در میان پنج لیگ بزرگ اروپا، بوندسلیگا اول است؛ حداقل تا جایی که مربوط به سودآوری باشگاهها میشود.
به نوشته اعتماد ملی، در فصل گذشته بوندسلیگا با سودی بالغ بر 250 میلیون یورو و حاشیه سود 18 درصد لیگ برتر انگلستان 1411 میلیون-6 درصد) را با فاصله زیادی پشت سر گذاشت. طبق بررسیهای موسسه تحقیقات اقتصادی <دلوئت>، پشت سر این دو لیگ هم در این ردهبندی لالیگای اسپانیا قرار دارد؛ بالاتر از سری A ایتالیا و لیگ یک فرانسه.
حاشیه سود باشگاههای آلمانی در حالی اینقدر بالاتر از انگلیسیهاست که درآمد کل آنها با 4/1 میلیارد یورو به مراتب کمتر از باشگاههای لیگبرتر 33/2 میلیارد یورو) بود. علت سودآوری بیشتر آلمانیها به سیاستهای مالی معتدلتر آنها، بهخصوص به ساختار دستمزدها مربوط میشود.
در حالی که در چهار لیگ دیگر هزینه دستمزدها بین 62 تا 64 درصد درآمدها را به خود اختصاص میدهد، در آلمان این میزان با افزایش تنها 12 میلیون یورو حدود 45 درصد است. درواقع برخلاف روند موجود در افزایش دستمزدها و سرمایهگذاری در نقلوانتقالات، باشگاههای بوندسلیگا به سیاست محافظهکارانه مخارج خود ادامه میدهند.
بوندسلیگا در این فصل هم در میان این پنج لیگ تنها لیگی بود که نسبت به سال قبل در فصل نقل و انتقالات کمتر خرج کرد؛ 150 میلیون یورویی که باشگاههای آلمانی خرج بازیکن جدید کردند، در مقایسه با 645 میلیون یوروی لیگ برتر و 530 میلیون یوروی سری A ، ناچیز است. این محافظهکاری اقتصادی آلمانیها در دوران سخت بحران مالی جهان فواید خود را نشان میدهد.
در شرایطی که در ایتالیا، انگلستان و اسپانیا باشگاهها در این بحران اقتصادی با توجه به بدهیها و هزینههای بالای خود به مشکل خوردهاند، بوندسلیگا کمتر در معرض آسیبهای آن قرار گرفته است. شاید بتوان از لحاظ مدیریت باشگاهها، لیگهای ایتالیا و آلمان را دو سر طیفی دانست که در یک سوی آن دخل و خرج حساب و کتاب دارد و مدیریت و سازماندهی منظمی وجود دارد، و در پی آن ستارههای کمتری نیز در آن بازی میکنند.
اما در سوی دیگر شلختگی مالی بیداد میکند و مخارج بالا و سوارخهای بودجه، بیحساب و کتاب با دسته چکهای شخصی <پدرخواندهها> جبران میشود و مدیران نیز به زیرساختها کمتر توجه میکنند.
به نوشته اعتماد ملی، در فصل گذشته بوندسلیگا با سودی بالغ بر 250 میلیون یورو و حاشیه سود 18 درصد لیگ برتر انگلستان 1411 میلیون-6 درصد) را با فاصله زیادی پشت سر گذاشت. طبق بررسیهای موسسه تحقیقات اقتصادی <دلوئت>، پشت سر این دو لیگ هم در این ردهبندی لالیگای اسپانیا قرار دارد؛ بالاتر از سری A ایتالیا و لیگ یک فرانسه.
حاشیه سود باشگاههای آلمانی در حالی اینقدر بالاتر از انگلیسیهاست که درآمد کل آنها با 4/1 میلیارد یورو به مراتب کمتر از باشگاههای لیگبرتر 33/2 میلیارد یورو) بود. علت سودآوری بیشتر آلمانیها به سیاستهای مالی معتدلتر آنها، بهخصوص به ساختار دستمزدها مربوط میشود.
در حالی که در چهار لیگ دیگر هزینه دستمزدها بین 62 تا 64 درصد درآمدها را به خود اختصاص میدهد، در آلمان این میزان با افزایش تنها 12 میلیون یورو حدود 45 درصد است. درواقع برخلاف روند موجود در افزایش دستمزدها و سرمایهگذاری در نقلوانتقالات، باشگاههای بوندسلیگا به سیاست محافظهکارانه مخارج خود ادامه میدهند.
بوندسلیگا در این فصل هم در میان این پنج لیگ تنها لیگی بود که نسبت به سال قبل در فصل نقل و انتقالات کمتر خرج کرد؛ 150 میلیون یورویی که باشگاههای آلمانی خرج بازیکن جدید کردند، در مقایسه با 645 میلیون یوروی لیگ برتر و 530 میلیون یوروی سری A ، ناچیز است. این محافظهکاری اقتصادی آلمانیها در دوران سخت بحران مالی جهان فواید خود را نشان میدهد.
در شرایطی که در ایتالیا، انگلستان و اسپانیا باشگاهها در این بحران اقتصادی با توجه به بدهیها و هزینههای بالای خود به مشکل خوردهاند، بوندسلیگا کمتر در معرض آسیبهای آن قرار گرفته است. شاید بتوان از لحاظ مدیریت باشگاهها، لیگهای ایتالیا و آلمان را دو سر طیفی دانست که در یک سوی آن دخل و خرج حساب و کتاب دارد و مدیریت و سازماندهی منظمی وجود دارد، و در پی آن ستارههای کمتری نیز در آن بازی میکنند.
اما در سوی دیگر شلختگی مالی بیداد میکند و مخارج بالا و سوارخهای بودجه، بیحساب و کتاب با دسته چکهای شخصی <پدرخواندهها> جبران میشود و مدیران نیز به زیرساختها کمتر توجه میکنند.