرده است؟
4- هیچ گاه به وضعیت پیراهن تیم های ملی ایران در رشته های مختلف فکر کرده اید؟ می توان آن را در حد «فاجعه» ارزیابی کرد. فدراسیون فوتبال آن طور که خودش می خواهد رفتار می کند، فدراسیون والیبال رنگ و طرح جداگانه در نظر می گیرد، فدراسیون بسکتبال هم به دلخواه خود رفتار می کند و همین وضعیت در فدراسیون های دیگر هم رواج دارد. اوضاع به شکلی است که گویی سازمانی به نام تربیت بدنی در کشور وجود ندارد تا معاونت فرهنگی آن به مساله مهمی مثل این موضوع دقت کند. شگفت آور است رئیسی که دغدغه فرهنگ دارد و اعتقاد دارد به جای برنامه «دوربین خبرساز» باید «دوربین فرهنگ ساز» ساخته شود آنگاه به این مسائل فرهنگی توجه ندارد. رئیسی که ادعا دارد باید فرهنگ ایرانی را از طریق ورزش به جهان بشناسانیم آنگاه به این موضوعات توجهی ندارد تا با به کارگیری همه کارشناسان عرصه لباس و مد، پیراهن واحد ملی را طراحی و رونمایی کند تا تمام تیم های ملی در رشته های مختلف ورزشی از آن لباس استفاده کنند؛ پیراهنی که در فرهنگ ملی ایران «پرچم» نامیده می شود اما این پرچم در هر فدراسیونی به شکلی خاص است.