روزنامه تهران امروز نوشت: همه چیز از انتشار عکس دسته‌جمعی چند تن از خوانندگان پاپ شروع شد. عکسی که در صفحه‌های شخصی افرادی چون «بابک جهانبخش»، «فرزاد فرزین»، «حمید عسکری» و «شهرام شکوهی» در فضای مجازی منتشر شد.
این عکس مربوط به یکی از شب‌های ماه رمضان امسال است که طی آن خوانندگان مطرح پاپ دور هم جمع شده‌اند و در جلساتی سعی کرده‌اند به سمت تشکیل صنف خوانندگان پاپ حرکت کنند.
صنفی که حواشی آن همیشه پررنگ‌تر از متن بوده و بعضی از خواننده‌های فعال در آن رابطه چندان حسنه‌ای باهم نداشته‌اند. اما در این میان جای چهره‌های شاخصی چون «رضا صادقی»، «محسن چاوشی»، «محسن یگانه» و «بنیامین بهادری» در این جمع خالی است!
طبق خبرها «بهبود کیفیت کنسرت‌ها»، «بالابردن سطح کیفی آثار منتشر شده در بازار رسمی»، «تعیین تدابیری برای مقابله با برخی تخلفات حوزه بلیت‌فروشی و کنسرت‌گذاری» و... از جمله بندهای پیشنهادی برای تدوین مانیفست اولین صنف رسمی اهالی موسیقی پاپ است. همچنین، اعضای این صنف قرار است به زودی جلسه‌ای را با مقامات ارشد هنری کشور برگزار کنند. «دکتر محمدرضا کارچی» نیز به عنوان دبیر نخستین «انجمن خوانندگان موسیقی پاپ» معرفی شده و قرار است اولین نشست این انجمن به زودی برگزار شود.
«خشایار اعتمادی» خواننده باسابقه کشورمان درباره تشکیل این انجمن به تهران امروز می‌گوید: «هرگونه تجمیع و تشکل برای موسیقی بسیار مفید و موثر خواهد بود. نکته مثبت این قضیه تبدیل شدن خوانندگان از یک هویت حقیقی به یک هویت حقوقی است. اما به نظرم این صنف در صورتی که جدای از سایر شاخه‌ها باشد، می‌تواند مشکل ساز شود.» او معتقد است اگر قرار باشد چنین تشکلی تشکیل شود باید همه شاخه‌های موسیقی از جمله آهنگسازی، نشر، ترانه و... در کنار هم باشند تا بتوانند کاربری بهتری داشته باشند.
اعتمادی در این‌باره می‌گوید: «به نظر من اگر یک تشکل واحد با کمیته‌های مختلف مثل کمیته خوانندگان، کمیته آهنگسازان، کمیته ناشران و... با یک تعریف در کنار هم فعالیت کنند قطعا تعامل بیشتری به وجود خواهد آمد. تجربه ثابت کرده اگر انجمن‌های جداگانه‌ای تشکیل شود، تقابل و مشکلاتی به وجود می‌آید که اصلا خوب نیست.»
او ادامه می‌دهد: «یک سندیکا زمانی می‌تواند کاریزما داشته باشد که تمام قسمت‌های موسیقی از نشر گرفته تا خوانندگی و آواز را در کنار هم داشته باشد و در هیات مدیره آن سندیکا، یک نفر از هرکانونی به عنوان نماینده حضور داشته باشد. در این صورت بسیاری از زحمت‌ها را از دوش دفتر موسیقی برمی‌دارد و تعامل بیشتری بین هنرمندان و نهادهای موسیقی به وجود خواهد آمد.»
او در پاسخ به این سوال که چه تقابلی ممکن است در آینده به وجود آید، می‌گوید: «مثلا وقتی خواننده‌ای با ناشری به مشکل برمی‌خورد، وظیفه سندیکاست که از آن خواننده حمایت کند و دیگر با کانون ناشران کار نکنند. در این صورت اگر ناشران در آینده سندیکایی برای خود تشکیل دهند، این تقابل بین این دو سندیکا به وجود می‌آید که ضربه بدی به موسیقی کشور خواهد زد.» در این میان نباید فراموش کرد که صنف دیگری به نام «خانه موسیقی» نیز در حال فعالیت است که به موسیقی پاپ نیز می‌پردازد. آیا این صنف، موازی کاری با خانه موسیقی محسوب می‌شود؟ هرچه که هست باید منتظر ماند و دید این صنف چه خواهد کرد.
این عکس مربوط به یکی از شب‌های ماه رمضان امسال است که طی آن خوانندگان مطرح پاپ دور هم جمع شده‌اند و در جلساتی سعی کرده‌اند به سمت تشکیل صنف خوانندگان پاپ حرکت کنند.
صنفی که حواشی آن همیشه پررنگ‌تر از متن بوده و بعضی از خواننده‌های فعال در آن رابطه چندان حسنه‌ای باهم نداشته‌اند. اما در این میان جای چهره‌های شاخصی چون «رضا صادقی»، «محسن چاوشی»، «محسن یگانه» و «بنیامین بهادری» در این جمع خالی است!
طبق خبرها «بهبود کیفیت کنسرت‌ها»، «بالابردن سطح کیفی آثار منتشر شده در بازار رسمی»، «تعیین تدابیری برای مقابله با برخی تخلفات حوزه بلیت‌فروشی و کنسرت‌گذاری» و... از جمله بندهای پیشنهادی برای تدوین مانیفست اولین صنف رسمی اهالی موسیقی پاپ است. همچنین، اعضای این صنف قرار است به زودی جلسه‌ای را با مقامات ارشد هنری کشور برگزار کنند. «دکتر محمدرضا کارچی» نیز به عنوان دبیر نخستین «انجمن خوانندگان موسیقی پاپ» معرفی شده و قرار است اولین نشست این انجمن به زودی برگزار شود.
«خشایار اعتمادی» خواننده باسابقه کشورمان درباره تشکیل این انجمن به تهران امروز می‌گوید: «هرگونه تجمیع و تشکل برای موسیقی بسیار مفید و موثر خواهد بود. نکته مثبت این قضیه تبدیل شدن خوانندگان از یک هویت حقیقی به یک هویت حقوقی است. اما به نظرم این صنف در صورتی که جدای از سایر شاخه‌ها باشد، می‌تواند مشکل ساز شود.» او معتقد است اگر قرار باشد چنین تشکلی تشکیل شود باید همه شاخه‌های موسیقی از جمله آهنگسازی، نشر، ترانه و... در کنار هم باشند تا بتوانند کاربری بهتری داشته باشند.
اعتمادی در این‌باره می‌گوید: «به نظر من اگر یک تشکل واحد با کمیته‌های مختلف مثل کمیته خوانندگان، کمیته آهنگسازان، کمیته ناشران و... با یک تعریف در کنار هم فعالیت کنند قطعا تعامل بیشتری به وجود خواهد آمد. تجربه ثابت کرده اگر انجمن‌های جداگانه‌ای تشکیل شود، تقابل و مشکلاتی به وجود می‌آید که اصلا خوب نیست.»
او ادامه می‌دهد: «یک سندیکا زمانی می‌تواند کاریزما داشته باشد که تمام قسمت‌های موسیقی از نشر گرفته تا خوانندگی و آواز را در کنار هم داشته باشد و در هیات مدیره آن سندیکا، یک نفر از هرکانونی به عنوان نماینده حضور داشته باشد. در این صورت بسیاری از زحمت‌ها را از دوش دفتر موسیقی برمی‌دارد و تعامل بیشتری بین هنرمندان و نهادهای موسیقی به وجود خواهد آمد.»
او در پاسخ به این سوال که چه تقابلی ممکن است در آینده به وجود آید، می‌گوید: «مثلا وقتی خواننده‌ای با ناشری به مشکل برمی‌خورد، وظیفه سندیکاست که از آن خواننده حمایت کند و دیگر با کانون ناشران کار نکنند. در این صورت اگر ناشران در آینده سندیکایی برای خود تشکیل دهند، این تقابل بین این دو سندیکا به وجود می‌آید که ضربه بدی به موسیقی کشور خواهد زد.» در این میان نباید فراموش کرد که صنف دیگری به نام «خانه موسیقی» نیز در حال فعالیت است که به موسیقی پاپ نیز می‌پردازد. آیا این صنف، موازی کاری با خانه موسیقی محسوب می‌شود؟ هرچه که هست باید منتظر ماند و دید این صنف چه خواهد کرد.