سام آلاردایس اصولاً هیچ گاه هیچ عجله یی ندارد. او 30 دقیقه از وقت گرانبهای خود را صرف ورود مواد مغذی سوپ به داخل بدنش می کند، برای ملاقات با اسپانسرها وقت و انرژی می گذارد و بازی های رقیبان آینده را به دقت مورد بررسی قرار می دهد. به طور مثال اخیراً محو بازی اسکولز شده است؛ مردی که تیم ملی جای خالی او را به شدت احساس می کند.
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، آلاردایس خیلی خوب این موضوع را درک می کند. همین سه سال پیش او،بارویک، ریچاردز و نوئل وایت به عنوان اعضای اتحادیه فوتبال انگلیس درباره آینده اسون گوران اریکسون، سرمربی وقت سه شیرها تصمیم گرفتند و چندی بعد عده یی دیگر اجازه ندادند آلاردایس به جای استیومک لارن روی نیمکت تیم ملی انگلیس بنشیند.
سام بزرگ به ناچار از بولتون دل کند، راهی نیوکاسل شد و اکنون دو ماهی است برای نجات بلکبرن از خطر سقوط برنامه ریزی می کند. ناجی سابق بولتون تیم رده نوزدهم را از پل اینس تحویل گرفت و با قبول تنها یک شکست در 11 بازی ابتدایی دوران حکومت خود بر ایوود پارک، آبی و سفیدها را از مهلکه گریزاند.
بقای «روورز» یک رویا نیست، حداقل تا وقتی آلاردایس دوباره اطراف اتحادیه فوتبال انگلیس و به طور کلی محل کار دوم آفتابی نشود، سام گفت؛ «باید سرمربی تیم ملی انگلیس می شدم چون در توانایی هایم تردیدی نداشتم.
واقعاً نمی دانم چه اتفاقی رخ داد شاید عامه پسند و محبوب افراد بانفوذ نیستم. می دانم یک مربی فوق حرفه یی نیستم اما وقتی به جایی پا می گذارم، می دانم چه می خواهم و تا بی نهایت خدمات مفید ارائه می کنم. به نظر اتحادیه فوتبال انگلیس من برای تیم ملی جزیره انتخاب مناسبی نبودم. از این بابت واقعاً ناراحتم.»
آلاردایس هرگز علاقه فراوان خود به در اختیار گرفتن پست مربیگری تیم ملی انگلیس را کتمان نکرده اما حتی با وجود اخراج از نیوکاسل در عرصه باشگاهی شادمان است و نسبت به کاپلو، هووی خود نظر بدی ندارد.
او گفت؛ «شاید تیم خوبی در اختیار داشته باشم اما هنوز کامل نشده ام. هنگام اخراج مک لارن از تیم ملی انگلیس هیچ درخواستی ارائه نکردم. می دانستم اتحادیه به دنبال مربی خارجی است چون می خواهد بعدها افتخار اخراج شخص برگزیده را به نام خود بنویسد، واقعاً شرم آور است. استیو روزهای سیاهی را رقم زد. من آماده ایجاد تغییرات بودم. تازه، تاکتیک های موردنظرم را برگزیدم اما در کنترل اوضاع و انتخاب نهایی نقشی نداشتم.»
شاید برنامه افشاگرایانه «پانوراما» که به اختلاس چند مربی از جمله آلاردایس اختصاص داشت، ناکامی سام بزرگ در رسیدن به اهدافش را رقم زد. آن مقطع مک لارن تازه از راه رسیده بود. هر چند اتهام وارده به پسر آلاردایس ثابت نشد اما به هر حال همه می دانند آن برنامه منحوس نقش زیادی در سمت و سوی نگاه انتخاب کننده داشت.
آلاردایس ادامه داد؛ «آنها دنبال شفاف سازی می دویدند. من بی گناه بودم و نمی دانستم چگونه خود را تبرئه کنم. هیچ کس از اهدافم چیزی نمی دانست و در واقع درک نمی شدم. شاید دیدگاه رسانه یی و آنچه مطبوعات تحمیل می کنند، نقش زیادی در انتخاب مصدرنشینان داشته باشد. به هر حال مراجع قدرت در قبال تصمیمات خود به عده یی خاص پاسخگو خواهند بود. لیاقت کافی را داشتم اما در پایان تنها یک آه و حسرت نصیب بردم.»
داستان شبیه قصه غم انگیز برایان کلاف فقید است. سرمربی سابق ناتینگهام فارست تا پای امضای قرارداد هم پیش رفت. آلاردایس نیز از روزهای پر تب و تاب انتخاب تا همراهی نیوکاسل در تنها 21 بازی، اوج و حضیض را خیلی سریع تجربه کرد. او 11 ماه زیبا را این گونه توصیف می کند؛ «از زمان ترک نیوکاسل تا پیوستن به بلکبرن 11 ماه زیبا را پشت سر گذاشتم. تعطیلاتم اجباری نبود و به جنگ روزانه نیاز نداشتم. هر روز صبح بدون دغدغه، بدون اینکه پیگیر اخبار باشم از خواب برمی خاستم.
هنگام صرف صبحانه با آرامش شکلات را به سمت نان تست سرازیر می کردم و تنها دغدغه من این سوال همسرم سر میز ناهار بود، برای تعطیلات کجا برویم؟ دوبی یا پرتغال؟ متوجه شدم بدون فوتبال هم زندگی ادامه دارد. قبلاً چنین اطمینانی نداشتم.»
علاقه به تحقیق، آلاردایس را به سمت ارائه مشاوره به تیم های مختلف پیش برد اما پیشنهادهای او مورد پذیرش هیچ رئیس باشگاهی قرار نگرفت. خب، حداقل از بیکاری بهتر بود، سیر تحولات اخیر نشان داده هیچ یک از مربیان امنیت شغلی ندارند و شاید سام بزرگ بیش از چند ماه در حیرت اتفاقات رخ داده برای پل اینس (سرمربی قبلی بلکبرن) روزگار سپری نکند.
این یعنی امکان ابتلا به سرنوشت تونی آدامز؛ واپسین مربی اخراجی فصل جاری لیگ برتر، نگاه انتقادی سام از همین عدم اعتماد سرچشمه می گیرد؛ «انگلیس مربیان بزرگی دارد اما عده یی از آنها فقط یک نام دارند، نه توانایی و چون دوران بازی درخشانی داشته اند، معروف شده اند. قصد بی احترامی به جامعه مربیان جزیره را ندارم اما وقتی می خواهید قضاوت کنید، باید این واقعیات را مدنظر قرار دهید. نتایج، میزان امنیت شغلی ما مربیان و بازیکنان را تعیین می کند. به عنوان مربی تنها در صورت تجربه ناکامی در رقابت های سطح پایین آبدیده و بزرگ می شوید. در رقابت های دسته دوم مربیان بزرگی را می بینم. آنها لایق هدایت یک باشگاه لیگ برتری هستند، با این حال در قله سطح انتظارات بالاست و هر چقدر هم شایستگی داشته باشید، باز هم فقط به نتایج شما می نگرند.»
آلاردایس به آینده بلکبرن امیدوار است؛ «تجربه دوران مربیگری در نیوکاسل و ناکامی در راه نشستن روی نیمکت تیم ملی انگلیس از من مربی و انسان بهتری ساخت.» آلاردایس که گفته در 55 سالگی بازنشسته می شود، به دلیل ناتوانی در عملی کردن وعده حضور بولتون در جمع چهار تیم اول لیگ برتر، موفق نشد قرارداد 10ساله با این تیم را به اتمام برساند، هر چند سفیدها را به آن سوی رویاهایشان رهنمون کرد. او در بلکبرن صاحب احترام ویژه یی شده و درست به همین دلیل باید بجنگد.
صحبت های پایانی آلاردایس حول این محور می چرخد؛ «همیشه می گویم تیم خوبی دارم. باید ثانیه به ثانیه، روز به روز و هفته به هفته پیش برویم.» سام این را گفت و 30 دقیقه قبل از پایان مهلت قرار قبلی به قصد عزیمت به دندانپزشکی در جاده گم شد. او هیچ گاه هیچ عجله یی ندارد.
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، آلاردایس خیلی خوب این موضوع را درک می کند. همین سه سال پیش او،بارویک، ریچاردز و نوئل وایت به عنوان اعضای اتحادیه فوتبال انگلیس درباره آینده اسون گوران اریکسون، سرمربی وقت سه شیرها تصمیم گرفتند و چندی بعد عده یی دیگر اجازه ندادند آلاردایس به جای استیومک لارن روی نیمکت تیم ملی انگلیس بنشیند.
سام بزرگ به ناچار از بولتون دل کند، راهی نیوکاسل شد و اکنون دو ماهی است برای نجات بلکبرن از خطر سقوط برنامه ریزی می کند. ناجی سابق بولتون تیم رده نوزدهم را از پل اینس تحویل گرفت و با قبول تنها یک شکست در 11 بازی ابتدایی دوران حکومت خود بر ایوود پارک، آبی و سفیدها را از مهلکه گریزاند.
بقای «روورز» یک رویا نیست، حداقل تا وقتی آلاردایس دوباره اطراف اتحادیه فوتبال انگلیس و به طور کلی محل کار دوم آفتابی نشود، سام گفت؛ «باید سرمربی تیم ملی انگلیس می شدم چون در توانایی هایم تردیدی نداشتم.
واقعاً نمی دانم چه اتفاقی رخ داد شاید عامه پسند و محبوب افراد بانفوذ نیستم. می دانم یک مربی فوق حرفه یی نیستم اما وقتی به جایی پا می گذارم، می دانم چه می خواهم و تا بی نهایت خدمات مفید ارائه می کنم. به نظر اتحادیه فوتبال انگلیس من برای تیم ملی جزیره انتخاب مناسبی نبودم. از این بابت واقعاً ناراحتم.»
آلاردایس هرگز علاقه فراوان خود به در اختیار گرفتن پست مربیگری تیم ملی انگلیس را کتمان نکرده اما حتی با وجود اخراج از نیوکاسل در عرصه باشگاهی شادمان است و نسبت به کاپلو، هووی خود نظر بدی ندارد.
او گفت؛ «شاید تیم خوبی در اختیار داشته باشم اما هنوز کامل نشده ام. هنگام اخراج مک لارن از تیم ملی انگلیس هیچ درخواستی ارائه نکردم. می دانستم اتحادیه به دنبال مربی خارجی است چون می خواهد بعدها افتخار اخراج شخص برگزیده را به نام خود بنویسد، واقعاً شرم آور است. استیو روزهای سیاهی را رقم زد. من آماده ایجاد تغییرات بودم. تازه، تاکتیک های موردنظرم را برگزیدم اما در کنترل اوضاع و انتخاب نهایی نقشی نداشتم.»
شاید برنامه افشاگرایانه «پانوراما» که به اختلاس چند مربی از جمله آلاردایس اختصاص داشت، ناکامی سام بزرگ در رسیدن به اهدافش را رقم زد. آن مقطع مک لارن تازه از راه رسیده بود. هر چند اتهام وارده به پسر آلاردایس ثابت نشد اما به هر حال همه می دانند آن برنامه منحوس نقش زیادی در سمت و سوی نگاه انتخاب کننده داشت.
آلاردایس ادامه داد؛ «آنها دنبال شفاف سازی می دویدند. من بی گناه بودم و نمی دانستم چگونه خود را تبرئه کنم. هیچ کس از اهدافم چیزی نمی دانست و در واقع درک نمی شدم. شاید دیدگاه رسانه یی و آنچه مطبوعات تحمیل می کنند، نقش زیادی در انتخاب مصدرنشینان داشته باشد. به هر حال مراجع قدرت در قبال تصمیمات خود به عده یی خاص پاسخگو خواهند بود. لیاقت کافی را داشتم اما در پایان تنها یک آه و حسرت نصیب بردم.»
داستان شبیه قصه غم انگیز برایان کلاف فقید است. سرمربی سابق ناتینگهام فارست تا پای امضای قرارداد هم پیش رفت. آلاردایس نیز از روزهای پر تب و تاب انتخاب تا همراهی نیوکاسل در تنها 21 بازی، اوج و حضیض را خیلی سریع تجربه کرد. او 11 ماه زیبا را این گونه توصیف می کند؛ «از زمان ترک نیوکاسل تا پیوستن به بلکبرن 11 ماه زیبا را پشت سر گذاشتم. تعطیلاتم اجباری نبود و به جنگ روزانه نیاز نداشتم. هر روز صبح بدون دغدغه، بدون اینکه پیگیر اخبار باشم از خواب برمی خاستم.
هنگام صرف صبحانه با آرامش شکلات را به سمت نان تست سرازیر می کردم و تنها دغدغه من این سوال همسرم سر میز ناهار بود، برای تعطیلات کجا برویم؟ دوبی یا پرتغال؟ متوجه شدم بدون فوتبال هم زندگی ادامه دارد. قبلاً چنین اطمینانی نداشتم.»
علاقه به تحقیق، آلاردایس را به سمت ارائه مشاوره به تیم های مختلف پیش برد اما پیشنهادهای او مورد پذیرش هیچ رئیس باشگاهی قرار نگرفت. خب، حداقل از بیکاری بهتر بود، سیر تحولات اخیر نشان داده هیچ یک از مربیان امنیت شغلی ندارند و شاید سام بزرگ بیش از چند ماه در حیرت اتفاقات رخ داده برای پل اینس (سرمربی قبلی بلکبرن) روزگار سپری نکند.
این یعنی امکان ابتلا به سرنوشت تونی آدامز؛ واپسین مربی اخراجی فصل جاری لیگ برتر، نگاه انتقادی سام از همین عدم اعتماد سرچشمه می گیرد؛ «انگلیس مربیان بزرگی دارد اما عده یی از آنها فقط یک نام دارند، نه توانایی و چون دوران بازی درخشانی داشته اند، معروف شده اند. قصد بی احترامی به جامعه مربیان جزیره را ندارم اما وقتی می خواهید قضاوت کنید، باید این واقعیات را مدنظر قرار دهید. نتایج، میزان امنیت شغلی ما مربیان و بازیکنان را تعیین می کند. به عنوان مربی تنها در صورت تجربه ناکامی در رقابت های سطح پایین آبدیده و بزرگ می شوید. در رقابت های دسته دوم مربیان بزرگی را می بینم. آنها لایق هدایت یک باشگاه لیگ برتری هستند، با این حال در قله سطح انتظارات بالاست و هر چقدر هم شایستگی داشته باشید، باز هم فقط به نتایج شما می نگرند.»
آلاردایس به آینده بلکبرن امیدوار است؛ «تجربه دوران مربیگری در نیوکاسل و ناکامی در راه نشستن روی نیمکت تیم ملی انگلیس از من مربی و انسان بهتری ساخت.» آلاردایس که گفته در 55 سالگی بازنشسته می شود، به دلیل ناتوانی در عملی کردن وعده حضور بولتون در جمع چهار تیم اول لیگ برتر، موفق نشد قرارداد 10ساله با این تیم را به اتمام برساند، هر چند سفیدها را به آن سوی رویاهایشان رهنمون کرد. او در بلکبرن صاحب احترام ویژه یی شده و درست به همین دلیل باید بجنگد.
صحبت های پایانی آلاردایس حول این محور می چرخد؛ «همیشه می گویم تیم خوبی دارم. باید ثانیه به ثانیه، روز به روز و هفته به هفته پیش برویم.» سام این را گفت و 30 دقیقه قبل از پایان مهلت قرار قبلی به قصد عزیمت به دندانپزشکی در جاده گم شد. او هیچ گاه هیچ عجله یی ندارد.