فوتبال ورزشی است که بسیاری آن را با قدرت احساس می کنند. به همین دلیل، بازیکنان و هواداران، هردو اغلب دست به کارهایی می زنند که چندان عقلانی به نظر نمی رسد. برخی می گویند که این اتفاق ها نباید در فوتبال رخ دهد، اما آنها درکی نسبت به هیجان و سرعت این رشته ورزشی ندارند.
به گزارش ایسنا، در فوتبال، بازیکنان وارد مبارزه های تن به تن می شوند. این مساله می تواند در فوتبال رخ دهد و نه در ورزش های آرام و کندتر؛ بنابراین، مبارزه و درگیری قسمت اجتناب ناپذیر فوتبال است و بدون شک در آینده نیز خواهد بود.
داستان درگیری و مبارزه در فوتبال بسیار جالب است؛ این داستان، شرح حال مردم کشورهای مختلف را برای شما بیان می کند. به عنوان مثال، در شمال اروپا تعداد بسیار اندکی از مبارزه های وحشیانه و خطرناک به چشم می خورد. مردم کشورهای مدیترانه ای همواره می خواهند تا درگیری ها را بدتر از آنچه واقعاً هستند جلوه دهند. این در حالی است که در آفریقا علاقمندان به فوتبال می توانند به معنای واقعی خطرناک باشند.
اما این آمریکای جنوبی است که وحشیانه ترین درگیری ها را همواره به همراه دارد. شاید دراین باره گذشته بتواند بیانگر آینده باشد. "خوسه لوئیس بورگس" نویسنده بزرگ آرژانتینی در این باره گفت: «در گذشته مردم آمریکای جنوبی با چاقو به مبارزه می پرداختند و اکنون آنها بر سر یک توپ دعوا می کنند!»
داستان هایی پیرامون اتفاق های رخ داده میان بازیکنان فوتبال در آمریکای جنوبی وجود دارد. اکثر این اتفاق ها زمانی رخ می دهد که تصمیم داور با مخالفت بازیکنان یکی از تیم ها همراه می شود. گاهی بازیکنان سعی در ضرب و شتم و یا آسیب رساندن به داور داشته و حتی از تماشاگران هم برای انجام این کار کمک می گیرند. داوران در آمریکای جنوبی شغل بسیار خطرناکی دارند.
گاهی، این هواداران هستند که موجب درگیری می شوند. به عنوان مثال، در سال 1916 تیم های ملی آرژانتین و اروگوئه به سبب اتفاق های وحشتناکی که در دیدارهای میان آنها رخ می داد، بسیار معروف شده بودند. در یکی از دیدارهای این دو تیم، بسیاری مردم آنقدر بلیت خریده بودند که برخی از آنها نمی توانستند بازی را از نزدیک تماشا کنند. در نتیجه دو تیم قادر به برگزاری بازی نبوده و هواداران آنها هم به شدت عصبانی شده بودند. آنها ورزشگاه را به آتش کشیده و این آتش سوزی تا 4 ساعت ادامه داشت. شدت آن تا حدی بود که هیچ یک از صندلی های ورزشگاه سالم باقی نماند.
چنین درگیری هایی زیاد رخ داده است. در سال 1964 و در جریان دیدار تیم های پرو و آرژانتین 318 نفر از مردم کشته و 500 نفر آسیب دیدند. درگیری زمانی آغاز شد که داور مسابقه یکی از گل های تیم پرو را مردود اعلام کرد. درگیری در این دیدار به یکی از بدترین درگیری ها در فوتبال آمریکای جنوبی تبدیل شد.
وقتی دو تیم از آمریکای جنوبی برابر یکدیگر به میدان می روند، شرایط به اندازه کافی بد است، اما اگر یکی از تیم ها از ایتالیا باشد، شرایط می تواند وخیم تر از پیش هم باشد. در سال 1969، تیم میلان برابر استودیانتس در آرژانتین به میدان رفت. دو تیم در چارچوب دیدار پایانی رقابت های جام باشگاه های جهان به مصاف یکدیگر می رفتند. زمانی که بازیکنان میلان وارد کشور آرژانتین شدند استقبال چندان گرمی از آنها نشد. در زمین مسابقه، شرایط حتی وخیم تر هم بود. بازیکنان استودیانتس تصمیم به انجام یک بازی کثیف گرفتند. آنها با درگیر شدن به بازیکنان ایتالیایی آسیب رساندند و داور هم مانع از انجام این درگیری ها نشد.
پس از پایان بازی، "اونگانیا" رئیس جمهور وقت آرژانتین بر این باور بود که باید اقدامی نسبت به رخدادهای صورت گرفته در این دیدار انجام دهد. بنابراین او دستور داد تا بازیکنان آرژانتینی 30 روز به زندان رفته و دیگر هرگز نتوانند برای تیم ملی فوتبال آرژانتین توپ بزنند.
در فوتبال بریتانیا هم درگیری های بسیاری رخ می دهد. در طول دهه 70 تقریباً تمامی بازی های مهم با درگیری همراه می شد. فوتبال انگلیس هر فصل با برگزاری یک دیدار در ومبلی آغاز می شود. در روز 10 اوت 1974 این دیدار میان تیم های لیدز یونایتد و لیورپول برگزار می شد. در جریان بازی، "جانی جیلز" بازیکن تیم لیدز به طور غافلگیر کننده ای به صورت "کوین کیگان" ضربه زد. سپس "جیلز" به جمع سایر بازیکنان برگشت. هیچکس نفهمید چرا او دست به این کار زد. وقتی "کیگان" از جای خود بلند شد، جیلز 10 متر از او دور شده بود، اما "بیلی برمنر" یکی دیگر از بازیکنان لیدز از کنار کیگان رد می شد. در نتیجه "کیگان" سعی کرد تا او را بزند و به طور کاملاً طبیعی "برمنر" نیز سعی در متوقف کردن او داشت. یک درگیری شدید شکل گرفت، اما داور مسابقه هردو بازیکن را از زمین اخراج کرد. آنها با پرتاب پیراهن به کنار زمین وضعیت را بدتر کرده و با این کار اعتراض خود نسبت به تصمیم داور اعلام کردند. "جانی جیلز" که سبب آغاز این درگیری ها شده بود، با خنده ای که بر لب داشت به ادامه بازی پرداخت.
گاهی برخی درگیری ها به مراتب جدی تر از این هستند. در سال 1990، یوگسلاوی هنوز یک کشور واحد و پر از فوتبالیست های خوب بود. جنگ در سال 1991 آغاز شد و یوگسلاوی به چند کشور کوچکتر تبدیل شد، اما درگیری های بسیاری پیش از آغاز جنگ شکل گرفت و یکی از نخستین آنها در زمین فوتبال رخ داد. "دیناموزاگرب"، از تیم های سابق یکی از قسمت های یوگسلاوی (کرواسی) برابر "ستاره سرخ بلگراد"، از دیگر تیم های یکی از قسمت های یوگسلاوی (صربستان) به میدان رفت. آنها در شهر زاگرب پایتخت کرواسی به مصاف یکدیگر می رفتند. دیدار دو تیم یک دیدار حساس در رقابت های جام حذفی قلمداد می شد. در آن زمان، همواره درگیری های بسیاری در یوگسلاوی به چشم می خورد و مردم از این مسابقه فوتبال به عنوان نبرد میان صربستان و یوگسلاوی یاد می کردند. هیچکس نسبت به میزان خطر این دیدار اشراف نداشت.
بازی دو تیم با یک درگیری وحشیانه میان برخی هواداران آغاز شد. این درگیری طوری نبود که چند نفر از نیروهای پلیس بتوانند مانع از آن شوند. صربستانی ها و کروات ها هردو می خواستند نشان دهند که چه حسی نسبت به تیم های مورد علاقه شان داشتند. نیروهای پلیس سعی در توقف این درگیری ها نداشتند، در حقیقت آنها هم خود به نوعی وارد این درگیری شدند. هواداران دو تیم با یکدیگر درگیر شده بودند، پلیس نیز با آنها درگیر شد و سرانجام بازیکنان هم به درگیری با همدیگر پرداختند.
لیگ فوتبال یوگسلاوی یکی از اندک عواملی بود که سبب شد تا این کشور همچنان متحد باشد. چند روز پس از این بازی، لیگ فوتبال این کشور پایان یافته و چند ساعت پس از آن، درگیری واقعی طی جنگ یوگسلاوی در سال 1990 آغاز شد. فوتبال می تواند مردمان کشورها را گرد هم آورده و در عین حال موجب تخریب روابط میان آنها شود.
در طول دهه 90 بازی های فوتبالی در راستای کمک به کشورها برگزار شد. افرادی که برگزاری این دیدارها را بر عهده داشتند، براین باور بودند که اگر کشورها در قالب یک مسابقه فوتبال برابر یکدیگر به میدان بروند، شاید احساس آرامش و خوشحالی بیشتری پیدا کنند.
در سال 1995، سازمان ملل متحد چنین مسابقه فوتبالی را بین دو تیم آفریقایی غنا و روآندا برگزار کرد. دیدار دو تیم که در کیگالی (روآندا) برگزار می شد موجب درگیری بزرگی شد. زمانی که داور یک پنالتی به ضرر یکی از تیم ها اعلام کرد، یکی از بازیکنان این تیم از این تصمیم او راضی نبود در نتیجه داور را مورد ضرب و شتم قرار داد. یکی از سخنگویان آن زمان سازمان ملل متحد پس از دیدار دو تیم گفت: «وقتی شما یک پیراهن فوتبال به تن کرده و بند کفش های خود را محکم گره می زنید، هرگونه احساس دوستانه نسبت به تیم مقابل را کنار می گذارید.»
به گزارش ایسنا، در فوتبال، بازیکنان وارد مبارزه های تن به تن می شوند. این مساله می تواند در فوتبال رخ دهد و نه در ورزش های آرام و کندتر؛ بنابراین، مبارزه و درگیری قسمت اجتناب ناپذیر فوتبال است و بدون شک در آینده نیز خواهد بود.
داستان درگیری و مبارزه در فوتبال بسیار جالب است؛ این داستان، شرح حال مردم کشورهای مختلف را برای شما بیان می کند. به عنوان مثال، در شمال اروپا تعداد بسیار اندکی از مبارزه های وحشیانه و خطرناک به چشم می خورد. مردم کشورهای مدیترانه ای همواره می خواهند تا درگیری ها را بدتر از آنچه واقعاً هستند جلوه دهند. این در حالی است که در آفریقا علاقمندان به فوتبال می توانند به معنای واقعی خطرناک باشند.
اما این آمریکای جنوبی است که وحشیانه ترین درگیری ها را همواره به همراه دارد. شاید دراین باره گذشته بتواند بیانگر آینده باشد. "خوسه لوئیس بورگس" نویسنده بزرگ آرژانتینی در این باره گفت: «در گذشته مردم آمریکای جنوبی با چاقو به مبارزه می پرداختند و اکنون آنها بر سر یک توپ دعوا می کنند!»
داستان هایی پیرامون اتفاق های رخ داده میان بازیکنان فوتبال در آمریکای جنوبی وجود دارد. اکثر این اتفاق ها زمانی رخ می دهد که تصمیم داور با مخالفت بازیکنان یکی از تیم ها همراه می شود. گاهی بازیکنان سعی در ضرب و شتم و یا آسیب رساندن به داور داشته و حتی از تماشاگران هم برای انجام این کار کمک می گیرند. داوران در آمریکای جنوبی شغل بسیار خطرناکی دارند.
گاهی، این هواداران هستند که موجب درگیری می شوند. به عنوان مثال، در سال 1916 تیم های ملی آرژانتین و اروگوئه به سبب اتفاق های وحشتناکی که در دیدارهای میان آنها رخ می داد، بسیار معروف شده بودند. در یکی از دیدارهای این دو تیم، بسیاری مردم آنقدر بلیت خریده بودند که برخی از آنها نمی توانستند بازی را از نزدیک تماشا کنند. در نتیجه دو تیم قادر به برگزاری بازی نبوده و هواداران آنها هم به شدت عصبانی شده بودند. آنها ورزشگاه را به آتش کشیده و این آتش سوزی تا 4 ساعت ادامه داشت. شدت آن تا حدی بود که هیچ یک از صندلی های ورزشگاه سالم باقی نماند.
چنین درگیری هایی زیاد رخ داده است. در سال 1964 و در جریان دیدار تیم های پرو و آرژانتین 318 نفر از مردم کشته و 500 نفر آسیب دیدند. درگیری زمانی آغاز شد که داور مسابقه یکی از گل های تیم پرو را مردود اعلام کرد. درگیری در این دیدار به یکی از بدترین درگیری ها در فوتبال آمریکای جنوبی تبدیل شد.
وقتی دو تیم از آمریکای جنوبی برابر یکدیگر به میدان می روند، شرایط به اندازه کافی بد است، اما اگر یکی از تیم ها از ایتالیا باشد، شرایط می تواند وخیم تر از پیش هم باشد. در سال 1969، تیم میلان برابر استودیانتس در آرژانتین به میدان رفت. دو تیم در چارچوب دیدار پایانی رقابت های جام باشگاه های جهان به مصاف یکدیگر می رفتند. زمانی که بازیکنان میلان وارد کشور آرژانتین شدند استقبال چندان گرمی از آنها نشد. در زمین مسابقه، شرایط حتی وخیم تر هم بود. بازیکنان استودیانتس تصمیم به انجام یک بازی کثیف گرفتند. آنها با درگیر شدن به بازیکنان ایتالیایی آسیب رساندند و داور هم مانع از انجام این درگیری ها نشد.
پس از پایان بازی، "اونگانیا" رئیس جمهور وقت آرژانتین بر این باور بود که باید اقدامی نسبت به رخدادهای صورت گرفته در این دیدار انجام دهد. بنابراین او دستور داد تا بازیکنان آرژانتینی 30 روز به زندان رفته و دیگر هرگز نتوانند برای تیم ملی فوتبال آرژانتین توپ بزنند.
در فوتبال بریتانیا هم درگیری های بسیاری رخ می دهد. در طول دهه 70 تقریباً تمامی بازی های مهم با درگیری همراه می شد. فوتبال انگلیس هر فصل با برگزاری یک دیدار در ومبلی آغاز می شود. در روز 10 اوت 1974 این دیدار میان تیم های لیدز یونایتد و لیورپول برگزار می شد. در جریان بازی، "جانی جیلز" بازیکن تیم لیدز به طور غافلگیر کننده ای به صورت "کوین کیگان" ضربه زد. سپس "جیلز" به جمع سایر بازیکنان برگشت. هیچکس نفهمید چرا او دست به این کار زد. وقتی "کیگان" از جای خود بلند شد، جیلز 10 متر از او دور شده بود، اما "بیلی برمنر" یکی دیگر از بازیکنان لیدز از کنار کیگان رد می شد. در نتیجه "کیگان" سعی کرد تا او را بزند و به طور کاملاً طبیعی "برمنر" نیز سعی در متوقف کردن او داشت. یک درگیری شدید شکل گرفت، اما داور مسابقه هردو بازیکن را از زمین اخراج کرد. آنها با پرتاب پیراهن به کنار زمین وضعیت را بدتر کرده و با این کار اعتراض خود نسبت به تصمیم داور اعلام کردند. "جانی جیلز" که سبب آغاز این درگیری ها شده بود، با خنده ای که بر لب داشت به ادامه بازی پرداخت.
گاهی برخی درگیری ها به مراتب جدی تر از این هستند. در سال 1990، یوگسلاوی هنوز یک کشور واحد و پر از فوتبالیست های خوب بود. جنگ در سال 1991 آغاز شد و یوگسلاوی به چند کشور کوچکتر تبدیل شد، اما درگیری های بسیاری پیش از آغاز جنگ شکل گرفت و یکی از نخستین آنها در زمین فوتبال رخ داد. "دیناموزاگرب"، از تیم های سابق یکی از قسمت های یوگسلاوی (کرواسی) برابر "ستاره سرخ بلگراد"، از دیگر تیم های یکی از قسمت های یوگسلاوی (صربستان) به میدان رفت. آنها در شهر زاگرب پایتخت کرواسی به مصاف یکدیگر می رفتند. دیدار دو تیم یک دیدار حساس در رقابت های جام حذفی قلمداد می شد. در آن زمان، همواره درگیری های بسیاری در یوگسلاوی به چشم می خورد و مردم از این مسابقه فوتبال به عنوان نبرد میان صربستان و یوگسلاوی یاد می کردند. هیچکس نسبت به میزان خطر این دیدار اشراف نداشت.
بازی دو تیم با یک درگیری وحشیانه میان برخی هواداران آغاز شد. این درگیری طوری نبود که چند نفر از نیروهای پلیس بتوانند مانع از آن شوند. صربستانی ها و کروات ها هردو می خواستند نشان دهند که چه حسی نسبت به تیم های مورد علاقه شان داشتند. نیروهای پلیس سعی در توقف این درگیری ها نداشتند، در حقیقت آنها هم خود به نوعی وارد این درگیری شدند. هواداران دو تیم با یکدیگر درگیر شده بودند، پلیس نیز با آنها درگیر شد و سرانجام بازیکنان هم به درگیری با همدیگر پرداختند.
لیگ فوتبال یوگسلاوی یکی از اندک عواملی بود که سبب شد تا این کشور همچنان متحد باشد. چند روز پس از این بازی، لیگ فوتبال این کشور پایان یافته و چند ساعت پس از آن، درگیری واقعی طی جنگ یوگسلاوی در سال 1990 آغاز شد. فوتبال می تواند مردمان کشورها را گرد هم آورده و در عین حال موجب تخریب روابط میان آنها شود.
در طول دهه 90 بازی های فوتبالی در راستای کمک به کشورها برگزار شد. افرادی که برگزاری این دیدارها را بر عهده داشتند، براین باور بودند که اگر کشورها در قالب یک مسابقه فوتبال برابر یکدیگر به میدان بروند، شاید احساس آرامش و خوشحالی بیشتری پیدا کنند.
در سال 1995، سازمان ملل متحد چنین مسابقه فوتبالی را بین دو تیم آفریقایی غنا و روآندا برگزار کرد. دیدار دو تیم که در کیگالی (روآندا) برگزار می شد موجب درگیری بزرگی شد. زمانی که داور یک پنالتی به ضرر یکی از تیم ها اعلام کرد، یکی از بازیکنان این تیم از این تصمیم او راضی نبود در نتیجه داور را مورد ضرب و شتم قرار داد. یکی از سخنگویان آن زمان سازمان ملل متحد پس از دیدار دو تیم گفت: «وقتی شما یک پیراهن فوتبال به تن کرده و بند کفش های خود را محکم گره می زنید، هرگونه احساس دوستانه نسبت به تیم مقابل را کنار می گذارید.»